TO BE LOVED

Chapter 22

Siya ang walang humpay kung iniisip. To be with him makes me feel alive. With him, I felt the loved I longed for.

Kaya itong sa amin ni Kol kahit alam ko sa sarili ko at malinaw sa pananaw ko kung may label ba itong sa aming dalawa o wala ay kontento na ako.

Kahit naman na clingy iyon pakiramdam ko iba ang tungo niya don. Iba na...

Kaya kahit sa liblib ng utak ko may sumisingit at nagsasabi at nangangailangan ng kompirmasyon sa relasyon naming dalawa ay pilit kung hindi isatinig iyon.

Kasi kontento na ako kung ano sa amin.

That he cared for me. That there's someone who cared for me aside from my parents, which is their love that I longed for.

When Miss. Pangilinan confronted me the next day na ako daw ang kukunin bilang representative para sa paparating na foundation day next week ay tumango ako ng walang pagdadalawang isip.

I loved being in the limelight. Magsisimula ang practice mamayang hapon doon sa plaza. Every school have a three candidates but on a different level. Sa amin sa Coventry high ay sa tatlo, Isa sa grade ten, Isa sa grade 11 at sa grade12 ako. Dalawang school lang sa highschool ang magkalaban. Pangalawa ang Northside High. Among the two schools ours is known.

Kalaunan ay nagsimula ang practice para sa Miss Coventry. Kaunti nalang ang panahon para sa ensayo kaya sinimulan na ngayong week. Kada hapon ang practice pagtapos ng panghuling klase. Naghire pa sila ng magtuturo sa amin. Kaya batid ko malaking celebrasyon ito at engrande sa buong town.

Hinintay ako ni Kol sa labas ng aming building sa senior high. Nag kausap kasi sila ng mga kaibigan niya sa gaganapin na last game ng soccer.

He's a bit busy these days siguro as a president sa student council tungkulin niya ang pag prepara sa foundation day.

I really appreciate him waiting for me. He's still wearing on his uniform. Hindi kagaya ng iba na pagkatapos ng klase at uwian na ay wala ng coat, puting long sleeve nalang ang natira.

Pero siya iba para bang labag iyon sa kaluoban niya kapag gagawin iyon. As a President he should act as a role model amonh his classmates/friends.

Sometimes I find him strict all the time when he talks in front of the students whenever he announced something. Magkasalubing ang kilay on his new fresh army cut with a nice fade. Even so in his hard scowl, I notice everytime it makes him more attractive and mysterious.

Kinuha ko ang aking gamit sa locker room at nanatili ang long sleeve at niluwagan ang neck tie. Sinarado ko ang locker ko at lumbas na. Papaliko na ako sa entrance ng hallway na kabila nito ay patungo sa library kaya lang napansin kung bukas ang pintuan ng student council. Bukas ang ilaw.

Alas singko y media na kaya ang dilim na labas sa hallway ay nasisinagan ng ilaw na ng galing sa loob. Uwian na at sa pagkakaalam ko sa mga oras na ito wala ng mga estudyante sa oras na ito.

Weirdly, pinaramdam ko ang buong paligid. Kung sakaling may narinig ako sa loob o may tao ba doon. Marahan kung nilakad distansya sa kung saan ako. Nasa pintuan ako at sinilip ang anong meron. Likod ng babae ang tumambad sa akin.

Nasa edge siya ng mahabang lamesa nakatalikod. Hindi ko makita kung anong ginawa niya sa harap. Ang dalawang kamay ay okupado sa kung ano ang ginawa. Naglakbay ang mata ko sa buong paligid. Puno ng bagay na makikita mo usually sa student council.

Naka on ang ceiling fan at ang papel sa lamesa na pinatungan ng mabigat na bagay upang hindi mahipan ng hangin, pero ang gilid nito ay sumasayaw dala ng hangin.

Sa white board may nakasulat na mga activities para sa foundation day. Sa malayong harap ay ang glass na aparador na puno ng mga trophe at certicate. Dahilan doon nag karoon ako ng ideya kung sino ang babaeng nakatalikod sa akin. Nakarepksyon ang yukong mukha niya habang sa harap niya ay nagbibilang ng pera.

Napasinghap ako. Ang hininga ko ay nanatiling naka marka sa square glass na pintuan na naroon. Nakaharap na ako sa pintuan. Matapos niyang bilangin ang pera ay nilagay niya agad ang tapos na bilang na pera sa kanyang bulsa sa uniforme. Nilagay sa aparador ang ang box na lagyan ng pera at ni locked iyon na may pag iingat.

Naka sideview na siya sa akin. Sa pamamagitan non alam ko na sa aking sarili kung sino ang taong iyon. It was Nati!

Nakaharap sa cellphone at nagtipa. Bago pa ako makahinga ng maluwag dahil sa nalaman ay bumaling na siya sa banda ko!

