“MAUNA KA NA sa loob, Mara, titingnan ko muna itong sasakyan,” sabi ni Papa.
Napatango ako, wala sa sarili. “Sige po, Pa. Salamat.”
Pagbukas ko ng pinto, sinalubong ako ng katahimikan sa loob ng bahay. Ang tanging ilaw lang ay mula sa maliit na lampara sa sala. Nakaupo si Parker sa malaking upuan, nakahilig at may hawak na tasa ng kape. Nang marinig ang tunog ng bisagra, agad siyang tumingin sa kinatatayuan ko.
“Ate,” tawag niya sa pangalan ko, bakas ang pag-aalala sa boses. “Kanina pa kita tinatawagan. Saan ka ba galing? Akala ko kung ano na ang nangyari sa iyo. Hindi mo lang sinasagot ang mga tawag ko.”
Huminga ako nang malalim bago makalapit sa kaniya. “Kailangan ko lang ng oras. May… kailangan din akong sabihin sa iyo. Kaya mas pinili kong hindi ka sagutin sapagkat sasabihin ko r
