TO BE LOVED

Chapter 21

Hindi pa'rin ako mapalagay sa nangyari. I feel like I am stuck on that moment and it keeps repeating on my mind.

Colleen is Jealous? So, that's mean he's inlove with me? Paano ko' naman masisigurado 'yon? Para sa akin ang bilis ng pangyayari.

Pero sa pinahiwatig niya sa gabing iyon. I know it was beyond real.

Even so, I believed in those moments. On that outskirted night means something, meaningful. The sudden unexpected turns of events.

Nagsimula ang sembreak namin. Gaya ng sinabi ni Mama ay umuwi ako sa syudad at nanuluyan sa Tita Lucy ko na kapatid ni Papa.

Nagsimula ulit sa normal kaming dalawa ni Kol. Pero may iba na ang tungo sa isa't isa. Hindi katulad noon ang trato niya sa akin. Matapos ang nangyari sa gabing iyon ay may nag bago. Iyon ang napansin ko.

Oo gusto ko na dito muna ako manunuluyan sa Tita ko pag break pero ng magsimula yon parang hindi ko na gusto.

Weird, pero iwan ko ba. Kung bakit ganito ang epekto niya sa akin. Pero kahit ganon, nagugustuhan ko naman. Napangiwi ako sa iniisip.

Dahil naka pangako na si Mama sa kanila ay pumayag na ako. Wala naman akong magawa. Alam naman ni Tita Florence iyon. Kaya hindi ko na binago pa.

Palagi kaming magkatext ni Kol. Hindi ko naman maiwasan na kiligin kasi syempre iba na ang turing niya sa akin. Iyon ang alam ko. Pero wala naman siyang sinabi kung ano ba kami.

Naghihintay ako sa loob ng sasakyan habang nagpagasolina. Hinatid ako ng driver nila Tita Lucy pauwi sa Coventry. Nagpa gasolina kami. Nagpagas na siya sa malapit na town dito sa Coventry. Isa ito sa neighbors town ng Coventry.

Hindi ko alam anong pangalan kasi busy ako sa kakareply ni Kol. Wala na sa isip ko ang alamin pa anong pangalan ng lugar na ito.

Nakasandal ang ulo ko sa bintana habang naghihintay. Nasisinagan ng araw ang parte ng aking ulo. Hindi inalintana. Napadpad ang tingin ko sa kalalabas na tao sa isang convenience store.

The color of her hair caught my attention. Its platinum white. So I stared at her, curiously.

May dalang itim na bag na lalagyan ng vasura. Nakasuot siya ng pandamit na may nakalagay na pangalan ng store sa likod nito.

Matapos magbayad ng nagpagas ay umalis na kami doon dahilan na mas nag karoon ako ng access na makita ang mukha niya na naka sideview lang sa akin at nalampasan namin siya at ang store.

Kahit naka sideview lang siya ay pamilyar siya sa akin. Parang nakita ko na siya noon. Pero impossible naman 'yon dahil sa kulay ng buhok niya.

Nang bumalik ang klase second week of November ay excited akong umuwi sa kanila. Hindi katulad dati na I dread it. Pero ngayon, iba na.

I have these feelings that keeps me alive everytime I think about going home.

Parang gusto ko na siyang kasama palagi. Kahit sa bahay lang basta siguraduhin lang na ako at siya, kaming dalawa ang magkasama.

I can't stop myself from smiling though. Kol sported a new haircut; army hair cut with a nice fade. He looking cleaned and mighty.

Magkasabay kaming pumasok at umuwi. Minsan nga naiilang na ako sa mga taong nakatingin sa amin lalo na sa building ng senior high kasi grabi ang tingin nila.

Anyway, why would I be embarrassed? I love being the center of the limelight.

Nakangiting aso si Yousef ng pumasok kami sa classroom. Magkahawak ang aming kamay ni Kol, mahigpit ang hawak niya non sa aking palapulsuhan.

Siya pa mismo ang humawak sa bag ko at nilagay sa gilid ng kanyang upuan.

Kinausap niya si Ryza na dito na ako uupo ako simula ngayon. Tumango naman ito at sumulyap sa akin bago umalis at sabay na umupo sa dati kung pwesto.

Everything makes me feel uncomfortable like beyond. Dahil iyong tingin ni Tatiana ay makitid na para bang hinilasan siya sa nakita– sa aming dalawa.

Imma like, excuse me? Who are you? Inggit ka lang. Etchosera!

