Panay ang tingin ko sa orasan at pinto sa pag-asam na bumalik si Simon. Bumabagsak na rin ang mga mata ko sa paghihintay sa binata, ngunit pilit ko pa rin tiniis iyon upang hintayin ito at makausap.
May ilang oras pa akong naghintay hanggang sa tuluyan nang bumagsak ang pag-asa kong babalik pang muli si Simon dahil sa nakita kong pasado alas tres na ng madaling araw.
Nakaramdam ako ng lungkot at awa para sa sarili kasabay nang pagpatak ng aking mga luha. Inilapat ko pahiga ang katawan sa kama at saka roon patuloy na umiyak.
"Simona... Carlo..." humihikbing tawag ko sa pangalan ng mga anak.
Narinig ko ang pagpihit ng doorknob kaya agad akong napabalikwas ng bangon mula sa kama. Bumukas ang pintuan at iniluwa niyon ang bulto ng katawan ni Simon.
"Bakit gising ka pa?" malamig nitong tano
