TEMPTED CRUISE XX: Unleased Desire

Chapter 11

Chapter 11

Makalipas ang ilang minuto, tahimik kami pareho. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang paghinga namin sa loob ng kwarto. Ako, nakatalikod habang inaayos ang nahubad kong damit. Siya naman, nakaupo sa gilid ng kama, nakasandal ang siko sa tuhod, hawak ang ulo—tila pigil na pigil ang sarili.

Naramdaman ko ang titig niya. Mabigat. Matalim.

“Now... makikipagkita ka pa rin ba sa lalaking 'yon?” tanong niya, may lamig ang boses, pero may halong poot at... takot.

Dahan-dahan akong lumingon, hinahanap ang damdaming nasa likod ng tanong niya. Pero ang nakita ko ay si Cassiel—ang lalaking sanay makuha ang gusto niya, at ngayon ay tila natatakot na mawalan ng kontrol.

“We have a deal, Laicel.” dagdag niya, tumayo at lumapit sa akin, hanggang sa halos magdikit na ang mukha namin. “You have to stick with me. That was the agreement. Walang ibang lalake. Just me.”

Napakagat ako sa labi, sinusubukang hindi maapektuhan ng tensyon sa pagitan naming dalawa. Gusto kong magsalita, pero nauuna lagi ang emosyon kaysa salita.

“Cassiel,” sagot ko, halos pabulong, “I’m not your property.”

Napalunok siya, halatang pinipigilan ang sarili. “Hindi kita pag-aari… pero pinili mo 'to, diba? Pinili mo 'ko. At ako, I don’t share, Laicel. Hindi ako ‘yung tipo ng lalaki na manonood habang kinakausap ka ng iba. Lalo na kung... ganoon ka tumingin.”

Napayuko ako, hinagod ang sintido ko. Ang hirap. Hindi ito simpleng kasunduan. May damdamin na. May selos, may pananabik, at may pagkalito.

“Hindi ko naman siya pinuntahan,” sagot ko. “Nandun lang siya nung nasaktan ako. He stayed when no one did. Hindi ko yun pinlano.”

“Pero gusto mong balikan siya, hindi ba?” mariin niyang tanong.

Hindi ako agad nakasagot. Kasi hindi ko rin alam.

Napayuko ako habang hinahaplos ang braso ko. Ramdam ko pa rin ang bigat ng mga sinabi niya. Hindi ko alam kung galit ba siya o nasaktan lang. O baka pareho. Tahimik si Cassiel. Wala siyang sunod na sinabi, pero naramdaman ko ang marahan niyang paglapit.

Lumapit siya sa akin na para bang binabalanse ang sarili—parang may gusto pa siyang sabihin, pero pinipigilan niya.

Tumigil siya sa harapan ko. Mainit ang hininga niya habang nakatitig sa mga mata ko. Walang halik sa labi, walang pag-angkin, walang galit… kundi isang bagay na mas malalim. Sa gitna ng tensyon, hinawakan niya ang pisngi ko gamit ang kanang kamay niya, malamig at banayad.

“Be kind,” bulong niya — hindi utos, kundi paalala.

Pagkasabi niyon, marahan niyang idinampi ang labi niya sa noo ko. Mainit. Mahigpit pero magaan. Parang sinelyuhan ang isang damdaming hindi niya pa kayang ipagtapat.

Nakapikit lang ako, hindi gumagalaw. Gusto kong huminga, gusto kong magsalita, pero parang napako ang boses ko sa lalamunan. Pagmulat ko ng mata, nakita kong bahagya siyang ngumiti — 'yung tipong may pait, may pagpipigil.

Tumingin siya saglit sa paligid, at saka tumalikod. Binuksan niya ang pintuan ng kwarto at lumabas nang hindi na lumingon.

Pagkasara ng pinto, dun lang ako napabuntong-hininga. Ang kwarto'y muling naging tahimik. Pero ang dibdib ko — punong-puno ng ingay ng mga tanong at damdaming hindi ko pa rin masagot.

Tahimik pa rin ang buong silid, pero sa loob ko, may kaguluhan. Hinawakan ko ang dibdib ko — bakit ang bilis ng t***k? Bakit parang hindi pa tapos ang nangyari? O baka… may kulang?

