Never Get Closed to a Psychopath

Chapter 10: Unusual feelings

Valeen

"Lalalalala... lalalalala.." I hummed. My smile didn't fade while cooking the dish I'm craving for today.

Alam kong umaga na kasi may sumisilip nang sinag ng araw sa mga kurtina ng mansyon namin. 24 hours na pala akong gising. Hmm not bad, I'm already used to it. Hindi rin naman pabor sa akin ang pagtulog dahil tuwing pipikit ako ay maraming pumapasok sa aking isip at bumubulong sa aking tenga.

Kanina ko pa hinahalo itong sabaw na may mga piraso ng utak. I'm making it juicy that's why I'm mixing it properly para kapag kinain ko, mananamnam ko ang lasa. I released my apron and walked towards the cabinet to get the bowl. I moved to the dining table and put the bowl on it. Itinali ko muli ang buhok kong nahuhulog na ang mga hibla.

Punyetang buhok, pagugupitan na kita!

Bumalik ako sa niluluto, naaamoy ko na ang ginawa ko. I held the spoon and smell it before I opened my mouth to taste it. Napapikit ako at ninamnam ang lasa. I licked my lips in a circular motion, I opened my eyes widely as I felt it twinkling for the victory of my very own recipe.

Mas lumawak ang ngiti ko at ginanahan. Binuhat ko ang lalagyan at inilapag sa mesa. Nilagyan ko ang bowl at pinuno, hindi na ako nag-abala pang kumuha ng kutsara at nilantakan ko na agad. I can't help to closed my eyes everytime it touching my tongue. Nanunuot ang katamtamang alat at pinaghalong lasa ng mga ingredients pero ang mas nangingibabaw ay ang mga utak.

Damn, it's way more yummy than the real bulalo. I'm right!

Lumilikha ng tunog kapag sinisipsip ko ito and I love the sound. Susubukan ko pa sana ulit pero nakarinig ako ng mahinang pagtangis. I stopped and roamed my eyes around, I saw one of our maids who became my victim too. Nakalimutan ko nga palang nakatali pa sila dyan. Oh, wait bakit mag-isa nalang siya? Hindi na ba nakayanan ng iba?

Bitbit ang bowl, tumayo ako at naglakad patungo sa kinaroroonan niya. She's trying to step backward nung makita akong lumalapit but she failed dahil pader na ang inaatrasan niya. Naghila ako ng silya at umupo mismo sa kaniyang harapan.

"Don't cry, yaya. Madedehydrated ka niyan, dapat kasi sanay ka na." humigop ako sa bowl habang tinitingnan siyang masama ang tingin sa akin.

"D-Demonyo k-ka..." I heard her whisper. Hindi ako nagpakita ng reaksyon. She looks so weak at parang isang palo nalang siya.

"Oh well, may maganda bang demonyo? You stupid creature!" tumawa ako, she cried again."Anyway, ikaw nalang ang natira? Hindi na nakayanan ng mga kasamahan mo?" I glanced at her side and pouted."Poor them."

They are more than ten before when I tied and tortured them in front of each other. Sobrang boring ko noon kaya I made a way to ease my boredom, luckily everytime I'm requesting to my parents to hire another maid they're giving it to me rightaway. Namamalayan ko na lamang, isang araw lang akong tumawag sa kanila, tutunog na ang doorbell at bubungad sa akin ang mga bago nilang hired na katulong.

I really don't need nannies and such, mabuti sana kung mapapakinabangan ko sila, kung makakasabay sila sa trip ko but hindi eh. Epal rin sila kaya ang sarap pagpapatayin.

I sipped again on my soup as I'm looking at our dead maids. Ang ilan sa kanila ay inuuod na while the others ay nilalangaw na. I smirked after I saw my most hated maid, the fake and sipsip I-don't-remember-her-na but it's good that she gave up so easily like that. Hindi ko pa nga sila napapahirapan ng maayos, bumigay agad sila. Buti pa 'tong si ate na natira, medyo matibay.. sa ngayon.

"Gusto mo?" alok ko sa kaniya, I can see her chapped pale lips na eh, including her face and skin is very pale. I wonder why, maybe naubusan ng maraming dugo? Gosh.

