Kabanata 8
897 Words
MADALING ARAW, nag set ako ng alarm clock para sa oras ng pag-alis namin nina Mama.
Kaso pagmulat pa lamang ng mata ko ay halos tumakbo ko sa baba ng palapag kung nasaan ako. Makapunta lang sa lababo para sumuka.
Pero wala naman akong sinukang pagkain kundi tubig lang.
Nahahapong nagmumumog ako.
Bumalik ako sa kuwarto at kinuha ang mga damit ko.
Napailing na lang ako sa katangahan ko.
May banyo nga pala ang kuwarto ko.
Naligo narin ako at nagbihis.
Sinabihan ko narin naman ang Mama ko na babalik mamaya para sumabay sa kanila paalis.
Nang makarating ako sa bahay nina baby damulag.
Pinagbuksan agad ako ng mga security guards.
"Salamat talaga, Sir Kayne." sabi ko ng makitang naghihintay ito sa akin.
"Welcome, but drop that Sir. I said you can called me Kayne."
Tumango ako.
"are you sure you won't tell to Khairro about your leaving?" Tanong nito at matiim ang tingin sa akin.
"Oo, saka baka din kase .." hindi na ko makaalis.
"Hindi niya na ko paalisin. Baka magbago pa isip ko."
"Right. You can now go upstairs to see him before you go."
Pumunta nga ko sa kuwarto ni baby damulag.
Nakita ko pa ang nakangiti niyang mukha habang natutulog. Yakap ang teddy bear na malaki.
"Mamiss kita." bulong ko.
Sobra.
Pinunasan ko ang luhang tumulo.
Kinausap ko pa sandali si Kayne.
Pagkatapos ng pag-uusap namin. Sinabi ni Kayne na sumakay ako sa kotse na pagmamay-ari nila at driver si Nathan para hindi na daw ako mamasahe pa. Ihahatid na ko sa airport dahil nandoon na sina Mama.
Pero nang ako ay nasa loob na at umaandar na ang kotse.
Nakita ko sa rear mirror si Baby Damulag.
Nagwawala at hindi ko man marinig.
Sumisigaw.
"Hindi ka parin ba mamaalam, Ma'am?" tanong pa ni Nathan.
Umiling ako.
No... Dahil baka magbago pa ang isip ko at manatili na lang.
This is for the best.
In order for me to move on and to have time with my father na may sakit na.
Tumingin pa ko saglit kay baby damulag bago tumingin sa harapan.
Paalam.
Baby Damulag
Sana kung may pagkakataon pa.
Magkita ulit tayo.
--
MAHINA pa ang pangangatawan ko dahil sa sobrang pagod ng pagtulong sa paglilipat. Nasusuka din ako ng tubig lamang kaya gusto ko munang magpahinga kahit ilang saglit lang.
Papikit pa lang ako ng mata ko.
Nang marinig ko ang pagtunog ng cellphone ko.
Without looking at the caller, I answer it.
Hinihintay kong magsalita ang tumawag. Kaso hindi naman sumasagot so I take a look at the caller.
"Kayne? Napatawag ka?" Tanong ko.
Ba't hindi ito sumasagot?
["Why?"]
Napaupo ako ng wala sa oras ng marinig ang boses ni...
Baby Damulag.
["Why did you left?"]
["Why didn't you tell me you're going to leave me huh, Mommy?!
"I hate you, Mommy! I now really hate you! You left me without saying goodbye!"
Hindi ako nagsalita at tahimik na humikbi.
Sorry baby..
Sorry baby damulag.
["Okay, if that's what u wanted please don't ever come back! If ever our path crossed please Mommy don't take a glance, talk to me or much at least leave me again before my hate will change and make you loath to death! I really hate you...
Why why...
Wala ka pong pinagkaiba. Do you know na nakinig na naman po ko sa usapan ni Kuya? and I heard him talking to my gf, Stella. Stella left me before that's why we break up and I don't know why she's back. But the fact that you left me like her, make me vomit, Mommy.
I hope I didn't hire you. I hope you didn't exist. I don't know that having you as my fake Mommy ay..*cries. Masakit po pala ng sobra.
Goodbye, Mommy. I hope you'll be happy with your decision on leaving me. You know, Mommy I'm hoping that even my memories comeback I won't forget you. But now, I really hope that if my memories regained, makalimutan po kita. I know I have an amensia. I know why I'm stuck being like this.. I maybe kid but not b*b*. I know because this is the years that I'm really happy with my life. But you change it. You make it my nightmare like when I had my sleepless night before.
HAHA." Tumawa pa ito pero narinig ko ang pagsinghot niya sa kabilang linya.
"Don't ask my whereabouts, don't asks anything about me or go where I am. Please, Mommy. Consider it as your gift for me in Christmas. Because if you do that. It makes me happy. Basta po ikaw masaya ako. Pero Basta din ikaw sobrang lungkot ko. Paalam po, Mommy."
Pinatay na nito ang linya na kinaiyak ko.
Masyadong masakit na marinig yon kay baby damulag dahil lang sa pag-iwan ko, at pag iwan ng walang paalam.
Pero kung hindi ko yon gagawin.
Mas lalo kong masasaktan.
Mas lalo kong aasa.
Mas lalong lalalim ang pagmamahal ko.
Kaya kahit masakit para sa kaniya, mas mabuting nangyari rin.
Leaving him is deeply hurt not only him but also me.
But leaving him is the right decision that I ever made...
Or so I thought.
Because after our call and tommorow morning,
I found out that I'm pregnant.
and sino pa ba ang ama diba?
Syempre si baby Damulag.
Si Khairro Blake Scott.
The innocent childish Billionaire that I babysitter before.
- Writer
