CHAPTER 11
SKY POV
Sa loob ng sasakyan, pakiramdam ko parang ako ang pinaka-mali sa buong mundo.
Tahimik ang paligid pero ang ingay ng dibdib ko. Bawat paghinga ko mabigat. Bawat pintig ng puso ko parang may kasamang kirot. Nakaupo ako sa likod ng itim na SUV namin, malamig ang aircon pero pawis ang mga palad ko. Nanginginig ang mga daliri ko habang pilit kong pinupunasan ang mga luha ko.
Sa labas ng bintana, mabilis na lumalampas ang mga ilaw ng kalsada. Parang mga alaal dumadaan lang, hindi ko mahawakan. Parang si Jhon.
Ang pangalan niya pa lang, parang may humihila sa puso ko pababa. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito kasakit. Kaibigan ko lang siya. Matalik kong kaibigan. Siya lang ang taong nakakaintindi sa akin nang hindi ko kailangang magsalita. Siya lang ang nakakita sa ak
