TO BE LOVED

Chapter 25

Lumipas ang mga araw. But the incident still brewing on my mind. I don't want to see anyone faces after I was rush to the hospital.

Sakit agad ng katawan ang bumati sa akin.

Unang naisip ko ay ang aking magulang. Pagkagising ko sila agad ang hinahanap ko. Doon ko lang naalala na wala sila dito.

I feel hurt and sad. Or is it just my subconscious telling me.

It was like I was drowned on the ocean and my mind was surpressed on something like blockage that prevent me to remember things.

Nang makahaon doon lang naalala ang lahat. Fragments of the incident.

Si Kol agad ang bumati sa akin sa mga mapaghanap kung mga mata.

Inilalayan niya akong makaupo.

"Are you okay?" Sa konsernong boses.

Marahan ang pagkasabi niya don.

I slightly nod. But I can see in his expressions that he doesn't believe me.

Napadaing ako sa sakit sa katawan. At tumingin sa kanya. Naghahanap ng explenasyon.

"You fell off the stage," he answers my yet unanswered question.

He filled my mind with answers to my unanswered questions. Na nahulog daw ako galing sa stage, at ang pulang liquid na bumalot sa aking katawan. At ang panaginip ko.

Nasaksihan niya pa ang pag iyak ko dahil sa panaginip na pilit kung ayoko ng balikan pa.

Instead of being sad; I find it sort of embarassment to him. Somehow, he knows. Nag alala ang mukha niya kaya gusto niyang malaman. Hindi niya naman ako pinilit na magsabi pero pinaunlakan ko siya. Sinabi ko sa kanya ang nagyari dalawang taon ang nakalipas.

Kol and Ate Lanna knows about this. So when I told it to him that means i trusted him.

I can't help it but to noticed that his eyes is full of concerns when he witnessed how much I cried while telling him about my past.

I snort mid sentence.

Alu niya. "Hey, I'm sorry,"

And then hug me.

Natapos ang yakap niya sa akin ng bumukas ang pintuan niluwa si Tita doon. Nang makitang magkayakap kami natahimik siya sandali.

Kinausap niya ako kung ayos lang ba ako. Hinihimas niya pa ang buhok ko at ang pisngi kung medyo basa. Tumawag ng katulong para ipaghanda ako ng makakain.

Pinaalam niya sa akin na tinawagan niya sina Mama. Tumawag ito pero silang dalawa lang nag nag usap. Kasi natutulog ako sa panahong iyon. Bilin niya sa akin na baka tumuwag siya sa mga araw na ito.

Naghintay ako, pero wala.

Binisita ko si Ate Lanna sa bahay nila. Malaki na ang tiyan. Walong buwan na. Baka ngayong March na ito mangaganak.

Nalaman niya ang balita tungkol sa akin. Hindi naman siya nanuod o baka siguro nagkalat agad ang balita tungkol sa akin.

This is a small town. What do I expect?

"Sino naman ang magtatangkang gawin iyon sayo?"

Sa maraming araw ang lumipas hindi ko napagisipan iyon. Ngayon lang!

Umiling ako. I kinda sort of ignored the b***h who tired to harm me.

"Its not worth it,"

She scoffed unbelievably. "Not worth it?"

Hindi ako nakapagsalita. Natahimik kami lumipas ang ilang segundo.

Nagsalita ulit siya matapos ilagay ang juice sa lamesa bigay ng katulong.

"Nakakapanibago ka na talaga. I think being with Kol's helps you become a better person." She commented.

Kol told me na huwag ko raw bigyan ng panahon sa paghahanap kung sino ang gumawa non sa akin. Ayon niya na siya na daw ang bahala.

"Sabi niya siya na daw ang bahala."

Para ipaglaban na kahit paano may kaunting parte sa akin na gustong malaman kung sino.

"Well that's good. At tsaka wag mo narin hanapin kung sino man ang gumawa sayo. Baka ano pa ang gagawin mo at matalsik kapa sa school niyo isang buwan nalang gagraduate kana."

Nawawalan ako ng gana na magsimula ng away ulit. It seems that Kol wouldn't like it if I ever did bad things. I will never let him down.

Even so, hindi ko magawang ipagbilin nalang kay Kol ang lahat lahat. He is just a President of student council. Marami siyang ginagawa lalong papalit na ang gradutaion. Nextweek finals na. Tapos napansin ko rin na busy siya sa pagsama ng kanyang ama at Ina para sa eleksyon sa pangangampanya.

Hes father is running for Mayor in our town after being the Governor of the whole Coventry Hill that consist five municipality. Our town Coventry itself is the five and the center and populated town amongs the four.

Sinama nila ako para bisitahin ang inisponsoran na bahay amponan. Nag enjoy ako sa mga bata. Kaya naexcite ako sa susunod na bisita sunod na araw.

We didn't celebrate during valentines day. He left the house with his family early sunday probably not the bahay amponan thing but probably family matters.

And it's okay I understand. We texted when we apart though.

My mind shifted on the neext course when my mother called.

