Chapter 41: Video call
LEANDRO
HINATID ko ang mag-ina ko sa bahay nila. Kaya ko namang mag-drive, sa kaliwang kamay lang ang injury ko pero medyo magaling na siya. Nagagawa ko na rin naman siyang galawin.
At ito rin naman ang chance ko na mas mapalapit pa ako sa anak ko. Ngayon ay nakauusap ko na siya, nang hindi na ako nababahala sa mommy niya.
“Thank you po sa paghatid sa amin, sir,” nakangiti niyang sabi. Hindi pa niya ako tinatawag na daddy, pero kontento na ako ro’n. Alam ko naman kasi na paunti-unti pa lang niya ibibigay sa akin ang loob niya. At gagawin ko ang lahat para matagumpay ko iyon.
“You’re welcome, love,” malambing kong sabi. Lumuhod ako para mayakap ko siya, naramdaman ko pa ang paghalik niya sa pisngi ko.
“Sama ka po sa orphanage, ha? Don’t forget po,” paalala niy
