Run-away From Bailey✔️

CHAPTER 9

NAGISING na lang ako na medyo nanakit yung katawan ko.

Nangingilid ang luha ko na bumangon ako, nagbihis, naghilamos at nagtoothbrush na ako.

Tumingin ako sa salamin, naiiyak na napahawak ako sa leeg ko. Itinaas ko yung damit ko. Naglaglagan na yung luha ko dahil na nakita ko.

Puro kissed mark at pasa ang nasa katawan ko. "Bakit kasi sa akin pa to nangyari?" Mangiyak-ngiyak na sabi ko sa harapan ng salamin.

"Hija, bumaba ka na. Kakain na." Sigaw na sabi ni Manang mula sa labas.

Hindi na lang ako umiik at lumabas ng banyo saka dumeretso sa pintuan.

Bumaba na ako saka tahimik na pumunta sa dinning area. Napatigil ako ng makita ko kung sino ang nasa harapan ko.

Napatingin sa akin si Bailey, mabilis naman akong umiwas ng tingin saka tahimik na lang na umupo sa di kalayuan sakanya.

"Sit beside me." Pautos na sabi nito.

Umiling ako. "H–hindi na." Nautal na sabi ko sakanya at tahimik na kumain.

Nagulat na lang ako ng may umupo sa tabi ko, hindi ko na kailangan tumingin sakanya dahil alam na alam ko na siya lang ang tumabi sa akin.

"How's your sleep?" Tanong nito habang kumakain.

"O–okay naman." Mahina na sagot ko sakanya.

"Hmm. B–bailey." Tawag ko sakanya.

"Hmm?"

"Can I go to school?" Nagbabakasakali ako na baka payagan niya ako.

"No." Kaagad na sagot niya.

Itinigil ko yung pagkain ko. "Please? I just need too, Bailey." Pakiusap ko.

Tumingin ito sa akin. "Okay, you can go but with your bodyguard."

"B–but."

"You choose. You can't or you can go with your bodyguard."

Huminga muna ako ng malalim. "Okay. I go with my bodyguard." I have no choice.

"Continue your food and go to our room, maligo ka na at magbihis."

Tumango na lang ako at ngumiti, napayakap ako bigla sakanya. "Thank you." Nakangiting pagpapasalamat ko.

Napatitig ito sa akin dahilan para mapayuko ako. "S–sorry." Paumanhin ko bago ko ipinagpatuloy yung pagkain ko.

Nang matapos ako, tumakbo ako papunta sa kwarto namin. Mabilis ang naging pagkilos ko. Nang makaligo na ako, naghanap kaagad ako ng masusuot ko.

Brown cardigan, Black lace-up top, Ripped skinny jeans, and Laurel Bootie with cutouts. Ang napili ko.

Buti na lang ibinili ako ni Bailey ng masusuot ko. Hindi ko na kailangan mamoblema.

Bumaba na ako, nadatnan ko si Bailey na nakaupo sa sala. Napatingin ito sa gawi ko.

"Let's go." Anyaya nito.

Natigilan ako. "Sasama ka?"

Napairap ito, "I'll drive you." Sabi niya bago naunang lumabas.

Sumunod na lang ako, binuksan ko na yung pintuan at sumakay sa passenger seat.

Tahimik lang kami hanggang makarating sa harapan ng school. Bababa na sana ako ng pigilan niya ako.

Nagtataka na napatingin ako sakanya. "Bakit?"

May kinuha ito sa backseat at ibinigay sa akin. "I–phone 7? Akin ba 'to?" Hindi makapaniwala na tanong ko.

"Yeah. Just don't give your number anybody, if it's important person."

Tumango na lang ako. "Okay. Thank you."

Nagulat na lang ako ng halikan niya ako sa labi, wala sa sarili na bumaba ako sa kotse niya.

Napakurap na lang ako at naglakad papasok sa university kasama si Mitsuki, isa sa mga tao ni Bailey.

Binuksan ko yung phone na ibinigay sa akin ni Bailey. Nilagay ko yung number ni Mama at Papa, kahit yung number ni Nate at Kisseanna. Buti na lang kabisado ko yung mga number nila.

May napansin ako sa contacts ko, Darling?

Sino to? Pero may kutob ako na siya to.