Hiding The Billionaire's Son

KABANATA 10

Zaera's Point of View

I ended the call after Hather told me that he's on his way. Habang hinihintay siya ay naghanap na rin ako sa buong floor. Sana makita ko na si Zian. Takbo-lakad ang ginawa ko.

Palinga-linga ako sa buong floor. Alam kong dito lang 'yon. Nasa dulo na ako ng aisle ng may mapansin akong isang bata na nakatalikod mula sa pwesto ko. Nang mamukhaan ko kung sino ito ay mabilis kong tinakbo ang kinaroroonan nito at niyakap ito ng mahigpit.

Hindi ako puwedeng magkamali, alam kong siya ito base na rin sa suot niyang damit.

"Zian!" Umiiyak na wika ko at hinawakan ang mukha niya.

"Mama!" Tawag nito sa akin.

"Why did you left? I told you to stick with Mama. Estoy muy preocupado por ti."

Translation: I'm very worried about you

"Lo siento mama. I thought I saw Dada that's why I left"

Translation: I'm sorry, Mama"

"It's okay. Puero no vuelvas a hacer esto, ¿de avuerdo? Nó sé qué hacer si te lastiman. Mamá estará muy triste, Zi"

Translation: But don't do this again, okay? I don't know what to do if you'll get hurt. Mama will be very sad, Zi.

"De acuerdo mamá. Lo siento. Ya no tienes que preocuparte. Estoy bien, Mamá:

Translation: Okay, Mama. I'm sorry. You don't have to worry anymore. I'm fine, Mama.

Hinawakan ko ang pisngi niya saka ko siya hinalikan sa noo. Hindi ko kakayanin kapag nawala sa 'kin si Zian. Binuhat ko naman siya dahil pakiramdam ko ay nagkaroon na ako bigla ng trauma.

"But someone helped me earlier, Mama"

"Help you? How?" Tanong ko sa kanya habang binabaybay namin ang daan papunta sa may escalator.

"I was crying earlier because I lost you but there's a stranger who helped me. He gave me this, Mama"

Tumigil ako saka pinagmasdan ang nakabukang palad niya kung saan nandoon ang isang keychain. Parang tumigil ang mundo ko ng makita ito. Pakiramdam ko ay nabingi rin ako. Isang compass na keychain.

"He said that someone gave it to him when he was lost once and that someone assured him that no matrer where he is in this world, he could return to where he came from. So, he gave it to me and assured me that I'll come back to you, Mama. And see, it worked!"

"R-Really? I-I'm glad that he helped you" Pilit ang ngiting sambit ko.

"Are you okay, Mama?"

Kaagad kong pinunasan ang pisngi ko na may luha na pala. Tumango ako. I'm not really okay. Hindi na nga ako halos makalakad dahil sa kaba at takot na nararamdaman ko. Alam ko kung kanino galing ang keychain dahil bigay ko 'yon kay Zero.

Hindi ko alam pero nagagalit ako ngayon at naiinis dahil kahit pa anong tago ko, kahit pa anong pag-ingat ko upang hindi niya makita ang anak ko nagkakatagpo pa rin ang landas nila. Binilisan ko nalang ang paglalakad ko. I'm sure hindi niya naman nakilala si Zian dahil hindi ko ito kasama.

Pero hindi ko naman matatago ang pagkakahawig nilang dalawa. Mas lalo tuloy akong kinabahan.

"But can you promise me one thing, nak? No vuevlas a hablar con extraños, Zi" Seryosong pakiusap ko.

Translation: Don't talk to strangers again, Zi.

"Pero no está mal, mamá. El es amable" Nakanguso niyang sabi.

Translation: But he's not bad, Mama. He's kind

"Solo obedéceme, Zi. Por favor"

Translation: Just obey me, Zi. Please

Tumango naman ito kaya nakahinga ako ng maluwag. Mas binilisan ko pa ang paglalakad ko upang makaalis na kami. Narinig ko naman na nag-ring ang cellphone ko kaya saglit ko munang ibinaba si Zian at kinuha ang cellphone sa bulsa ko. I make sure that I'm holding his hand tightly. Ayoko ng mawala siya ulit.

[Zi, saan ka na? Nahanap mo na ba si Zian?]

It's Hather.

"Oo, palabas na kami ng mall. Saan ka na?"

[Thank God, nahanap mo siya. Kausap ko ngayon ang guards. Hihintayin ko kayo sa exit]

"Okay. Papunta na kami diyan"

Pinatay ko na ang tawag. "Nak, let's go na" Aya ko pero hindi ito umalis sa kinatatayuan niya. Nakatingala ito sa 'kin at nakanguso.

Nag-squat naman ako saka hinawakan ang balikat niya. "Why? Is there anything wrong?"

"Mama, where is my Doraemon?"

At ngayon ko lang talaga naalala na wala na sa 'kin ang binili kong human sized doraemon. Napayuko ako at kinagat ang ibabang labi ko dahil nakalimutan ko ito. Pero hindi na kami puwede pang bumalik roon sa pinanggalingan namin.

"B-But we can buy another one somewhere, nak or iuuwi muna kita ngayon tapos ako na ang babalik dito" Pag-aassure ko sa kanya.

"But I want it now Mama"

Hindi ko alam kung bakit umiral ang pagiging demanding niya ngayon. Siguro ay pagod na siya. Kapag ka ganito na kasi ang ugali niya at nagta-tantrums, alam kong pagod na siya at inaantok na rin. Hinawakan ko ang pisngi nito.

"Okay. But let's go to Dada fir---"

"My Doreamon!"

Hindi ko na natuloy pa ang sinasabi ko ng umalis ito sa harapan ko at kaagad tumakbo papunta sa likuran ko. Medyo natigilan pa ako dahil dito.

"Hey, careful. Is this yours?"

Nanlamig ako ng marinig ang boses ng taong iyon mula sa likuran ko. Hindi ko na rin magawa pang makagalaw. Para akong binuhusan ng malamig na tubig ngayon. Hindi ko na magawa pang lumingon.

"Sí, este es mio, señor"

Translation: Yes, this is mine, Sir.

"I can't really understand you, little kid but I think this is really yours. The sales lady informed me that someone left it, so I took it with me and hopefully I can find the owner. Luckily, you're still here"

"Thank you po. Mama! ¡Tengo mi doraemon! Es el tipo que me ayudó hace un tiempo" Napalunok ako ng tawagin ako ni Zian.

Translation: I have my doraemon! He's the guy who helped me a while ago.

Dahan-dahan akong tumayo. Nanatili akong nakatalikod sa kanilang dalawa. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko ngayon. Kinuyom ko ang mga kamao ko na nanginginig at pinikit ko ng mariin ang mga mata ko.

What should I do? Makikilala niya si Zian kapag humarap ako.

"Let's go po. I'll introduce you to Mama"

O____O