TEMPTED CRUISE XX: Unleased Desire

Chapter 8

“Ano ba talagang nangyari?” tanong ng lalaki, mababa ang tono, para bang hindi lang siya nagtatanong kundi handang makinig… buong-buo.

Huminga ako nang malalim. Pilit kong pinigil ang nanginginig na boses, pero sa pagbuka pa lang ng bibig ko, naramdaman ko na agad ang bigat sa dibdib.

“Pinahiya ako ng someone habang kumakain sa eating deck…” panimula ko, pilit pa ring ngumiti pero basag na. “Sinabunutan niya ako. Sinigawan. Tinawag akong ‘bitch.’ Sa harap ng maraming tao.”

Bumigat ang pakiramdam ko habang unti-unting bumabalik ang eksena—ang lagaslas ng tubig sa pitsel na natapon, ang pagsabunot, ang init sa mukha ko, ang lagaslas ng mga tingin ng mga tao sa paligid.

“Sabi niya... ako raw ang kabit.” Napakagat ako sa labi habang pilit pinipigilan ang pag-iyak. “Na... na kahit daw ganto ang style ko—yung ayos ko, ‘yung kilos ko, ‘yung pakikitungo ko—kahit daw ganto ako, wala raw akong karapatang agawin ang lalake niya.”

Napatingin ako sa kanya, pero agad ring iniwas ang tingin. Naramdaman ko ang pag-igting ng lalamunan ko habang nilulunok ang buo kong pride.

“Pero hindi naman ako ‘kahit’.” Bumaba ang boses ko—halos bulong, pero puno ng hinanakit. “I mean, oo… I like dressing up. I flirt sometimes. I enjoy being around guys. Pero... never akong naging kabit. Never.”

Hindi ko na napigilan. Pumatak ang unang luha.

“Sobrang unfair lang, kasi isang eksena lang, isang sigaw lang, isang sampal lang—bigla na lang... parang totoo na lahat ng akusasyon. Parang kahit anong linis ng konsensya ko, wala nang silbi.”

Niyakap ko ang sarili ko. Ang init sa pisngi ko ay hindi na dahil sa inis o galit, kundi sa matinding kahihiyan. Wala man lang akong nagawa. Natahimik lang ako. Napahiya lang ako.

“Kahit paulit-ulit kong ipaliwanag, walang makikinig. Kasi babae ako. Babaeng mukhang 'malandi'. Babaeng hindi pinaniniwalaan.”

Huminga siya nang malalim, at sa gilid ng paningin ko, nakita kong umupo siya sa tabi ko. Hindi siya nagsalita agad. Hindi rin siya nagpayo. Hindi niya rin ako inabutan ng panyo gaya ng ginagawa sa mga cliché na eksena.

Ang ginawa lang niya ay manatili—tahimik, pero buo. Nakaupo sa tabi ko habang sinasabi ko ang mga bagay na hindi ko na kayang ipagsigawan pa.

At doon ako tuluyang bumigay.

Naiyak ako. Hindi ‘yung pa-tulo lang sa gilid ng mata—kundi ‘yung iyak na may kasamang singhot, nginig, at halos masuka ka sa bigat ng dibdib. Hinayaan niya ako. Hinayaan niya akong ilabas ‘yung galit, ‘yung hiya, ‘yung sakit.

Dahil minsan, hindi mo kailangang ipagtanggol ang sarili mo.

Minsan, kailangan mo lang ng taong makikinig… at maniniwala sa’yo.

Nanatili akong tahimik. Nakasubsob pa rin ang mukha ko sa palad ko habang dahan-dahan kong pinipilit itigil ang pag-iyak. Pero kahit anong pilit kong huminga nang malalim, parang may nakabara pa rin sa dibdib ko.

Bigla ko siyang narinig.

“Don’t mind everyone,” aniya, banayad pero buo ang boses. “Huwag mo silang pansinin kung gano’n ang tingin nila sa’yo. Wala kang kasalanan.”

Napatingin ako sa kanya, bahagyang napakunot ang noo, pero may kirot pa rin sa mata ko.

“Basta nagpapakatotoo ka lang sa sarili mo, and that’s great.” Tumingin siya diretso sa mga mata ko. Walang bahid ng judgment, walang pagdududa. “That’s rare, Laicel. That’s strength. Hindi lahat may ganyang lakas ng loob.”

