ANG MATIGAS KONG OHEN (SSPG)

Paguusap

CHAPTER 10

THIRD PERSON POV

Hindi agad natahimik ang mansion pagkatapos ng sigawan.

Ang mga pader na dati’y saksi lamang sa mga dinner party at business meetings, ngayon ay tila nakikinig sa bawat buntong-hininga at pigil na hikbi. Sa loob ng napakalaking bahay na iyon, walang katahimikan may pagitan, may lamat, may bitak na hindi kayang takpan ng mamahaling pintura.

Sa itaas, sa loob ng silid ni Sky, nakaupo siya sa sahig, nakasandal sa kama. Hindi na siya umiiyak nang malakas. Tahimik na lamang ang pag-agos ng luha, parang pag-ulan na tapos na ang bagyo pero basa pa rin ang lupa.

Sa kabilang dulo ng bahay, sa malawak na study room, nakatayo ang Mommy niya sa harap ng salamin. Maayos pa rin ang postura, tuwid ang likod, pero ang mga mata ay puno ng galit at takot. Hindi takot kay Jhon kundi takot na mawalan ng kontrol sa anak.

“Hindi ko hahayaang masira ang pangalan natin,” mahinang sabi niya sa sarili.

Sa likod niya, tahimik na nakaupo ang Daddy ni Sky. Hindi siya sumisigaw. Hindi siya umiimik. Pero ang pagkakahawak niya sa armrest ng upuan ay sapat para sabihing kumukulo rin ang dugo niya.

“Too much na ang nangyari,” saad niya kalaunan.

Hindi iyon sigaw. Mas nakakatakot iyon dahil malamig. Kinabukasan, mas maaga nagising si Sky. Hindi dahil sa alarm. Hindi dahil sa tawag ng katulong.

Kundi dahil sa bigat ng desisyon na bumabagabag sa kanya buong gabi.

Bumangon siya at tahimik na nag-impake ng ilang damit. Isang maliit na bag lang. Hindi para tumakas. Hindi para maglayas. Kundi para makahinga.

Habang inaayos niya ang zipper, tumingin siya sa paligid ng silid. Sa malawak na kama. Sa chandelier na kumikislap. Sa mga kurtinang imported.

Lahat maganda, lahat perpekto pero bakit pakiramdam niya, siya ang kulang? Pagbukas niya ng pinto, nandoon ang Mommy niya. Parang naghihintay.

“Saan ka pupunta?” tanong nito, hindi sumisigaw pero puno ng babala tahimik na tumingin si Sky sa kanya.

“Lalabas,” sagot niya.

“You’re not allowed.”

“I need space.”

“You need discipline.” Doon nagsimulang uminit ang hangin.

“Mom, hindi ako bata,” sabi ni Sky, pilit pinapakalma ang sarili. “Hindi ko deserve na kontrolin ang bawat galaw ko.”

“Hindi ka kinokontrol. Pinoprotektahan ka.”

“From what?” tanong ni Sky. “From someone na mas mabait pa kaysa sa karamihan sa kakilala natin?”

Tumigas ang mukha ng Mommy niya.

“Hindi ko gugustuhin para sa’yo ang ganong buhay.”

“Anong buhay?” balik ni Sky. “Isang buhay na marunong magpasalamat? Isang buhay na marunong magsakripisyo?”

Sa ibaba, narinig ng Daddy niya ang pagtatalo at umakyat. Hindi siya nagmadali. Mabagal ang hakbang niya. Pero bawat tunog ng sapatos niya sa marmol na sahig ay parang countdown.

Pagdating niya sa taas, tumingin siya kay Sky.

“Is this about that boy again?”

Hindi agad sumagot si Sky, tahimik lang siyang nakatayo roon, hawak ang bag.

“Answer me,” dagdag ng Daddy niya.

“It’s about respect,” sagot niya.

“Respect?” tanong ng Daddy niya. “You’re choosing him over your own family.”

“Hindi ako pumipili,” mahina pero matatag na sagot ni Sky. “Gusto ko lang marinig ninyo ako.”

Tahimik ang mga katulong sa ibaba ay hindi gumagalaw. Parang lahat naghihintay ng susunod na pagsabog.

“You don’t understand the world yet,” sabi ng Mommy niya.

“Maybe I understand it better than you think,” sagot ni Sky.

Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Iyong katahimikang mas masakit kaysa sigawan sa baryo, wala pang alam si Jhon.

Maaga siyang nasa coprasan. Pinapantay ang mga copra sa ilalim ng araw. Pawis na pawis, tahimik, iniisip ang mga mata ni Sky kahapon—namumugto, may gustong sabihin.