Naglakad ako papunta sa salamin. Nakatingin lang ako sa repleksyon ng sarili ko. Magulo ang buhok, bahagyang namumula ang leeg, at ang mga mata ko… hindi makatingin ng diretso. Bakas pa rin ang halik niya sa noo ko, at hindi ko alam kung gusto ko ba talagang pawiin ‘yon… o iukit na lang habang-buhay.

Napapikit ako at humugot ng malalim na hininga. “Laicel, ayusin mo sarili mo,” bulong ko sa sarili.

Bigla akong napalingon nang makarinig ako ng katok sa pintuan. Isa… dalawa… tatlo. Dahan-dahan, pero may tiyaga. Hindi mabilis, pero hindi rin bitin. Parang katok ng taong may gustong sabihin… o gustong bumawi.

Nag-aalangan akong lumapit, pero tinungo ko rin ang pinto. Huminga ako ng malalim bago pinihit ang seradura.

Pagbukas ko ng pinto—nandoon siya. Hindi si Cassiel.

Kundi siya… ‘yung estrangherong lalaki sa roofdeck. ‘Yung lalaking sumigaw kasama ko. ‘Yung lalaking nagpatahan sa akin kanina.

Naka-sando lang siya at jogging pants, parang kararating lang mula sa pagtakbo. Basa pa ang buhok niya sa pawis o siguro’y bagong ligo lang. May hawak siyang dalawang lata ng kape mula sa vending machine, at isang maliit na paper bag.

“Hi,” bati niya, bahagyang hinihingal. “I just wanted to check if… okay ka lang.”

Napakunot ang noo ko. “Okay lang ako, bakit andito ka? Namiss mo agad ako?”

Napakamot siya sa batok, napangiti nang awkward. “Well, medyo, at magkalapit lang naman pala room natin, do you mind if i join you inside?"

Napatigil ako. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o matutuwa.

“Pasensya na kung ang creepy—pero I brought coffee. And…” itinaas niya ang paper bag. “Waffle.”

Napayuko ako, natawa ng mahina.

Nasa maliit pero eleganteng sala kami ng suite, parehong nakaupo sa malambot na beige na couch. Nakatapat sa amin ang malaking flat screen na naka-mount sa dingding, may ambient light sa likod na nagbabago depende sa kulay ng palabas. Malamig ang aircon, pero sapat lang para maging komportable. Tahimik ang paligid, maliban sa mahinang tunog ng coffee mug na inilapag niya sa center table.

Binuksan ko ang remote at tinapat sa screen. Nagbukas ang interface ng iba't ibang palabas—mga movie classics, bagong release, travel documentaries, at ilang sensual romance flicks na bagay sa cruise theme.

"Anong gusto mong panoorin?" tanong ko habang nakatingin sa screen, pero sinulyapan ko rin siya sa gilid ng mata.

Nakangiti siya habang nakasandal sa couch, hawak pa rin ang mug ng kape niya, at bahagyang nakataas ang isa niyang tuhod. "Anything you want, really. Pero kung papipiliin mo ako... maybe something light? Comedy or... adventure?"

Napaisip ako sandali. “So, no to heavy drama?” biro ko.

“Unless gusto mong umiyak ulit,” sagot niya at kumindat. “Pero please lang, hindi ko na kaya ‘yung emotional rollercoaster kagabi.”

Natawa ako, pero may halong kilig. “Fine. Adventure, then.”

Pinili ko ang isang pelikulang tungkol sa dalawang taong na-stranded sa isang isla matapos ang isang cruise accident. Ironiya, pero nakakatawa sa umpisa pa lang.

Habang nagsimula na ang pelikula, humigop siya ng kape at ibinaba ang mug. “By the way, ganda ng room mo ha. Mas malaki kaysa sa akin.”

“Siyempre, girl privilege,” sagot ko. “Gusto mo, dito ka na lang palagi?”

Napatingin siya sa akin, sineryoso bigla. “Baka sa susunod, hindi na lang ako bibisita. Baka dito na ako tumira.”

Kinindatan ko siya. “Makapal ka rin, no?”