Napatigil ako. Parang may gumaan sa puso ko. Sa sobrang daming beses kong narinig ang mga salitang “arte mo kasi,” “buti nga sa’yo,” “gusto mo kasi ng atensyon,” ngayon lang ako may narinig na salitang… bumubuhat.

Nagpatuloy siya. “They can say anything. They can twist the truth however they want. Pero at the end of the day, ikaw lang ang nakakaalam kung anong klase kang tao. Hindi nila alam kung ilang beses mong piniling manahimik kahit kaya mong lumaban. Hindi nila alam kung gaano kahirap sa’yo ang ngumiti kapag gustung-gusto mo nang sumigaw.”

Napapikit ako. Tama siya. Hindi nila alam. At hindi ko rin kailangang ipaliwanag pa.

Dahan-dahan, naramdaman ko ang malamig niyang kamay sa pisngi ko.

Napadilat ako, gulat na napatitig sa kanya.

Maingat, parang takot akong mabasag, pinunasan niya ang luhang dumadaloy pa rin sa mukha ko gamit ang hinlalaki niya. Hindi siya nagsalita agad. Tinitigan lang niya ako—tahimik, at puno ng pag-unawa.

“Don’t cry,” bulong niya. “Hindi bagay sa’yo.”

Napasinghap ako nang bahagya. Hindi sa tuwa, kundi sa lalim ng tinamaan ako sa sinabi niya.

“Sanay kasi ako sa matapang na side mo,” dagdag niya, may bahid ng ngiti sa labi. “Sa babaeng kahit sumisigaw ang mundo, kaya pa ring tumayo na parang hindi nasasaktan. Pero ngayong nakita ko ‘to—‘tong side mo na ‘to… mas lalo kitang na-appreciate.”

Napayuko ako, hindi ko na alam kung dahil sa hiya o dahil sobra ang kilig sa dibdib ko. May kung anong init na dumaloy mula sa batok ko papunta sa dibdib at hanggang sa puso.

Hindi ko alam kung anong eksaktong meron sa taong ‘to, pero sa bawat salita niya, para bang hindi lang niya ako naririnig—

Hindi ko alam kung anong eksaktong meron sa taong ‘to, pero sa bawat salita niya, para bang hindi lang niya ako naririnig—

Nararamdaman niya rin ako.

At sa gitna ng tahimik naming pag-uusap sa madilim na hallway ng cruise ship, habang ang mundo ay nagmumura, nagbubulungan, at naghuhusga—may isang lalaki na walang ginagawa kundi yakapin ako gamit ang mga salitang hindi ko inaasahang marinig mula kaninuman.

“Gusto mong magpahangin?” tanong niya, habang nakatingin sa akin na para bang nababasa niya ang bigat ng iniinda ko.

Napatingin ako sa kanya, medyo lutang pa ang isip, pero nagawa ko ring tumugon. “Saan naman?”

“May alam akong lugar,” aniya, sabay bitiw ng isang ngiti—hindi yung basta ngiti lang, kundi yung klaseng ngiting may hinahatak kang tiwala. Yung parang sinasabing, “Basta sumama ka, ayos lang lahat.”

Bago ko pa man maisip kung tatanggi ako, marahan niya na akong hinila. Hindi mabigat ang hatak niya, pero sapat para sundan ko siya ng kusa. Tahimik kaming lumakad, pero naririnig ko pa rin ang mahinang bulungan mula sa mga tao sa paligid, at parang gusto ko nang mawala doon.

Pagpasok namin sa elevator, pinindot niya ang button ng Roofdeck. Napansin ko kung paanong deliberate ang galaw niya — dahan-dahan, parang sinisigurado niyang tama ang pinindot niya. Nakasandal siya saglit sa pader ng elevator at napatingin sa akin. Ako naman, tahimik lang, hawak-hawak ang laylayan ng damit ko na medyo madumi pa rin dahil sa nangyari kanina.

“May masarap na simoy ng hangin doon,” bulong niya, parang sinadyang hinaan ang boses niya para ako lang ang makarinig.