May kakaiba habang nagpapatuyo siya ng copra, napatingin siya sa daan. Hindi niya alam kung bakit. Parang may hinihintay siya sa mansion, sa wakas ay nagsalita si Daddy.

“If you walk out that door,” sabi niya, mabagal at madiin, “you will face consequences.”

Hindi iyon pagbabanta. Isa iyong pangungusap na puno ng kapangyarihan.

Tumingin si Sky sa kanila sa mga magulang niyang mahal niya. Sa bahay na kinalakihan niya. Sa mundong nagbibigay sa kanya ng lahat maliban sa kalayaan huminga siya nang malalim.

“I just need time,” sabi niya.

Hindi sumagot ang Mommy niya, hindi rin sumagot ang Daddy niya. Dahan-dahang bumaba si Sky sa hagdan. Bawat hakbang ay mabigat. Parang bawat tunog ng takong niya sa marmol ay isang paalam.

Pagbukas niya ng malaking pinto ng mansion, tumama sa mukha niya ang mainit na hangin ng umaga.

Hindi siya tumakbo, Hindi siya nagmadali naglakad lang siya palabas ng gate.

Sa loob ng bahay, nakatayo ang Mommy niya sa bintana. Tahimik na nakatingin. Hindi niya pinigilan ang anak.

Pero ang mga mata niya ay hindi sumusuko sa baryo, sa gitna ng coprasan, may tumigil na taxi.

Napalingon si Jhon bumukas ang pinto at doon niya nakita si Sky nakasuot ng simpleng damit, may dalang maliit na bag.

Hindi siya mukhang prinsesa ngayon mukha siyang taong pagod. Naglakad siya papalapit hindi siya umiiyak. Pero halata ang sakit.

“Sky?” tanong ni Jhon, mahina tumingin siya sa kanya.

“Pwede ba akong tumambay muna dito?” tanong niya.

Hindi niya sinabi ang buong nangyari ,hindi niya kailangang sabihin. Sa likod ng simpleng tanong na iyon, may digmaan tumango si Jhon.

Wala siyang kayamanan, wala siyang mansion pero may kubo siya. May lugar siyang tahimik at sa sandaling iyon, iyon ang kailangan ni Sky sa malayo, sa loob ng mansion, may isang ina na hindi pa tapos.

May isang ama na nag-iisip ng susunod na hakbang. At may isang laban na hindi na lang tungkol sa kayamanan kundi sa puso.

Ang gabi ay tila mas mabigat kaysa karaniwan. Sa loob ng malawak na mansion ng pamilya ni Sky, tahimik ang mga hallway ngunit punong-puno ng tensyon ang hangin parang may unos na naghihintay lang ng pagkakataong sumabog muli.

Pagkatapos ng mainit na pagtatalo kanina, hindi mapakali si Sky sa kanyang silid. Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang telepono ngunit hindi makapag-type ng maayos. Nanginginig pa rin ang kanyang mga kamay, hindi lang sa galit kundi sa sakit.

Habang sa kabilang dako ng siyudad, sa maliit at simpleng bahay na gawa sa kahoy at yero, nakaupo si Jhon sa labas ng kanilang bahay. Nakatingin siya sa kalangitan, tahimik, ngunit halatang may mabigat na dinadala. Ang ilaw ng poste sa gilid ng kalsada ang tanging nagbibigay liwanag sa kanyang mukha at doon makikita ang mga bakas ng luha na pilit niyang pinupunasan.

Sa mansion, hindi na kinaya ni Sky ang bigat sa dibdib. Mabilis siyang tumayo, nagpalit ng simpleng damit, at lumabas ng silid. Hindi niya pinansin ang tawag ng isang kasambahay. Tuloy-tuloy siyang naglakad pababa ng hagdan.

Sa sala, naroon ang kanyang mga magulang ang kanyang ama, nakatayo malapit sa bar area, tahimik ngunit matigas ang aura. Ang kanyang ina naman ay nakaupo, ngunit halatang hindi pa rin humuhupa ang galit.

“Where are you going?” malamig na tanong ng kanyang ama.

Hindi sumagot si Sky agad. Sandali siyang napahinto, ngunit ang kanyang mga mata ay determinadong-determinado.

“Lalabas po,” maikli niyang sagot.

“Kay Jhon na naman?” singit ng kanyang ina, puno ng panunuya ang boses.

Hindi na napigilan ni Sky ang pagtingin diretso sa kanila. Ang sakit na kanina’y pinipigilan niya ay muling sumiklab.

“Yes, Mom. Kay Jhon.”

Isang mabigat na katahimikan ang bumagsak sa sala.

“Sky, this is getting out of hand,” mariing sabi ng kanyang ama. “Hindi mo ba naiintindihan ang sitwasyon natin?”