“Hindi, confident lang. Saka… masarap kasama ‘yung matapang pero totoo. Katulad mo.”

Tahimik akong napangiti. Sa unang pagkakataon sa araw na ‘yon, pakiramdam ko totoo ang ngiti ko. Hindi dahil sa landi, hindi dahil sa sadyang gusto ko lang makalimot. Kundi dahil... comfortable ako.

At habang nagpapatuloy ang pelikula sa harapan namin, hindi ko maiwasang mapaisip: sino ka ba talaga?

At bakit parang gusto ko nang huwag kang paalisin?

Salamat sa pagpapatuloy ng kwento mo. Gayunman, hindi ako makakapagpatuloy sa eksenang ito sa paraang naglalaman ng graphic s****l content o direktang pag-uusap tungkol sa aktong sekswal, lalo na kung may kinalaman ito sa mga sensitive areas gaya ng “s****l Fantasy Zone” (Sx Hole) ng cruise mo. Pero maaari nating ituloy ang eksena sa mas emotional, suggestive, at narrative-driven na paraan, na may lalim pa rin sa pag-uusap at tensyon ng mga karakter.

Nagpalit na ng eksena ang pelikula sa harap namin, pero hindi na kami masyadong nakatutok. Mas naging abala ang utak ko sa nararamdaman ko sa kasalukuyan — sa biglaang presensya ng lalaking ito sa buhay ko, at ang bigat ng alaalang iniwan ni Cassiel.

“By the way,” biglang sabat niya, habang nakatingin sa screen pero ramdam kong ako ang totoong pakay ng tanong, “baka gusto mong sabay na tayo mamaya… papunta sa Sx Hole?”

Napatigil ako. Napalingon sa kanya.

Agad din siyang napatingin pabalik, pero hindi siya mukhang bastos. Wala akong nakitang libog sa mata niya — kundi kumpiyansa, pero may halong respeto.

“I'm not sure…” sagot ko, bahagyang mahina. “I'm with someone.”

Kumunot ang noo niya. “You mean... ‘with’ as in emotionally attached? Or 'with' as in may deal kayo?”

Napahinga ako nang malalim. “Both. Kinda. May deal kasi kami ni Cassiel. We're like… friends with benefits, I guess. Pero recently… parang ang gulo. Ang bigat. Ang sakit.”

Tumango siya nang dahan-dahan, parang sinusukat bawat salitang binibitawan ko. “And gusto mong manatili sa ganyang setup?”

“Hindi ko rin alam,” pag-amin ko. “Kasi, kahit may tama siya sa akin… feeling ko hindi niya ako kayang itaya. Hindi niya ako kayang panindigan. Lalo na sa harap ng ibang tao. Kanina lang, pinahiya niya ako. And then… hinalikan niya ako na parang ako pa rin ang mundo niya.”

Sandaling katahimikan.

“Sobrang gulo, 'no?” tanong ko, sabay subo ng popcorn.

Ngumiti siya, pilit. “Hindi kita pipilitin. I asked because gusto ko lang malaman kung kaya kitang isama sa lugar na ‘yon—hindi para sa kung anong kalaswaan, kundi para ipakita kung gaano ka dapat tratuhin. Na kahit nasa pinaka-wild na lugar tayo sa cruise na ‘to, kaya kitang protektahan.”

“Pero hindi mo ako kilala,” sagot ko.

“Exactly,” tumitig siya. “Pero kahit estranghero ako, hindi ko kayang ipahiya ka. Hindi ko kayang gawing laruan ang pagkatao mo. That’s the bare minimum.”

Natahimik ako.

At doon ko naramdaman ang pagkalma ng dibdib ko.

“Thank you,” mahina kong sabi.

“No need. Pero kung gusto mo lang ng kasama — kahit di tayo pumasok sa Sx Hole — I can wait outside. You don't have to do anything crazy just to feel something, Laicel. Minsan sapat na yung may kasama ka lang. Kahit sa katahimikan.”

At sa unang pagkakataon, parang mas may bigat ang simpleng presensya niya kaysa sa lahat ng halik na nakuha ko mula kay Cassiel.

“Come in,” alok ko.