TEMPTED CRUISE XX: Unleased Desire

Chapter 9

Nang makuha ko ang lakas ng loob para sumigaw, hindi ako nag-isa. Kasabay ng pagbugso ng galit ko, narinig ko ang boses ng estrangherong lalaki na kasama ko, malakas at puno ng proteksyon.

“Mga walang hiya kayo!!!” sigaw niya, mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay para maramdaman kong hindi ako nag-iisa sa laban na ito.

Para bang kumalat ang kanyang tinig sa buong deck, pumuno ng tapang ang mga salita niya, na para bang sinisigawan niya ang lahat ng mga bulungan at mapanghusgang tingin na nagdudulot ng sakit.

Napatingin ako sa kanya, nagulat sa lalim ng emosyon sa kanyang mga mata—galit, pag-aalala, at malasakit na sabay-sabay.

Dahan-dahan ay napuno ang hangin ng enerhiya na bumagsak sa akin bilang isang malakas na sandigan.

Pagkatapos ng ilang saglit ng tahimik na paghinga, nagtawanan kami ng sabay—isang tawa na nagmumula sa puso, isang tawa na nagpapalaya sa bigat ng lahat ng nangyari.

Sa tawa namin, nawala pansamantala ang mga panghuhusga ng iba, at naramdaman namin ang kalayaan na dulot ng pagkakaroon ng isa’t isa.

Hindi ko na mapigilan ang nararamdaman ko. Bigla ko siyang niyakap ng mahigpit — kahit mas matangkad siya sa akin at hanggang dibdib niya lang ang ulo ko, niyakap ko siya ng buong puso. Sa yakap na iyon, para akong nakahanap ng isang kanlungan sa gitna ng gulo at lungkot. Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, naramdaman kong ligtas ako. Para akong nakauwi sa isang lugar na hindi ko inaasahang mararating.

Huminga siya nang malalim, ramdam ko ang init ng kanyang katawan sa likod ko, ang t***k ng puso niya ay para bang tumutugma sa ritmo ng puso ko. Parang sa yakap na iyon, naipasa niya sa akin ang lakas at kapanatagan na matagal ko nang hinahanap.

“Thank you,” bulong ko na may halong luha sa tinig. “Thank you very much... thank you for staying, at para tulungan akong bumalik sa sarili ko, kahit sandali lang.”

Marahang inikot niya ang katawan niya para makita ang mukha ko. Napatingin siya sa akin, ang mga mata niya ay puno ng malasakit at init na parang araw na sumisiklab sa gitna ng malamig na gabi.

“I’m Laicel Haven Santos,” sabi ko, pilit na pinipigilan ang panginginig ng boses. “How about you?”

Ngumiti siya nang bahagya, medyo mahiyain pero matatag. “I’m Nathan Cross,” sagot niya, isang pangalan na tila galing sa mga nobelang pang-foreign na palaging binabasa ko, isang pangalan na ngayon ay lalong may kahulugan para sa akin.

Tumahimik kami ng sandali, pero ang tahimik na iyon ay puno ng mga hindi nasabing salita — mga pangakong hindi pa kailanman nabigkas, mga damdaming dahan-dahang sumusubok na bumangon mula sa mga sugat ng nakaraan.

“Hindi kita kilala,” bulong ko, “pero... parang gusto kong kilalanin ka nang mas mabuti. Parang ikaw yung taong matagal ko nang hinahanap sa gitna ng dilim.”

Napangiti siya nang mas malapad, ang mga mata niya ay kumikislap sa liwanag ng buwan.

“Marahil,” sagot niya, “may mga tao talaga na dumarating sa buhay mo sa hindi inaasahang paraan, sa tamang panahon.”

Hawak kamay kami pa rin, at sa umagang iyon sa tuktok ng barko, sa ilalim ng malawak na kalangitan at napakaliwanag na araw, nagkaroon ako ng pag-asa — na kahit sa pinakamadilim na sandali, may ilaw pa ring magpapainit sa puso ko. At si Nathan Cross ang ilaw na iyon.

Habang magkadikit pa rin ang mga palad namin at ang init ng kamay niya ay nagbibigay pa rin ng tahimik na lakas sa puso kong gulong-gulo, marahan kaming umupo sa isa sa mga cushioned lounge chairs sa roofdeck. Tahimik ang paligid, maliban sa mahinang agos ng infinity pool at ang banayad na ihip ng hangin. Ang mga ilaw mula sa island bar ay malayo-layo, at sa lugar kung nasaan kami, kami lang ang naroon.

Si Nathan ang unang nagsalita. “You know, Laicel… minsan mas madaling magbukas sa taong hindi mo kilala kaysa sa mga taong kasama mo araw-araw.”

Napatingin ako sa kanya. Tahimik ang mga mata niya, pero may lalim. Para bang siya rin ay may mga iniindang sakit — hindi lang ako ang sugatan sa gabing ito.