Ganoon ang gawi parati. Sabay kaming maglunch kasabay si Yousef at Nati at ibang barkada nila sa soccer. Nandoon naman si V kasi si Rich ang nag iimbita sa kanya. Napaisip ko na may something sa dalawa.

Tinignan ko siya at ng magtagpo ang mata namin pinandilitan niya lang ako. Aba!

"Oi Kol punta kayo this friday, ha?" Yousef said and then look at me.

His smile widen waiting for Kol approval.

Tumango si Kol. Napatingin ako sa kanya.

"Anong meron?" While I ate my sandwich.

"Bubukas na kasi ulit ang business namin ni Nati," si Yousef sabay kindat na tumingin kay Nati.

I am in awed. I mentally say Wow. At that age they have business? Ano naman?

Sumulyap ako kay Nati. Para punan niya ako ng mga sagot.

I didn't know what is it. Kaya na intregega ako sa dalawa bigla. I look at her to feed me some details about this.

Ngumuso si Nati sa kanya. Yousef seems jolly by that while Nati just give him a shrugged. Like she hates because it sounds like he brags about it.

"Well, its just small. At kababalik lang sa amin no'n. Went dormant for months. Pero dahil pursigido si Yousef siya ang naghanap ng paraan."

Yousef heard our conversation. He mouthed" No biggy," and plastered a goofy smile. This man!

Kol was busy with his other friend, right he's ralking to Rich. Umiwas lang tingin si Yousef sa amin ng tinapunan siya ng fries ni Nati. He just smirked though at kinuha ang fries sa mesa at kinain tapos sumali na sa usapan ng mga lalaki.

Nakikinig si V sa amin.

"Ano naman 'yon? I mean what kind of business?" I asked her with enthusiasm.

"Makikita mo rin naman this friday. So, I won't spoil you yet."

"Why friday? Okay naman sa wednesday kayo mag open?"

"Hindi pwede. Sa nakasanayan kasi namin, every friday lang kami mag oopen kasi walang pasok kinabukasan, so..." she sipped on her drinks.

I nodded. Well, that's kinda practical for them. Having a business at such a young age. Siguro sa akin ganyan ako ka gilat kasi buong buhay ko wala naman akong iniisip kundi ang kasiyahan ko.

Kaya siguro naninibago lang ako sa mga decisyon at sa takbo ng buhay nila Nati at Yousef. Hindi ko naman sila ka masyado kilala pero dahil don'. Naging mangha ako sa kanila.

Being with Kol seems unrealistic at first. I know I'm not his type but what can I say? Ano pa ba ang mahihiling ko? As long as ganito siya sa akin at masaya ako na nandyan siya. Edi okay. Marami pa namang panahon para mas makilala ko siya diba?

Hindi ko na'rin nakitang bukas ang kanyang ilaw sa kwarto tuwing madaling araw. Sa naalala ko noon siguro tama ang hinala na baka coincidence lang lahat ng iyon.

Baka kaibigan niya lang ang kausap at sa kasunod nag aaral siya? We never know. But I believed that those hunches was nonsense. Lets focous what's ahead on us.

"O me! What eyes hath love put put in my head which have no correspondence with true sight? Or if they have where is my judgement fled," I stop mid sentence.

I quirked my eyebrow and rolled my eyes while holding the book. Looking hardly on the lines. Trying to understand the sonnet.

"This sonnet is not making any sense... O' fu- Colleen." I whisper and sighs as if giving up.

When I remember our agreement do not say any profanities. I say his name instead. Ridiculous. Parang tanga napahalakhak sa aking isipan.

Our English proficiency teacher is behind me meter away at the back. While I'm at the center facing the whole class. Holding the book.

Tumikhim ito at naglakad at huminto sa gilid sa harap ko. I smell her luxiourious perfume.

"How dissapointing," she commented.

She exhaled and called out another name. And to my surprise Colleen Jace Vergara pull up his hand.

Tumango si Miss. Rios insinuating Colleen to come forward. He give me a nod for me to sit and when I settled tsaka lang siya umalis sa kinatayuan.

"Good to see you in flesh Mr. Vergara." She even tap his shoulder.

Miss Rios is a new hired English teacher. She's pretty and tall and sophisticated. Sporting a sharp look that for sure students would shiver if you've done a mere mistake. I also heard she is our new Guidance Councilor.

She told Kol to read and explained the f*****g sonnet. He continued reading the whole sonnet 148. And explained it to class.