"Hey,"

Walang gana kung sabi at tingin sa kanya sa screen.

Should I be happy with her calling me? Well its five days since I waited. Its long overdue.

"How are you feeling ayos ka lang ba? Pasensya na at hindi na kita kinausap noong unang tumawag ako."

"Saan si Papa?" Tanong ko. Si Papa agad ang hinanap ko.

Hinahanap ko siya sa screen pero wala akung makitang bulto niya.

"Busy siya ngayon sa hospit—"

"Yeah right. Ano pa ba ang enexpect ko sa kanya?"

"Dorothy..." Malumanay niyang ani.

"Yeah right! Who cares?! Sino ba naman ako." I bitterly said.

Wala akong ganang sinagot siya. Kasi bigla akong nawalan ng gana. Tumango lang ako sa mga sinabi niya sa akin. Sinabihan niya ako tungkol sa migrate ko sa canada.

Kahit iyon hindi na nakaka-excite at nagdadalawang isip na ako na sasama ba sa kanila. Kasi pakiramdam ko na pilitan lang sila na isama na ako sa kanila doon.

Its seems like they NEED too. Part of me dwells hesitation of thought going to.

Sa susunod na araw matapos ang finals namin at sinabihan na kung kailan ang magiging date ng ng gradution namin. May gaganapin na graduation ball sa susunod na linggo sa beyernes.

Sa mga natitirang araw ay wala ng klase at medyo chill na at practise ng gradution nalang ang linagtutuonan ng pansin at para sa graduation ball.

Pero priority muna ang gradi

uation ball kasi malapit ng gaganapin.

Nasa likod ako ng school. Medyo walang tao at medyo abandonado dito. Nitong mga nakaraang araw dito ako nag sstandy kapag break namin.

Itong araw na ito iba. May narainig ako habang marahang naglalakad sa likod ng abandonadong classroom.

"So what kung malaman ng spoiled brat na yon?" rinig ko ang boses ni Tatiana.

They dragged the chairs that cause a noise inside.

"Girl are you serious? Paano kung malaman niya na ikaw ang dahilan sa nangyari sa kanya?" Cece's voice ringing on my ears.

She scoffed.

"Heh. Bakit ako matatakot sa kanya? Tsaka ngayon pa siya gagawa ng revenge niya eh noong isang buwan na ang nangyari ah?" Giggled kiddily.

I can't believe it!

Ang rust na metal na hinawakan ko ay gigil kung hinawakan ng mahigpit. I gritted my teeth habang patuloy ko silang pinakikinggan. If I do something Kol would probably freaked out.

And I don't want that!

Pinag usapan na namin ang ganito. Nako kung hindi lang ako nakasapatos ngayon at naka heels ako kanina ko pa yan pinukpok. Si Kol naman kasi ayoko akong pasuotin ng may heels and he didnt even approve of me wearing exposed dress. We shop weeks a go. At puro jeans at simpleng tshirt!

This is far away from my taste. Duh!

Umalis sila matapos may kinuhang plastic na arm chair doon.

Its been month. Nawala sa isip ko ang nangyari. Being with Kol na oocupy ang iniisip ko. Though hindi siya minsan sumisipot sa date namin napupunan naman niya. Bumabawi siya.

Sige lang Tatianna magkakaraw karin sa akin. Umalis ako ng tinext ako ni Kol na may magsisimula na ang practise.

Sa mga sumunod na araw. Nakatanggap ako ng text galing sa unknown number. And it's a very familiar digits.

Unknown number:

Is this Blair? Meet me in place where you usually hang. I wanna talk to you.

Kumunot ang noo ko pagkatapos kung binasa ang text.

Napabaling naman si Kol sa akin.

"What's wrong?"

Umiling agad ako.

He hold my gaze for a second and nod.

"Birthday ni Chevy this saturday He invited me. I know you're invited too. Kaya pupunta tayo." I said, elated.

Matagal siyang baging tumango.

"Alam mo na ba kung sino..."

He give me alook. Hindi ko tinapos ang salita ko at umling siya kaagad.

Sinama ako ni Kol sa susunod na lakad ng pamilya. Ito ang pangatlo kung sama sa kanila. Pangalawa punta ko sa amponan matapos ang una. At pangatlo ay namimigay kami ng mga goods sa mga bahay na malayo sa sentro na nakatira sa bukurin at malayo sa populasyon.

Parte sa Coventry na mga baryo malayo sa sentro. Kasama na dito ang pangangampanya ni Tito. I saw he was greeted to the people in Corella – upper and near the riverside of Coventry.

He is well respected. Dulot din siguro sa magandang pamamalakad niya bilang gobernor sa buong Coventry kaya ganito ang tungo ng tao sa kanya.

Kasama ko ang Papa at Mama niya. Hindi pa kami umalis kaagad kasi may hinintay matapos. Dumating sila at hindi ko na inasahan na ang Pamilya Rios. Kasama si Lauren Modelaine at ang Ina niya na sobrang approachable (think the opposite girls)

Nagbatian at kamayan sila agad at kalaunan ay nagsimula ng umalis at nagbisita sa bahay bahayan.

