Chapter 7: Coffee Shop
Dati kapag nagigising ako sa umaga, iniisip ko, kailangan kong bumangon dahil kailangan kong ipagpatuloy ang buhay ko. I need to be perspective even if it's hard. Nasanay na ako na ganun. I expect for something everyday. Umaasa ako ng milagro. But at the end of the day, ganun pa 'rin. Wala pa ring nangyayari sa buhay ko. But atleast umaabante ako. I go on with my life.
Ngayon, naiisip ko, " Kailangan ko pa bang bumangon? Para saan pa? Kailangan ko pa bang ipagpatuloy ang buhay ko?"
Pakiramdam ko wala na akong kwenta. Na wala ng mangyayaring maganda sa buhay ko simula ngayon.
You feel like someone is strangling you, trapping you and caging you.
It's not a dream. Lahat ng nangyari kahapon nakatatak pa rin sa utak ko.
Bumuntong-hininga ako. Pinagmasdan ko sandali