“Bakit ka nandito sa cruise na ‘to, Nathan?” tanong ko, halos pabulong.

Napangiti siya, pero may lungkot sa dulo. “To disappear. To breathe. To remind myself na buhay pa ako… kahit maraming nawala.”

Hindi ko agad alam ang isasagot. Ang dami kong gustong itanong pero pinili kong respetuhin ang katahimikang iyon. Pinili kong damhin ang presensya niya. Isang estranghero na tila mas kilala ang puso ko kaysa sa lahat ng matagal ko nang kakilala.

“Parang ang bigat…” sambit ko, “pero ang gaan mong kausap.”

Tumawa siya ng mahina. “That’s what people tell me. Pero hindi lahat nananatili.”

Napayuko ako. Naiisip ko pa rin ang eksenang nangyari kanina. Ang sabunot. Ang mga mata ng tao. Ang bulungan. Ang kahihiyan. Ang sugat sa dignidad ko.

Pero narito siya. Sa tabi ko. Wala siyang pakialam sa nakaraan ko, sa narinig niyang tsismis o nasaksihan. He simply stayed.

“Sa lahat ng araw na puwede akong mapahiya,” sabi ko, pilit na tinatawanan ang sarili, “sa unang araw pa talaga ng cruise.”

He chuckled. “That just means it can only get better from here.”

Tumingin ako sa kanya, at nginitian ko siya. “Gusto mo bang sabayan akong ayusin ang simula ko?”

Ngumiti siya. “As long as you’re willing to let me be part of it.”

At sa ilalim ng buwan, sa gitna ng dagat at malamig na simoy, ipinagpatuloy namin ang pag-uusap — hindi na bilang estranghero’t estranghera, kundi bilang dalawang taong pinili ng tadhana na magkakilala sa gitna ng lahat ng kaguluhan.

Umagang-umaga pa lang, at ang hangin sa roofdeck ay preskong-presko — hindi pa ganap na mainit ang sikat ng araw, pero sapat na para magbigay ng liwanag at sigla sa paligid. Mula sa taas, tanaw ang mala-kristal na dagat, na kumikislap sa ilalim ng araw. Ramdam sa bawat pag-ihip ng hangin ang kasariwaan ng bagong araw.

Tahimik muna kaming dalawa ni Nathan, habang magkatabi sa railings. Tahimik ang paligid. Iilan lang ang mga tao sa rooftop—may mga naka-towel na nagkakape, may iba namang tahimik lang na nagmumuni-muni sa infinity pool.

“Ikaw, why are you here?” tanong niya, habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa tanawin sa harapan namin.

Napatingin ako sa kanya, saka napabuntong-hininga. Maaliwalas ang mukha ko kahit may lungkot sa loob. Sinubukan kong ngumiti.

“For adventure,” sagot ko, malambing ang tono. “I really love it. Mapa-dagat man, bundok, o kahit lungsod na hindi ko pa nararating. Basta may bago, may kakaiba, gusto kong subukan.”

Napatingin siya sa akin, interesado ang mata.

“Parang... habang may oras pa ako, gusto kong sulitin lahat,” dagdag ko. “Ayokong tumanda na puro kwento ng ‘sana’ ang bitbit ko.”

Huminga ako nang malalim, habang pinagmamasdan ang liwanag ng araw na dumadampi sa alon.

“Gusto kong magising sa lugar na hindi ko kilala. Gusto kong maranasan ‘yung excitement ng pagkaligaw. Gusto kong matutong hanapin ang sarili ko sa gitna ng kawalan.”

Tumango siya, mabagal pero puno ng pag-unawa. Hindi siya nagsalita agad. Naghintay lang siya, binibigyan ako ng espasyo na magsalita pa, kung gugustuhin ko.

“Ewan ko ba,” tawa ko ng mahina. “Maybe I’m searching for something na hindi ko maipaliwanag. Or maybe... I’m trying to escape something I’m afraid to face.”

Tahimik siya sandali. Tapos ay bumulong:

“Or maybe you’re trying to find something na matagal nang nawawala sa’yo.”

Napatingin ako sa kanya. Mainit ang sikat ng araw sa balat pero parang mas mainit ang damdamin ko sa loob. Hindi ko alam kung bakit, pero ramdam ko — naiintindihan niya ako. Hindi siya si Cassiel. Hindi rin siya estranghero ngayon. Parang... kaibigan. O isang piraso ng tahanan na ngayon ko lang nasilayan.

“You're not lost, Laicel,” dagdag niya, “you're exactly where you're meant to be right now.”

Tumango ako, at muli, huminga ng malalim — mas magaan na. Mas buo na.

Bagong umaga. Bagong simula.

At sa dami ng nangyari, heto ako ngayon — may bagong kakilala na tila hindi lang basta parte ng biyahe... kundi posibleng bahagi ng paghilom.