Ngunit hindi na siya nakinig pa. Umalis siya ng mansion nang hindi na lumilingon.

Sa kabilang banda ng siyudad, narinig ni Jhon ang tunog ng sasakyan na huminto malapit sa kanilang bahay. Hindi niya agad inangat ang ulo, ngunit nang marinig niya ang marahang pagsara ng pinto ng kotse, unti-unti siyang napatingin.

Si Sky dali-dali itong lumapit sa kanya. Kita sa mukha ang pagod at pamumula ng mga mata. Nanginginig ang kanyang labi.

Sa sandaling iyon, parang tumigil ang mundo ni Jhon. Hindi agad nagsalita si Sky. Tumayo lamang siya sa harap ni Jhon, at nang makita ang namumugto nitong mga mata, tuluyan nang bumagsak ang kanyang emosyon.

“Jhon…” mahina niyang tawag.

Tumaas ang tingin ni Jhon, at sa unang pagkakataon ngayong gabi, hindi niya naitago ang sakit.

Tahimik ang paligid. Ang tunog lamang ng kuliglig at ang malayong tahol ng aso ang naririnig.

Hindi agad lumapit si Jhon. Para bang natatakot siyang madamay si Sky sa gulo ng mundo niya.

Sa mansion, samantala, hindi na nakatiis ang ama ni Sky. Agad siyang sumakay sa kotse at pinaandar ito nang mabilis. Ang kanyang mukha ay seryoso, ngunit ang kanyang mga mata ay may halong pag-aalala at galit.

“Hindi ko hahayaan na masira ang pangalan ng pamilya natin,” mahina ngunit madiing bulong niya sa sarili habang nagmamaneho.

Sa labas ng bahay ni Jhon, unti-unting lumapit si Sky at naupo sa tabi nito. Hindi siya nag-atubiling hawakan ang kamay ng binata.

Mainit ang palad ni Jhon, ngunit malamig ang pakiramdam nito.

“I’m sorry,” bulong ni Sky.

Hindi agad sumagot si Jhon. Sa halip, napayuko siya at pinikit ang mga mata.

Ayaw niyang marinig ang salitang iyon. Ayaw niyang maramdaman na parang kasalanan niya ang lahat.

Tahimik silang dalawa. Ngunit sa katahimikang iyon, mas malakas ang t***k ng kanilang mga puso kaysa sa anumang salita.

Biglang narinig ang malakas na pagpreno ng isang kotse.

Napalingon si Sky, isang mamahaling sasakyan ang huminto sa harap ng bahay ni Jhon.

At bumaba mula rito ang kanyang ama matangkad, maayos ang pananamit, at halatang hindi nababagay sa lugar na iyon.

Naglakad ito papalapit sa kanila. Mabigat ang bawat hakbang.

Tumayo si Jhon tumayo rin si Sky, ngunit agad siyang hinarangan ng kanyang ama.

“Enough,” mariin nitong sabi.

“Dad…” nanginginig ang boses ni Sky.

Hindi tumingin ang ama kay Sky. Ang kanyang titig ay nakatutok kay Jhon.

Sa mga mata nito ay walang halong pagdududa puro paghuhusga.

Tahimik si Jhon, ngunit hindi siya umatras sa simpleng damit at tsinelas, nakatayo siya nang tuwid sa harap ng isang lalaking sanay sa kapangyarihan at impluwensya.

“Alam mo ba kung sino ang anak ko?” malamig na tanong ng ama.

Hindi sumagot si Jhon, hindi dahil wala siyang sagot kundi dahil alam niyang anumang sabihin niya ay hindi sapat. Humigpit ang hawak ni Sky sa braso ng kanyang ama.

“Dad, please ”

“Go inside the car, Sky.”

“No.”

Isang salita lamang, ngunit puno ng tapang bapatigil ang ama niya.

Sa likod nila, may ilang kapitbahay na unti-unting nagmamasid. Ang gabi ay tila naging entablado ng isang eksenang hindi inaasahan. Ang ama ni Sky ay lumapit pa kay Jhon. Magkalapit na sila ngayon.

“Stay away from my daughter,” madiing sabi nito.

Tahimik si Jhon. Ngunit ang kanyang mga mata ay hindi na puno ng luha kundi ng isang matatag na determinasyon.

Sa sandaling iyon, hindi siya isang mahirap na binata lamang.

Isa siyang lalaking handang ipaglaban ang taong mahal niya kahit ang kapalit ay ang kanyang sariling dignidad.

Sa gilid, napapikit si Sky alam niyang ito pa lamang ang simula ang gabi ay hindi pa tapos.

At ang laban mas lalong hindi pa nagsisimula nang lubos.