Dahilan kung bakit agad ako napa-upo at tinago ang sarili sa ibaba ng pintuan. Sa panik at takot na makita niya ako ay mabilis na akong lumakad palayo doon. Wala ng pakialam kung marinig niya ang patak ng sapatos.

Paliko na ako para lumabas na sa building at tanaw na sina Kol at Yousef kasama ang kaibigan sa ground na ngayong wala ng ibang estudyante. Sila nalang ang natira.

Tanging ang kanilang boses nalang ang maingay. Bumaling agad si Kol sa akin. Bitbit sa kaliawang kamay niya ang bag ko at sa kanya naman nakalagay sa isang balikat. Nagbago ang expressyon niya sa mukha ng makita ang itusra ko ng makalapit sa kanya.

Habang busy ang kaibgan niya sa kauusap at duda ko galing field sila. Uuwi na pagkatapos sa practice.

"Ayos ka lang?" Tanong niya. Lumipad ang kaya niya sa braso ko. Marahang hinawakan.

Hindi naman rinig iyon sa mga kasama ang pagkasabi niya.

Tumango ako. Malikot kasi ang mata ko hindi mapakali kaya napansin ni Yousef iyon.

Kumunot ang noo niya matapos tumawa ang kaibigan niya dahil sa banat niyang nakaloloko.

"Blair 'ayos ka lang?" Pagtataka niyang tanong na natatawa pa.

Bago pa ako makasagot ay hinarap na ako ni Kol dahilan kong bakit nawala sa paningin ko si Yousef.

"Umuwi na tayo' mag gagabi na," anyaya ni Kol.

Tumango ako sang-ayon sa kanya. Nagsimula na kaming maglakad.

Napansin ko si Yousef nakatingin sa likod ko. At nagsalita si Nati. Tinignan niya ito sa likod. Ngumiti siya at nagpaalam sa mga kasama niya.

Sinundan ko siya ng tingin habang aalis na sa pwesto nami at matapos silang magpaalam dalawa ni Kol sa kaibigan.

Sinundan ko ng tingin si Yousef na nag jog patungo ni Nati. Kakababa sa hagdan kung saan ang daanan patungo sa staff room.

Tuluyan ng hinawakan ni Kol ang palapulsahan ko at nagtungo na kami sa naghihintay at naka-ander na sasakyan nila.

Maraming pagtatanong ang namuo sa aking isipan dahilan kung bakit tahimik ako sa loob. Kung hindi lang dahil hinawakan ni Kol ang pisngi ko at hinarap malapit sa kanya.

Tinanong ako ulit kung ayos lang ba ako. Puno ng konsernong tono ang boses niya.

I am overwhelmed and appreciate him because of that. Marahan akong tumango at binigyan siya ng ngiti na 'ayos lang ako'.

Should I tell him? About her? About Nati? He must know though. As a President. But I feel like, I'ved crossed the line if ever I would do tell him. Wala ako sa lugar para pangunagan si Nati. Dapat siya ang magasabi mismo kay Kol.

But it bothers me!

Nahimigan at gulat dahil hinalikan niya bigla ang noo ko - galing sa pagtatanong at likot na isipan ay biglang natahimik dahil sa ginawa niya.

He even does my seatbelt and asked me again.

"May bumabagabag ba sa'yo? May nangyari ba kanina sa locker room?" Sinuri niya ako. Gamit ang mapanuring mata.

"Wala naman. May inisip lang ako."

"Na 'ano?" Diretsong tanong niya.

Tipid akong ngumiti.

"Kailangan ba na malaman mo?"

"Oo naman. Pag alalang mukha mo kasi ang iginawad mo sa'kin kaya nag alala ako kung may nangyari ba 'sayong masama."

He then hugged me after a long pause. Without me saying anything.

Kahit madali lang iyon ay pakiramdam ko nanatili ang yakap niya. Lingering silently around my upper body that for once I feel safe.

Bumalik siya sa puwesta niya lumapit naman ako sa kanya matapos siyang maka upo ng maayos. Siniksik ko ang kamay ko sa balikat niya at sinandal ang ulo sa dibdib niya. Naramdaman kung huminga siya ng marahan. Matapos kinausap si Kuya Jober na doon ang tungo namin sa restaurant nila ng Mama niya.

Kinabukasan, ramdam ko ang paninitig ni Nati sa akin ng pumasok ako sa klassroom kasama si Kol. Nakita ko si V kinawayan ako itinuro ang upuan ko na katabi niya.

Bago kasi ang seat plan namin kapag sa klase ni Miss Rios. Ewan, agad agad lang yon. Tungkol ba'to sa nakita niya noong isang araw. Na hinalikan ko si Kol? Sa pinsgi lang naman yon noh!

Conservative naman niya kung ganon! Tss.

Random lang kasi at hindi alphabitical. Nag uusap kami ni V tungkol sa gagawin niyang exhibit na mga pictures na kuha niya.

"Baka walang bumili?" nag alala pa siya. Her doe-eyes worked well huh.