Umiling-iling siya at kahit hinang-hina na ang nagawa paring magpumiglas. Her tears were falling and she's whispering something I don't understand, naghihingalo na yata. I sighed and stood up, yumuko ako para magpantay kaming dalawa. Sumalok ako ng sabaw sa kutsara at inilahad iyon sa bibig niya. She tried to move her face away but I didn't let her.

"'Wag ka nang mag-inarte pa. Kain na! Say ahhh..." I opened my mouth as a gesture. Umiiling talaga siya at pilit inilalayo ang mukha. Nauubusan na ako ng pasensya."This is delicious! You're very stupid if you waste your chance to taste it! Now, eat!" I shouted.

Nanginig siya pero 'di parin bumubuka ang bibig kaya ang ginawa ko, I held her jaw and opened her mouth forcibly. Isinubo ko sa kaniya iyon at pinalunok. Sumuka siya nang sumuka, bumalik ako sa kinauupuan ko. I rolled my eyes.

"Arte." when I looked at her again, she's spacing out na. Nakatulala na siya. Sumimangot ako.

****

It's dark on the highway, gagamitin ko sana ang kotse ko but walang gasolina kaya wala akong choice kundi maglakad. Bumili na rin ako ng gasolina dahil may bukas pa naman na gasoline station. I'm holding it and a plastic bag na may lamang new uniform ko, nagpatahi kasi ako ng bago. Hindi na maalis ang mantsa ng dugo sa previous uniform ko ,e.

I kicked the stone out of nowhere. I think maaga pa naman and there's a city lights here kaya may liwanag parin sa daan kahit papaano. My walks turned slower after I heard some voices nearby. At nang matanaw ko, may apat na kalalakihan ang nasa gilid ng daan katapat ng tindahan. Nang tuluyan ko na silang nadaanan, I saw a small table and beers on it.

I heard a whistle. Tumingin ako sa kanila na pagewang-gewang na ang pagkilos. Nagtatawanan sila habang nakatutok ang mata sa akin.

"Pare, makinis at maganda. Tiba-tiba tayo dito!" rinig kong sabi nung isa.

They laughed creepily as they're walking towards to my direction. Wala ng mga tao ang dumaraan, sarado na rin ang mga tindahan. Hindi ako umatras, hinayaan ko silang lumapit.

"Hoy hindi umaatras, oh. Ineng, gusto mo rin ba? Wala ka ng takas sa amin kaya kung ako sayo, sumama ka nalang sa amin." sinenyas niya ang kamay niya."Come to daddy.." tumawa silang apat.

"Sige.. sasama ako sa inyo pero habulin niyo muna ako." I said that made them stop from laughing.

"Tangina, pare! Nagpapahabol pa, oh!" gulantang na aniya sa kasama."Sige, sige kung iyan ang gusto mo. Kami ang taya at oras na mahabol ka namin, wala ka nang kawala." ngumisi siya at kung hindi lang ako si Valeen, nangilabot na ako sa paraan ng pagkakangisi niya.

Nagsimula na akong tumakbo. Binilisan ko ang takbo hindi dahil natatakot akong mahuli nila kundi dahil may plano ako. I can hear their footsteps with the mix of cracking dried leaves. Sa kagubatan ako dumiretso, habang naririnig ko ang kanilang halakhak, mas binibilisan ko ang pagtakbo.

"Gotcha." I smirked when I saw the round steel na natatakpan ng mga tuyong dahon na nalaglag mula sa mga puno.

Binuksan ko iyon, hindi naman ako nahirapan dahil matagal ko na itong gamay. Noon ko pa ito inilagay dito for future purposes and I know this is the right time para magamit ko na ito. Kumalansing ang bilog na bakal nang ibinaba ko iyon sa lupa. Sinilip ko ang kabuuan ng loob at napangisi.

"Nasaan ka na, neng?! Yuhoo! Hindi mo kami maiisahan!" I think malapit na sila sa akin. Lumayo ako sa patibong at tumikhim. I faked a cough and made it loud for them to hear."Pare, rinig mo 'yun? Tara nandoon lang yun!" dinig ko na ang pagkaripas nila ng takbo patungo rito.

Naririnig ko ang paghuni ng mga kuliglig na sinasabayan ng papalapit nilang mga yabag. And then finally they appeared meters away from me, nakangisi silang apat at tila'y nakamit nila ang tagumpay sa isang patimpalak. Sabay-sabay silang lumapit, hindi ako kumurap at umimik habang pinapanood sila.