Frank Rios is running for Governor replacing the Kol's father former position. The road is muddy. Umulan kagabi kaya siguro ganito.

Nasa sulok na sa at parte ng lugar dito. I heard Lauren's mother little shrieks when she accidentaly dipped his toes into pool of mud. Yes naartehan din ako pero hello? I can bear it naman... hmmp!

Pero siya duh? Nangangampanya kayo tapos ganyan ka makapag react! I know that she that kind of person kasi ubang tingin ko pa lang sa kanya attitude na si Misis!

To Lauren Modelaine to my surprise, she is far way different from her mother. She is kind and approachable towards the people in this place... unlike her mother fake as plastic surgery.

Hindi ako sumama sa loob ng magarang bahay. Pagod ako kaya wala na ako sa mood. And I feel like I don't need too.

Its an old house kind of victorian type. Naka turok sa tuktok at ito lang ang tanging magandang bahay sa buong Corella. Up in the hills that towered the whole riverside community.

Naghintay ako sa labas kasama ang driver nila. Bale dalawang sasakyan nila Kol at tatlo naman sa kanila. May mga guards sila. Well what did you expect? Running for Governor will somehow you need the urge to have it, there might be threats.

Nakaupo sa kahoy na upuan.

Napaangat lang ako ng may humintong sasakyan doon sa gilid ng harap ko. The sound of the stilleto caught my attention.

And to my surprise it was Kelly!

Then a wicked smile flash napatayo ako. At first I was shocked! What is she doing here? Napabaling ako sa banda ng bahay. Kasi baka may naghihintay sa kanya don. Wala naman.

Ako ang unang nakakita sa kanya bago siya matapos ilagay ang cellphone sa bag at umangat ng tingin. I've imagine the redlights coming from our eyes meeting halfway.

"Well, well, well," said it like a villain in the stories.

Marahan akung naglalakad patungo sa kanya.

"What are the odds,"

I can sense that shes shocked and timid. Obvious naman this girl!

"What are you doing here?" she asked.

"Hmm... Last time I checked I still owed you? Or... you owe me?"

Nilapitan siya ng kanyang driver. Umalis siya kaagad at pinarking ang sasakyan sa bakuran.

God she is shaken! Well this is Blair Dorothy and last time I checked she's the bad b***h in her former school. Well, feel free to tremble.

"You're the one who called the cops that night! Right? Really? The guts of this girl is... cutthroat!" I said impressed.

"What are you talking about?"

"What the hell? You don't how to reminisce?"

This made me cackle.

"Blair don't make a scene here. Stop being so childish and grow up! I come in peace."

Napaawang ako sa sinabi niya.

"Me grow up? Duh? I'm eigtheen! You the one who should! God! I'm year older than you and yet you giving me a piece of advise like pro!"

"Well thats why you should grow up too? Right? Aren't you embarrased? Yes I may not a pro, but atleast I know how to understand things and you're on the wrong side girl. That night when we called a police? We did that for your safety."

"Wow! What safety you mean? Safery your face..." I stopped and continue," And you mean safety? You mean putting me to jail? Is that the definiting pf safety for you? God where is your mother and who taught you that gal?"

"Well my mother? I Came from decent family. What do I expect ofcousre may respeto ang mga anak. Laking may respeto sa iba. Ikaw? Does your mother taught you many things? Last time checked you're orphaned... or,"

That was harsh. Natahimik ako dahil sa sinabi niya. Mga salita ko ay nagbara sa lalamunan.

"Kaya ka siguro ganyan kasi wala sayo ang attensyon ng mga magulang mo! Attention seeker ka siguro? Maybe you did things out of limit at the age like that because you want them to see you. Well guess what? Grown up Sis! You said youre eighteen well act like one!"

She went too far. Well, you went too far.

Hindi na ako nakapagpigil. Nagpupuyos na ako sa galit habang sinabi niya iyon sa aking harap.

I choked her first with burst anger. How could she talk like that to me? Close ba kami? Siya ang may atraso sa akin ah!

I pulled her hair so hard that I heard her screams filled the silence streets.

She pleaded but the hell I care! Mas lalo ko lang dinuotan ang buhok niya. She didnt pulled my hair back.

"Saan naba ang binatbat mo? Noon ang lakas ng loob mo na tumawag ng pulis tapos ngayon parang tuta!"

Hindi ko na namalayan na nasa gitna na kami ng daan. I was busied pulling her hair. Hindi ko naramdaman na may nag aakmang humiwalay sa amin. Galit na galit na ako sa kanya. Wala akong pakialam kung sino man iyong tumulong!

Narinig ko ang boses ni Kol sa gitna namin. Pinaghiwalay niya kami pero ako pursigido kung ubusin ang buhok niya. Someone came to help but when we heard a loud bang. Someone got hit by a car my instinct say so.

Humiwalay agad ako sa kay Kelly ng marinig ko ang sigaw ni Kol. Boses niya ang nagpatigil sa aking gawa.

And then, I frozed momentarily.