Nang matapos kaming magpahinga sa ibabaw ng viewpoint ay nagsimula na rin kaming bumaba. Ang sabi ng direktor, “Okay, rolling tayo sa descent para makita rin ng viewers ang struggle.” Pero para sa akin, parang wala nang camera. Wala nang staff. Parang kami lang ni Nicholas ang nasa bundok na ito.
Huminga ako nang malalim bago ako nagsimulang maglakad pababa. Mas mahirap kaysa paakyat dahil madulas ang lupa at masyadong matarik ang ilang parte.
“Nick… paano ba ‘to? Baka dumiretso akong gumulong paibaba.”
Narinig ko ang mahina niyang tawa. “Hold my hand. Don’t let go, alright?”
Inabot ko ulit ang kamay niya. Mainit, matatag, at may kung anong kuryente na dumaloy sa akin nang mahawakan ko iyon. Kahit alam kong nakatutok ang camera sa amin, hindi ko na inisip. Parang wala na sila. Parang k
