CHAPTER 7
KIKAY POV
Sa harap ng malaking salamin sa kwarto ko, nakatingin ako sa sarili ko. Sa kabila ng lahat ng nangyayari, alam kong hindi pwedeng pabayaan ang sarili kong imahe. Ang buhay namin ay ganun—lagi kaming nakafocus sa kung paano kami tinitingnan ng ibang tao. Sa kabilang banda, hindi ko rin maiwasang pagtuunan ang mga mas malalapit sa akin—ang pamilya ko, at ang mga simpleng aspeto ng pagiging nanay.
Ngunit hindi ko kayang ikaila na ang mga galit na nararamdaman ko kay Lucas ay hindi pa rin nawawala. Isa siyang uri ng tao na laging may kinikilos na para bang siya ang sentro ng uniberso. Arrogant, syempre, pero may kakayahan namang talagang magpahanga sa iba. Napakahirap niyang hawakan, lalo na ngayon na parang hindi niya kayang respetuhin ang simpleng alagang hayop na isa
