ANG PUSSSY NI KHIKI (RATED SPG)

Sa mga sandaling tila naging magaan ang mundo, at ang lahat ng pangarap ni Khiki ay natutulungan niyang buuin kasama ang lalaking minahal niya ng buong puso, hindi niya alam na ang isang malaking pagsubok ay maghihintay sa kanilang daan—isang pagsubok na magpapabago ng lahat. Si Khiki Mariano, ang simpleng dalaga mula sa bayan ng San Felipe, ay hindi akalain na magiging bahagi siya ng isang kwento ng pag-ibig na may kasamang mga pagkatalo, sakripisyo, at mga alaala na hindi kayang palimutin ng panahon. Ang kanyang buhay ay tila isang payak na kwento, puno ng pagmamahal sa mga pusa at ang masayang buhay kasama si Lucas, ang lalaking nagbigay ng kulay sa kanyang mundo. Ngunit isang gabi, habang ang buwan ay malabo at ang mga bituin ay kumikislap sa kalangitan, nagbago ang lahat. Hindi inaasahan ni Khiki na sa simpleng pagkakataon ng paghahanap ng kaligayahan, magiging saksi siya sa pinakamadilim na bahagi ng kanilang relasyon. Naglakad si Khiki pauwi mula sa isang mahabang araw ng pagtatrabaho. Nang sumapit ang gabi at ang hangin ay maligamgam na, naramdaman niyang parang may kulang sa kanyang puso. Ang kanyang mga mata ay tumanaw sa paligid, iniisip ang mga nagdaang araw nila ni Lucas—puno ng kaligayahan, kwentuhan, at mga pangarap. Pero sa gabing iyon, habang patungo siya sa kanilang tinutuluyan, isang hindi inaasahang pangyayari ang magbibigay ng sakit sa kanyang puso na hindi niya kayang ipaliwanag. Dahil hindi siya nakatanggap ng kahit isang tawag o mensahe mula kay Lucas, pinili niyang dumaan sa hotel na madalas nilang puntahan, ang lugar kung saan nila ipinagdiriwang ang mga simpleng tagpo sa kanilang buhay. Habang naglalakad siya patungo sa lobby ng hotel, ang kanyang mga paa ay huminto sa isang pader na tila nag-aanyaya ng mga hindi kayang itagong lihim. Mula sa pintuan ng kwarto ni Lucas, narinig niya ang mga pabulong na tinig—mga tinig na hindi pwedeng magkamali. Ang mga tunog na umabot sa kanyang tainga ay mga salitang hindi niya inaasahang maririnig. Si Lucas at Veronica, ang kanyang dating kasintahan, ay nagtatalik. Ang mga pinto ng kwarto ni Lucas ay hindi nakasara nang buo, at sa isang hindi inaasahang pagkakataon, natanaw ni Khiki ang kanilang mga anino na magkasama sa kama. “Lucas, please, I need you,” maririnig mong bulong ni Veronica habang sinusubukang magtakip ng kanyang katawan. Si Khiki, na nasa labas ng kwarto, ay hindi kayang tanggapin ang naririnig. Ang sakit na naramdaman niya ay tulad ng matalim na tinik na tumusok sa kanyang dibdib. Hindi siya makagalaw, hindi siya makapagsalita. Ang mga mata niya ay napuno ng luha, ngunit hindi siya kayang magpigil. “Bakit? Bakit ko pa iniwasan ang mga ganitong eksena?” tanong niya sa sarili, habang ang pusong naglalaman ng wagas na pagmamahal ay unti-unting nagiging piraso ng yelo. Sa kanyang mga mata, naglalaro ang mga alaala ng kanilang mga araw na magkasama, ng mga pagmumuni at mga pangarap na sabay nilang binuo. Hindi ba’t ito ang uri ng buhay na kanyang pinangarap—ang makasama ang taong pinili niyang makasama habang buhay? “Lucas... Lucas...” ang mahina niyang bulong, na para bang ang pangalan ni Lucas ay naging isang dasal sa kanyang bibig. Ngunit ang hindi niya alam, sa kabila ng lahat ng iniisip niyang pagmamahal na ipinapakita sa kanya ni Lucas, isang matinding pag-aalinlangan pala ang namutawi sa puso ng lalaki. Habang si Veronica, ang matagal nang nawalang kasintahan ni Lucas, ay hindi tumigil sa paghikayat. “Lucas, I never stopped loving you. You know that,” patuloy ni Veronica, halos nagmamakaawa. Ang mga salitang iyon ay parang mga talim na dumaan sa tenga ni Khiki. Ang sakit ng pagkatalo ay tumusok nang malalim sa kanyang puso, at sa kabila ng masakit na katotohanan, hindi siya kayang magtakip o magsinungaling sa