"Sabi ko naman sayo, hindi mo kami maiisahan..." sound of the dried leaves echoed."Huwag mo na subukang tumakas ah? Dahil kapag ginawa mo iyo----Ahhhhh!" sigaw naman nila ang pumuno sa pandinig ko.

"Putangina, ano 'to?!" malalabo nalang na tinig nila ang naririnig ko. Pinagpagan ko ang puwitan ng dress ko at sinilip sila sa butas. It's 15 ft deep, malaki ang hole na ginawa ko kaya kasyang-kasya silang apat doon.

They saw me, namutla silang lahat at parang nawala ang alak sa kanilang sistema. I'm a girl scout in my elementary days at nagagamit ko ito ngayon, sakto nakabili ako ng gasoline. Akala ko sa kotse ko lang 'to magagamit, mas exciting pala kapag sa tao rin. Binuhos ko sa kanila lahat ng laman ng gasolina and I reached for match and scratched it to make fire.

"P-Puta! Neng, alam mo b-bang m-masama iyang g-ginagawa mo?!" hindi ko sila pinakinggan. I wanna laugh at their logic.

"Masama rin naman ang ginagawa niyo. We're quits, assholes. There's no alcohol in hell, goodbye!" Inihulog ko ang sinindihang posporo. Their screams filled my ears and the glowing fire fulfilled my eyes.

"Ahhhh! Ang init! Tulong! Maawa ka sa amin!" naghahalo ang naghihinagpis nilang palahaw at ang nagngangalit na apoy. I stood up to pick some dried leaves at inihulog iyon sa butas dahilan para mas lumaki ang apoy.

Hmm, trial sa impyerno.

I'm staring at the beautiful raging fire, bibili nalang ulit ako ng bagong liter ng gasoline bukas. Humihina na ang kanilang mga sigaw. Unti-unti, tumahimik ang paligid kaya sinilip ko ang loob at otomatikong ngumisi. Nagtungo ako sa pinakamalapit na poso at nagsalok ng tubig, ibinuhos ko iyon sa katawan nilang hindi na makilala at halos maging abo na.

I killed the fire and covered the hole again. Nilagyan ko ulit ng mga tuyong dahon ang ibabaw ng takip at kinuha na ang dalang plastic bag para umalis. Those horny assholes deserved it. I'm just doing what authories cannot do.

****

Hindi ko alam bakit ako dinala ng sasakyan ko dito sa parke. I just want to relax lang naman, may bigla kasi akong naramdaman. While I'm torturing my other victims in our basement, napahinto ako at nanikip ang aking dibdib.

I really don't understand my own self already. It's like strange feelings consuming me. That's why I decided to drive but I didn't know where I want to go, basta dito lang ako dinala ng sasakyan ko. Sa park kung saan maraming tao, lahat sila nakangiti, marami sa kanila tumatawa.

I'm sitting alone on the bench and there's people doing their picnic in front of me. For me, it's boring, they are doing the most boring things... but why they have a smile plastered on their faces? Are they happiness that low? Ni walang challenge ang pag-upo sa tela at makipagtawanan sa mga kasama sa gitna ng damuhan.

Napatingin ako sa lalaking nagtitinda ng mga balloons. There's a little girl pointing her fingers to it, pumipili yata ng balloon na bibilhin pero mag-isa lang siya. Hindi siya pinapansin ng magtitinda kasi wala siyang kasamang magulang then suddenly a lady wearing purple dress walked near her at may sinabi ito sa tindero. Tumango ang tindero at ibinigay sa batang babae ang kanina pa nitong itinuturong lobo. The woman payed him and the little girl hugged her.

Wala naman akong nakikitang kainte-interesado doon pero hindi ko maintindihan ang mga mata ko. This past few days I felt weirder and weirder. Siguro kasasama ko ito kila Donalyn at mga kaibigan niya, hindi naman dapat ako sa kasali sa kanila kasi ako ang kanilang kalaban at sila ang target ko.

Staying here is a stupid stunt. I must go home now and continue torturing them. Maybe nagsasawa lang ako sa kanila, maybe I should look for more new victims to torture but I don't know where and when I will do that. Maybe when the perfect time comes, when I can finally earn their whole trust.