“NAPAKAGANDA MONG BATA, Mara,” sabi ni Do-Papa Alejandro.
Napangiti ako, kinikilig. “Salamat po, Pa. Pero mas salamat kay Mama.”
Napakunot ang noo niya. “Hindi ka magpasalamat sa akin? Hindi ka magiging ganyan kaganda kung wala nang dugo ko sa iyo.”
Napakamot ako sa batok. Nahihiya lang ako. Hindi ako sanay na magbiro si Papa Alejandro nang ganito. Ito ang unang beses namin magkausap kaming dalawa kaya naninibago pa ako. Pero malakas naman ang kutob ko na ngayon lang ito. Maaaring bukas, hindi na ako maiilang at mahihiya nang ganito.
“Gusto mong sumbatan kita?” pabiro niyang sabi.
Napatitig ako sa kaniya. Nang makita kong nangilid ang luha sa mga mata niya, mas naramdaman ko ang pagmamahal niya sa akin. Katulad ko, pinipigilan lang din niya ang sarili niya dahil naiilang din siya sa