Habang umaakyat ang elevator, nararamdaman ko na rin ang bahagyang pagluwag ng dibdib ko. Bawat ding-dong ng palapag ay parang paakyat din ang bigat sa dibdib ko—unti-unti nitong niluluwagan. Tahimik kami pareho pero hindi awkward. Kalmado. Komportable. Yung parang wala kaming kailangang sabihin para maintindihan ang isa’t isa.

Pagka-ding ng elevator, bumukas ang pinto at bumungad agad ang Roofdeck — malamig na hangin ang unang sumalubong sa amin. Pumasok ito sa dibdib ko, parang niyakap ako ng langit. Ang infinity pool sa malayo ay naglalaro sa ilalim ng araw, at ang tubig ay parang dinadala ang mga sinag sa ibabaw nito. Marahang tumutugtog ang jazz music sa island bar, at may iilang tao lang sa paligid — karamihan ay nasa lounging chairs, tahimik na naglalanghap ng hangin.

“Dito ko madalas tumambay kapag gusto ko ng katahimikan,” bulong niya sa tenga ko habang nakatayo kami sa pinakagilid ng deck. “Walang ingay. Walang gulo. Tayo lang.”

Napatingin ako sa malawak na dagat. Kumakaway ang alon sa ilaw ng araw. Tila isang mundong malayo sa anumang eskandalo at panghuhusga.

Ngumiti ako ng marahan. “Salamat,” bulong ko.

Ngumiti rin siya, tapos tinuro ang isang bakanteng lounger. “Doon tayo. Chill lang. Walang aagaw ng peace mo rito.”

At sa unang pagkakataon simula kanina, nakahinga ako nang malalim.

“Sumigaw ka,” sabi niya, malumanay pero may diin — parang alam niya kung gaano kabigat ang bumabara sa dibdib ko.

Napalingon ako sa kanya, hindi agad nakasagot. Nakatingin siya sa akin, seryoso. Walang bahid ng biro sa tono niya. Tila ba inaanyayahan niya ako sa isang bagay na matagal ko nang kailangang gawin pero hindi ko nagawa — dahil sa hiya, sa takot, o sa simpleng pangungunsensiya ng mundo.

“Para mabawasan yang galit na nararamdaman mo,” dagdag niya. “Yung sakit. Yung bigat. Yung hiya. Bitawan mo na.”

Napapikit ako. Malamig ang simoy ng hangin sa rooftop, pero mainit ang dibdib ko. Lahat ng alaala — ang sabunot, ang mga matang mapanghusga, ang tawa ng ibang babae habang nadungisan ako sa harap ng maraming tao — bumabalik isa-isa.

“Hindi ganito dapat,” bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili ko. “Hindi ko ginusto ‘to.”

“Alam ko,” sabi niya. “Kaya ibuhos mo. Sigaw mo. Ilabas mo lahat.”

Tumitig ako sa harap — sa dagat na parang walang hanggan, sa langit na punô ng bituin. Napalunok ako. Hindi ko alam kung anong sigaw ang lalabas — galit ba? Pighati? Pagsisisi?

Nang buksan ko ang bibig ko, ang unang sigaw ay mahina. Parang tinig ng batang hindi marunong magalit.

Pero inulit ko. Malalim ang hinga, mas buo ang boses.

“Aaaaaahhh!”

Tumunog ang boses ko sa kalawakan ng gabi. Tila may hangin na kumawala mula sa loob ko. Sumigaw ulit ako. Malakas. Puno ng luha ang mga mata ko pero hindi ko pinigil.

“Aaaaaahhh! Sakit na sakit na ako!”

Halos pigain ng mga salita ang puso ko. “Hindi ko kasalanan! Hindi ako masama! Hindi ko siya inagaw! Hindi ako—”

Naputol ang boses ko. Nanginginig na ang mga tuhod ko. Tumulo ang luha ko, tuloy-tuloy na parang ulan na matagal nang pinigil. Pumikit ako at napaupo sa gilid ng lounger, hawak ang mukha ko.

Narinig ko ang mga hakbang niya. Lumapit siya sa likod ko. At marahan — sobrang marahan — inilapat niya ang kamay niya sa balikat ko.

“Good,” bulong niya. “Hayaan mong maramdaman mo. Hindi mo kailangang maging okay agad. Pero ngayon, nandito ako. Walang huhusga.”

At doon, tuluyan na akong humikbi. Hindi dahil mahina ako, kundi dahil sa wakas… may lugar ako para maging totoo.