Pagkaakyat ni Don Manuel sa kanilang kuwarto ay kaagad siyang nagbihis at nahiga. Pakiramdam niya kasi ay mabibiyak ang kaniyang ulo dahil sa sakit na nararamdaman.
"Kailangan ko munang ipahinga ito. Pagod lang ito dahil sa naging biyahe ko," sabi niya sa kaniyang sarili.
Ipinikit niya ang kaniyang mga mata ngunit mukha lamang ni Rowena ang kaniyang nakikita. Bumalik muli sa kaniyang alaala kung paano sila nagkakilala nito.
"Miss, may hinahanap ka?" tanong niya sa isang magandang babaeng estudyante na panay ang tingin sa paligid ng kanilang University na pinapasukan.
Nakasuot lamang iyon ng isang t-shirt at maong na pantalon na halos kupas na. Luma na rin ang suot nitong rubber shoes. Ngunit kabaliktaran ng suot ang mukha nito. Halos wala siyang makita na kapintasan dahil sa angkin