sarili. Ang mga tanong ay nagsimulang mag-ikot sa kanyang isipan—“Pati ba naman ako, hindi ko na kayang matanggap ang mga pagkakamaling ito?” Walang anuman sa lahat ng ito na handa siyang maranasan. Ang mga mata ni k**i ay puno ng sakit at galit habang pinipigilan niyang hindi makita ang nangyayari sa loob ng kwarto. Si Lucas, na minsan niyang itinuring na ang kanyang kaligayahan, ay nagpakita ng kabiguan na hindi kayang takpan ng anumang dahilan. Nang bumalik siya sa kanyang mga alaala, hindi niya kayang tanggapin ang katotohanan. Nang makita niyang ang dating relasyon nila ni Lucas ay tila nagiging isang masalimuot na kwento ng pagtataksil, nagbago ang kanyang pananaw sa lahat ng bagay. “Lucas, bakit?” ang bulong niya sa sarili, hindi na kayang pigilin ang mga luha mula sa kanyang mga mata. "Ohh.. shit.. f**k you, Lucas, please faster.. more, go deeper.” Ani ko dahil parang napupunit na yung p********e ko, pagpasok ng paglalaki niya. Ang sakit kanina napalitan ng sarap ngayon. Mas binilisan pa niya paglabas, pasok nito. "I love you, baby. Ohh shit.. I'll go faster, baby, moan my name. Ohh shit.. it feels so good to hear your moans, more.. fuck." Aniya habang bumabayo sa akin. "Yes, baby, ohh.. ohh.. s**t, bury it deeper, please. I'm close. Ohh.. you feel so good too." Sabi ni Veronica pa dito napatirik ang mata ko sa ginawa niya. "Yes, baby, I'll obey. I'll go faster, ohh shit.. it feels so good to hear you moan, ohh f**k, baby." Aniya ang sarap sa pandinig ni Lucas ang patawag niya sa kanya ng baby habang binabayo niya ako. "Go faster, baby, I'm almost there, ohh s**t, coming.." ani ko dahil malapit na talaga ako labasan. "He reached down and sucked the juice from my womanhood. s**t. Baby, your juice tastes so good," he savored the liquid that came out from Veronica womanhood. Ng matapos siyang sipsipin ang likido mulabas sa p********e ko ipinasok niya muli ang p*********i niya. "Baby, keep going, you feel so good, ohh.. ohh.. my moans, please go faster, I'm begging you, push it all the way, ohh fuck.." pagsusumamo ni Veronica sa kanya. Nang tuluyan nang buksan ni Khiki ang pinto ng kwarto, nakita niyang magkasama si Lucas at Veronica, ang kanilang katawan ay magkayakap. Hindi siya nakagalaw, hindi siya nakapagsalita. Naramdaman niya ang bigat ng bawat hakbang ng kanyang mga paa habang papalapit siya kay Lucas. Walang ibang naramdaman si Khiki kundi ang sakit, ang pangungulila, at ang pagkatalo na parang may isang bahagi ng kanyang puso na nawala nang hindi na kailanman babalik. Ang mga salitang hindi siya kayang bigkasin, ang sakit na hindi kayang ipaliwanag ng katawan at isipan, ay nagbigay daan sa isang gabi ng hindi inaasahang pagluha. “Bakit, Lucas?” ang kanyang tanong, ngunit sa mga salitang iyon, wala nang sagot na umabot kay Khiki mula sa lalaki na minahal at inintindi siya. Ang mga mata ni Lucas, na puno ng kalituhan, ay nagdapo sa kanyang mga mata. “I’m sorry, Khiki... I’m so sorry,” ang tanging sinabi ni Lucas habang ang luha ay dumaloy mula sa kanyang mga mata. Ang kanyang mga kamay ay hindi kayang pigilan ang sakit na dulot ng mga ginawa niyang pagkakamali, ngunit sa kabila ng lahat, hindi niya kayang ipaliwanag kung paanong nagtagumpay si Veronica sa paghikayat sa kanya. Si k**i ay naglakad papalabas ng kwarto, ang mga hakbang niya ay mahina ngunit matatag. Hindi siya makapagsalita pa, ang puso niya ay puno ng kalungkutan, at sa gabing iyon, siya ay naglakbay nang mag-isa. Ang kwentong ito ay puno ng sakit, ng mga pagkatalo, at ng mga alaala na hindi kayang ibalik. Si Khiki, habang naglalakad palayo kay Lucas, ay nagdala ng isang sakit na tanging siya lamang ang nakararamdam. Sa gabi na iyon, siya ay hindi lamang iniwan ng kanyang minahal, kundi ng mga pangarap na akala niyang magkasama nilang bubuuin sa hinaharap.