Ramdam ko pa rin ang bigat ng mga salita mula sa presscon. Kahit ilang beses ko sabihin sa sarili kong wala akong pakialam, hindi ko maiiwasang maapektuhan. Ang daming mata, ang daming opinion, ang daming taong nagtanong kung bakit ako. Bakit siya. Bakit kami.
At ngayong nasa kwarto na kami, doon ko lang tuluyang pinakawalan ang luha ko. Hindi ko na kayang pigilan. Tahimik akong umiiyak, nakatalikod kay Nicholas, umaasa na hindi niya mapansin. Pero syempre, hindi siya bulag. Hindi siya manhid.
Ramdam ko ang bigat ng kama nang gumalaw siya. Mainit ang kamay niyang dumapo sa pisngi ko, at dahan-dahan niyang pinunasan ang mga luhang pilit kong tinatago.
“Leona,” bulong niya, halos parang sermon pero mas puno ng lambing. “Don’t cry. You don’t deserve to cry because of them.”
Napasinghot ak
