CHAPTER 20
Third Person POV
Sa gitna ng kanilang walang katapusang asaran, tila ba naging mas malinaw ang nararamdaman nina Lucas at Khiki para sa isa’t isa. Sa bawat tawanan, batuhan ng komento, at simpleng tinginan, unti-unting nawawala ang distansya sa pagitan nila—hindi lang pisikal, kundi emosyonal.
Nang araw na iyon, tulad ng nakasanayan, nasa ilalim sila ng lilim ng puno ng mangga sa tabi ng palayan. Si Lucas, nakasandal sa puno habang nakataas ang mga binti. Si Khiki naman, nakaupo sa harap niya, hawak si p***y na tila wala ring pake sa mundo.
"Alam mo, Lucas," bungad ni Khiki, habang pinipilit pigilan ang isang ngiti, "kung hindi ka lang sobrang yabang, baka pwede kang maging tao."
"Wow, insulto na naman. Ikaw ba, kung hindi ka lang sobrang kulit, baka pwede kang maging... ah