"This sonnet means that love is magical..." and continue

He explained well. That Miss Rios to my surprise- clapled her hands and smile looking impressive to Kol. "Impressived! You impress me Mr. Vergara. Hindi ka 'parin nagbabago. Talino mo pa'rin." She praised.

Is she flirting?

Tumango siya at tipid na ngumiti at bumalik na sa upuan. I look at him with a proud face and I smile at him sweetly. Nasa desk ang kamay na kinuha na kinuha ko at pinagsalikop ito.

"Ang talino talaga ng boyfriend ko," And give him a pecked on his cheek. Walang pakialam sa mga kaklase na nakapalibot sa amin.

Miss Rios saw what I did. I just don't mind about her expressions.

Kol lean on my side and whisper," Don't do that again," he said na para bang pinagsasabihan ako.

"Huh? Bakit naman? Is it inappropriate to do that to my boyfriend." I said with emphasis on the boyfriend word.

He remains silent at iniwan na nakaawang ang kamay ko galing sa pagsalikop ng makita namin na patungo dito si Miss Rios.

I look at him and he swallowed hard.

The rain is pouring so hard against the roof of the library. I'm outside near the door - now locked. I'm waiting for the rain to stop.

Kol get to go home early, he didn't wait for me because I said so - and also I don't wang him to bother. Especially that I knew that he had to run some errands in the late afternoon.

Probably for the debate team, which starts nextweek. I don't wanna be an excuse to him.

He insisted at first attempt, but I didn't let him. So he leave school early, didn't caught up by the rain.

O, baka naka uwi narin' siya sa bahay dalawang oras na kasi ang nakalipas simula kaninang pag alis niya.

I texted him and replied at susunduin niya ako daw ako.

Kol:

Andito na 'ko. Asan ka? Wala akong dalang payong. Nasa labas ako ng gate.

The rain is pouring so hard. Like kung titignan mo puti na ang makikita mo kasabay ng patak ng ulan. Kita pa naman ang daanan palabas sa gate medyo malayo nga lang.

Tapos si Kol walang dalang payong. Ayoko naman siya na maghihintay lalo na ang lakas ng ulan. Wala akong choice alangan naman na maghihintay ako na tumigil ang ulan.

Ayoko naman na maghintay siya kaya tumakbo ako palabas ng school at mabuti naman at nakita ko kaagad ang range rover na sasakyan niya at binuksan agad ang pintuan.

Soaked and wet. I shivered when I get inside. Kol instantly handed me a towel. Binigay niya agad sa akin ang jacket niya na suot niya.

"No. Hindi na."

He's on his sleeveless at alam ko na kahit nasa loob kami malamig parin. Kaya umiling ako pero huli na kasi sinuot na iyon sa akin.

Puno ng pag alala ang nakita ko sa mukha niya. Kinuha niya ang kamay ko at hinawakan iyon sa kanya at hinihipan niya.

"Sorry." He whisper. Habang hinihipan ang kamay ko na malapig at nakatingin sa akin withba apollogetic face.

Tipid akong ngumiti.

"Your lip is shivering." Marahan niyang sabi.

"Your fine gray eyes is shimmering." I chuckled softly.

Natawa siya. "Stop being a coy."

I leaned closer and give him a sweet smile. "Why did you cut your hair? I want it curly." I said obviously.

I am busy looking at his cleaned face.

Pinasadahan ko ang buhok niya gamit ang aking kamay. Wala na ang kulot.

He stopped. Kaya napatigil ako sa ginawa.

Nguso niya napalitan ng walang expressyon. Na para bang nalungkot bigla at napalitan ng blankong expressyon. Tumingin siya sa akin.

"Pinutol ko kasi medyo mahaba na. At wala na akong makita." He joked.

Humagikhik ako kasi ang cute ni Colleen Jace. The window behind him started to moise.

He smiled cheekily. At hinimas ang kanyang nunal sa iba na kanyang mata.

We never judge or said anything about what we have. We took care to one another. I discovered that Kol is a bit clingy. That what I noticed.

Noon sa relasyon ko kay Deb clingy ako pero- pero mas grabi pa itong Kol. Ewan ko ba. Nagugustuhan ko naman.

Chevy knows about us. Hindi ko alam saan niya nakuha ang balitang iyon. Kung sinabihan man siya Kol ay imposibble naman yata yon. E, mukhang may gap ang dalawang yon.

Binisita ko si Ate Lanna. Bumukod na silang dalawa ni Clint. Gaya ng sinabi. Pagpunta ko doon ay siya lang mag isa at may ginawa sa garden.