"Ha? Bakit naman wala. Eh celebrasyon yan ng buong town. Syempre maraming tao. At isa pa kaya ba'yan?" Huminto ako at tinignan ang magiging reaksyon niya.

"Edi diba ikaw ang photo journalist sa school at tungkulin mo nmna gawin na picturan ang bawat activity ng school?"

"Dalawa naman kami. Si John iyong isang photo journalist. Hindi naman siguro malalaman nila at busy ang lahat. Sa hapon pa naman ko edidisplay ang mga kuha ko." She assured and offer me her innocent smile.

Tumango ako kasi pursigido siya sa plano niya. And as a friend suportado ako sa kanya. Niyaya ko pa nga siyang sumama sa amin ngayong friday para sa opening ng diner nila Yousef at Nati. Tumango siya. Pero may pag aalinlangan.

Niyaya ko pa siyang sumama sa amin ni Kol pero umayaw siya. At alam naman niya na may bubukas na diner. Nagulat nga siya na sa kanila iyon. Kaya baka daw pupunta siya kung payagan ng magulang niya. #StrictParents

Matapos ang klase ay nagligpit na ako. Hinintay ako ni Kol na matapos. Nasa labas si V may kausap na kakalase at pansin ko sa gilid ko si Nati na nagligpit din. Pansin ko na gusto niya akong kausapin tungkol sa nakita ko kahapon.

Bumagabag sa akin iyon kapag nakikita ko siya. Her jet black hair ay hinihipan ng pang umagang hangin habang tananaw ko siya sa likod sa mga kasunod na araw.

Nakikinig kami sa announcement ni Kol. Tungkol ito sa nangyari sa nawalang pera sa student council!

Ayaw kung mag husga pero ang unang lumabas sa aking isipan ay si Nati. Oo! Siya agad! Nakatayo lang siya sa gilid ni Kol at nakikinig.

Tinignan ko lang siya ng simpleng tingin pero ng magtagpo ang tingin namin agad siyang umiwas. Nagbago na ang reaksyon.

Most of the school teachers was alerted about annoucement that morning. They hope na ma solve out ang problemang ito lalo na sa paparating na foundation day. Lalo na doon kukuha ng funds para sa mga activities na gaganapin para sa school.

Iyon ang laman ng buong balita sa buong senior high sa hallway. Iniisip ng iba baka hindi na na lock ng husto ang room sa student council.

Naglipad ang iniisip ko sa nakita ni Kol noong unang sem. Siguro alam niya na si Nati? Pero bakit naman e aanounced niya kung sinong nagkataon na pinasukan student council? Ganoong alam na niya?

Sa araw ng friday matapos ang practice na tinukoy ko ay sinundo ako ni Kol. Naghihintay siya sa labas nakabihis na siya at bumalik dito para sunduin ako.

"Uwi 'mo na kaya tayo? Magbibihis ako" I suggested.

Tinignan ko ang unipormeng suot ko. Nakasandal siya sa kotse habang papalapit ako sa kanya. Bago lang natapos ang practice namin dito sa school. Hindi na kasi sa plaza kasi may mga disensyo na at hinanda na para sa lunes.

He looks dashing on his jeans and polo attire. Na para bang kagagaling ng training sa army lalo ng sa sa bagong gupit niya. He's tall and lean. Napasnin ko na gusto niya ang mga polong damit.

"Dinalhan na kita." He nod on the backseat. Nakita agad ang bag doon.

"Saan ako magbibihis?" Habang kinuha ang bag sa loob." Sa harap mo?"

Hes stares turns into slits. Humakbang siya palapit sa akin. "Wag ka ngang' magsalita ng ganyan. Baka may makarinig pa. Nasa public place tayo."

"Ha? Bakit naman?" Sabay tingin sa labas ng school. "Paki ba nila. At tsaka wala ng tao hoy!" Paalala ko.

Nginitian ko siya pero seryoso lang akong tinignan.

"Doon ka na lang magbihis sa cr. Samahan kita. Sa labas ako maghihintay." Hinawakan niya ang braso ko at nagsimulang maglakad.

Kinulit ko pa siya na hindi isarado ang pintuan. Pero dahil conservative siya. At ayaw akong makitang naka topless at oo tinuhanan niya talaga na sa labas siya mag hintay.

Pansin ko na nagpipigil siya na magalit sa akin lalo na sa harap ko binatones ang damit. Umiwas siya matapos bigyan ako ng talim na tingin.

"Bakit ba ganito ang dinala mong damit," reklamo ko kasi sa init na nadarama galing sa damit.

Bumaling lang siya at tinignan ang damit pagkatpos ay nagpatuloy ng nakatingin sa daan habang patakbo ang sasakyan.

Ang sungit niyang tignan sa anggulong ito. Pero kahit ganon imbis na mainis ay natatawa na lang ako. Ang cute naman ng anak ng gobernador na 'to.