Hiding The Billionaire's Son

KABANATA 15

Zerron's Point of View

"Finally you're back, Kuya. Saan ka ba namalagi ng tatlong araw?"

I didn't bother to answer her. Deri-deritso akong umakyat sa taas upang maligo at makapagpalit ng damit. I've been isolating myself for about three days in my office. Tsk. Kung puwede nga lang na hindi umuwi ay ginawa ko na..

I soak myself in the shower. Hinayaan ko lang ang tubig na pumatak sa balat ko, hoping that it would lessen all my thoughts and calm my senses. Sumagi na naman sa isipan ko ang mukha ng lalaking kasama nila ng araw na iyon. I know who he is.

"Tsk. D*mn that!" Iritableng wika ko at mabilis na tinapos ang paliligo. Napakuyom ang kamao ko saka napabuntong hininga.

Those memories are kept hunting me even in my sleep. Mabilis akong nagbihis at kinuha ang cellphone ko. I dialed my friend's number. After a second ay sumagot rin ito.

[Yow, what's up?]

"I want you to do something"

[Wow. Wala manlang good morning diyan? Kakatawag mo pa nga lang may ipapagawa ka kaagad?]

"A hundred thousand or a good morning? Choose" I listlessly said while wearing my shoes.

This dipsh*t is making me in a bad mood even more.

[Woah. Come on, Dude. Spill it. Hayaan mo na ang good morning. Ano bang ipapagawa mo?]

"Tsk. Look for Hather Saavedra and send me all the information within thirty minutes"

[Thirty minutes? Are you fre*king serious, Dude?]

"Kailan pa ako nagbiro, Fuego?"

[Okay. Chill. Money down first]

Tss. Iritable kong kinuha ang isa ko pang cellphone at ipinasa sa bank account niya ang isang daang libong piso.

"Done. Just make it quick, d*mb*ass"

[Areglado, Boss]

I ended the call. I heave a deep sigh. I wanted to be with my son but I can't do that because of Zaera. I know that she won't let me. Well, I know that I deserved it. Malaki ang kasalanang ginawa ko sa kanya at ito na siguro ang karma ko sa lahat ng iyon.

Tumunog ang cellphone ko. Mabilis kong tiningnan ang caller. An unknown number. I immediately answered it. I waited for the other line to speak. If it was still that *ssh*le who kept pestering me, I won't tolerate him this time. I will blow his f*cking head off and fed it with my pet.

[Zerron, can we talk?]

Napatayo ako ng mabosesan ang nasa kabilang linya. F*ck! I can feel my heartbeat racing. I swallowed hard. Tila nalunok ko ang dila ko at hindi ako makapagsalita. Tumikhim ako upang ikalma ang sarili ko.

"Z-Zaera..."

D*amn! Why am I stuttering?

Zaera's Point of View

Nandito ako ngayon sa loob ng kuwarto namin ni Zian. Kasama ko siyang nakaupo sa kama. Nakatingin ito sa akin at alam kong may nais siyang sabihin. Hinaplos ko naman ang buhok niya.

"Mama, Tito Zerron is your friend right?"

Halos mabulunan ako sa sarili kong laway ng marinig ang tanong niya. Hindi ko kasi 'yon inaasahan. Pilit na ngiti ang sumilay sa aking labi. I cleared my throat.

"Y-Yes, nak. Why did you ask?" Kyuryusong tanong ko sa kanya. He smiled. Pinilit ko pang ayusin ang pananalita ko upang hindi ako magkandautal-utal.

"I want to be his friend too, Mama"

Sumikdo ang puso ko sa sunod niyang sinabi. Napayuko ako saka napahugot ng malalim na hininga. Itinago ko ang kamay ko na nanginginig sa ilalim ng unan dahil sa kaba. Tumikhim ako para pakalmahin ang sarili ko saka ko siya binalingan ng tingin. Ngumiti ako sa kanya.

