Nandito na naman ako kung saan ko huling nakausap ang lalaki. Wala naman kasi akong contact number noon o kahit anong pagkakakilanlan. He was completely stranger to me. Pero masasabi kong siya na lang ang pag-asa ko sa lahat ng problema ko. Mahigit isang linggo na akong naghihintay ngunit hindi ko pa rin siya nakikita at ang lubos kong kinakatakot ay baka hindi na talaga kami muling magkita pa.
Luminga-linga ako sa paligid. I bite my lower lip, crossing finger, hoping that I might see him tonight.
Nakalimutan ko ang itsura ng sasakyan ng lalaking ‘yon. Pero tanda ko itim din iyon e. Sa ilang araw na pag-aabang ko, wala pa akong napansing humihinto at nag-pa-park ng koste nila dito. Kaya naman kapag may lumapit na sasakyan malapit sa pinag-aabangan ko talagang napapalingon ako. At ngayon