Nang makita niya ako ay nasiyahan sa pagbisita ko. Her physical appearance changed. The baby bump si visible. She glowed up.

Marami kaming pinag usapan. Naputol lang ang usapan namin ng dumating ang boyfriend.

Hinilakan siya ni Clint sa pisngi nang nasa counter kami naka upo ako sa counter top. Galing trabaho ang boyfriend. Hinanap agad ni Clint ang kamay ni Ate Lana at pinagsalikop niya iyon.

She giggled when he whuspered. Nasa sala ang dalawa at ng makita ako ng nobyo ay tumigil silang dalawa.

Please saved that romantic gesture tonight. I mentally said.

"Oh, nandito pala si Blair." Sabi niya ng makita ako.

Tumango siya ng makalapit silang dalawa bilang greeting niya.

Sinalubong ko naman sila gamit ang genuine smile ko at umupo sila sa harap ko. Masaya kasi nakitang masaya ang bruha.

May snack na nakalagay. Naghanda ng makakain ang kasamabay. Tumuling naman si Clint. Kasi ayon niya gusti ni Ate Lanna ang luto niya.

"Ay' ang landi." birong kung parinig sa kanila.

Clint is on his mid twenties. Nag tatarabaho siya sa munisipyo dito as an Engineer.

We talked and after a minutes. He left for work that afternoon. Kaming dalawa nalang ang naiwan ni Ate Lanna at ang isang katulong nila. Nasa terrace kami na harap ang garden nila na wala pang mga bulaklak.

"Tumawag si Mama sayo?" Biglang sabi ko matapos ang katahimikan.

Sumulyap ako sa kanya. Nakita kung napabaling siya sa banda ko.

"Hindi naman," kunot noo siyang sagot." Bakit naman tumawag 'yon ako ba ang anak?" Natawa niyang ani.

Marahan akong tumango.

"Hindi siya tumawag sa akin noong pasko at new year. Hindi naman ako makatawag kasi cannot be reach sila." Walang buhay kung ani.

Malungkot kung sabi at tumingin sa harap na mga kabahayan. Hininga ang pait na naramdaman.

She stopped spraying on the plants and looked at me she didn't speak for a second.

"Noong nandyan pa si Ate araw-araw silang tumatawag. Kahit walang problema. Mga sampo sa isang araw tumatawag. Kala mo naman may anong oras may mangyayari sa amin..." I stopped and continued.

"Tapos ngayon na wala na siya, madalang nang tumawag sa akin. Kung hindi lang doon sa nagyaring muntik na akong ma rape hindi tumawag iyon." Pait kung ngiti at pagkasabi.

Even if I was born in a wealthy family and have a stable financial doesn't mean I am genuinely happy my whole life. Thats fiction.

Iyon talaga ang kina iinggitan ko sa lahat. Kahit ganito ako alam ko kung ano ang kulang para sa kasiyahan ko.

Ni hindi ko nga maramdam kung mahal ba nila ako. O baka nakalimutan na nila na may anak sila dito sa pilipinas? Kaya siguro hindi sila taranta na papuntahin sa canada? Kasi baka maging sakit lang ako sa ulo nila doon?

"Sana ako nalang ang nawala noh? Baka siguro don' ayos ang buhay. Tapos na sana mag aral si Ate at makakatulong na sa pamilya...Ngayon kung hindi lang dahil sa akin." Pumiyok ang boses.

That accident still haunt me. But I faced it with a braved face. Kasi kapag mahina ka talo ka. Hindi mo ramdam na mahal ka ng magulang mo tapos ikaw sa sarili mo mahina ka. Hindi kayang ipaglaban ang sarili mo.

Ate Lanna went to me. After a long paused.

"Stop talking like that. Wag ka ngang mag drama dyan." she said. And hugged me.

I groaned" I can feel your baby bump." I jokingly said trying to ease the seriousness in the air that built.

Honestly, ayokong may pinagsasabihan ako ng mga drama ko sa buhay. Ayoko naman na mag alala sila sa akin. Lalong lalo na ayoko'yung kinaaawaan ako.

Pero hindi maiwasan. Kung gagawa naman ako ng mga hindi maayos na mga bagay sa buhay ay pinagagalitan nila ako at even though i feel bad about it at galit sila sa akin ay ayos lang yon.

...ayos lang sa akin.

Kasi pakiramdam ko sa pamamamgitan non' nararamdaman ko na inalagaan nila ako, sa pamamagitan non mahal nila ako. Kahit ganon lang ayos na.