Pinag-isipan ko itong maigi. Halos hindi ako makatulog dahil sa kakaisip sa bagay na ito. Hinawakan ko ang pisngi niya. Sana ay tama ang maging desisyon kong ito. I'll deal with the consequences after this. Sa ngayon ay iisipin ko nalang muna ang bagay na mas makakabuti sa anak ko.

"Do you want to see him?"

Sunod-sunod itong tumango na may malapad na ngiti sa labi niya. Ngumiti ako at inilabas ang cellphone ko. Napabuntong hininga ako at hinanap ang numero niya. Kinagat ko ang ibabang labi ko ng makita ang numero niya sa missed calls. Matagal ko itong tinitigan, siguro ay nakaabot ako ng sampung segundo sa pagtitig roon. I heave a deep sigh.

Bahala na! Pinindot ko ang call button at kaagad itong inilagay sa tainga ko. Kinagat ko ang thumb ko dahil sa kaba habang hinihintay itong sumagot.

Ilang segundo ay sumagot ito. Tila nabura naman lahat ang mga sasabihin ko sa utak ko. Napalunok ako. Oh my God! Bakit ba ako kinakabahan? Napahugot ako ng malalim na hininga upang pakalmahin ang sarili ko.

"Zerron, can we talk?"

Hindi na ako nag-hi o hello. Napapikit ako ng mariin ng wala akong marinig na nagsalita sa kabilang linya. I was about to look at the screen when I heared him cleared his throat.

[Z-Zaera]

Nautal pa ito sa pagbanggit sa pangalan ko. Hindi ko alam pero gusto kong matawa. Bakit parang mas kinakabahan pa siya kaysa sa akin?

"Zerron, gusto kang makita ni Zian. Pwede ba tayong magkita mamaya?" Walang paligoy-ligoy kong saad dahilan.

Tumayo ako at pabalik-balik na naglakad sa loob ng kuwarto habang naghihintay sa sagot niya. Matagal na natahimik ang sa kabilang linya kaya napakunot noo ako. Tiningnan ko ang screen ng phone ko at on going pa naman. Ibinalik ko ito sa tainga ko.

"Zerron? Nandiyan ka pa ba? Ang sabi ko gusto kang makita ni Zian. Sumagot ka kaagad kung puwede ka bago pa magbago ang isip k---"

[O-Of course. I w-will definitely love to see him, E-Eve]

Utal-utal niyang sabi sa akin. Hindi ko pinansin ang pagtawag nito sa akin ng Eve mas napansin ko kasi ang medyo basag nitong tinig.

[C-Can I talk to him?] Pakiusap nito sa malamyos na tinig.

Tumingin ako kay Zian na kanina pa ako pinapanood.

"Save that for later, Zerron. Makikita mo rin siya mamaya" Sagot ko at pinatay ang tawag.

I texted him the address kung saan kami magkikita. I heave a deep sigh before diverting my gaze at Zian. Umupo ako sa tabi niya. Marahan ko siyang hinila palapit sa akin at niyakap ko siya.

"Is it Tito Zerron po?"

"Yes, nak" Payak kong sagot sa kanya. "Do you want to see him, right?"

"Yes po, Mama. So, what did he say?" Excited nitong sabi.

I heave a deep sigh. Tumingin ako sa may veranda at hinaplos ko ang ulo niya. The day is bright. Maganda ang panahon ngayon.

"He wants to see you too, Zi"

"Really, Mama?! Am I really going to see Tito Zerron?" Puno ng galak ang boses nito kaya nanlambot naman ang puso ko. Hindi ko talaga maipagkakaila ang sobrang kasiyahan nito.

"Yes, nak"

Niyakap niya ako at hinalikan sa pisngi. Napangiti naman ako saka hinalikan ko rin siya sa pisngi. I pat his head. I got teary-eyed when I saw his smile reflecting his sparkling eyes because of so much joy. Masyado itong natutuwa. Umiwas ako ng tingin upang hindi niya makita ang nanunubig kong mga mata.

'You're going to see Zerron later, Zi. You're going to see your Daddy'