ANG PUSSSY NI KHIKI (RATED SPG)

Encounter

CHAPTER 5

Khiki’s POV

Sa isang tahimik na hapon, habang bitbit ko ang ilang supot mula sa pamilihan, hindi ko inakala na magiging interesante ang araw ko. Alam mo ‘yung simpleng araw na gusto mo lang mag-relax sa bahay matapos ang lahat ng gawain? Well, hindi pala ‘yun mangyayari.

Nagsimula ang lahat nang mapansin kong huminto ang isang napakagarang Lamborghini sa harap ng bahay namin. Hindi ako mahilig sa mga mamahaling sasakyan, pero hindi ko maiwasang mapansin ang kintab nito sa ilalim ng araw. Kulay itim ito na parang salamin, at mukhang wala pang gasgas kahit saang bahagi. Sino kaya ang may-ari? At bakit dito sa amin, na simple lang ang mga tao, may ganyang klaseng kotse?

Naglakad ako palapit sa bahay habang binabantayan ang sasakyan. Bumaba ang bintana nito, at nakita ko ang isang lalaki na tila may hinahanap. Napataas ang kilay ko. Mukhang familiar siya, pero hindi ko agad matandaan kung saan ko siya nakita. Matangkad, maayos ang postura, at napakagara ng suot—halatang sanay siya sa marangyang pamumuhay.

“Excuse me,” narinig kong sabi niya habang nakatingin sa isang matandang kaibigan ng pamilya namin na si Mang Ador, na abala sa pag-aayos ng kanyang tanim sa harap ng bahay.

“Taga rito po ba kayo?” tanong ng lalaki, na may halong kayabangan ang boses. “I need information about some properties in this area.”

Tila hindi narinig ni Mang Ador ang tanong dahil abala ito sa kanyang ginagawa. Nainis ang lalaki. Bumaba siya ng sasakyan, at doon ko na talaga siya nakilala. Si Lucas Betoldo.

Ang sikat na negosyante. Ang anak ng mayamang pamilya sa San Felipe. Kilalang kilala siya sa bayan dahil sa kanyang yaman, charm, at... well, pagiging sobrang maangas. Napailing ako. Anong ginagawa ng isang tulad niya sa lugar namin?

Habang nagtatangkang makipag-usap si Lucas kay Mang Ador, napansin kong lumabas mula sa likod-bahay ang isa sa mga pusa namin—si p***y. Palagi siyang mahilig magpapansin sa mga bisita, pero sa pagkakataong ito, tila may balak siyang mas malaki.

Tumigil si p***y sa harap ng Lamborghini, parang sinasadya niyang harangan ang daan. Natatawa ako habang pinagmamasdan siya. Nag-aalala ako kung baka mabangga siya, pero sa kabila nito, alam kong hindi basta-basta mapapaalis si p***y sa pwesto niya.

“Shoo!” sigaw ni Lucas habang pilit niyang tinataboy si p***y gamit ang kanyang kamay. “Get out of the way, stupid cat!”

Hindi natinag si p***y.

Naglakad si Lucas papunta sa pusa, halatang iritadong iritado. Sa sobrang frustrasyon niya, yumuko siya para hawakan si p***y, siguro para alisin ito sa daan. Pero doon nagsimula ang lahat ng gulo.

Pagka-hipo niya kay p***y, biglang namula ang mukha ni Lucas. Nagulat siya, at nagsimula siyang magbahing nang sunod-sunod. “Achoo! Achoo! Ano ba ‘to?!”

Napansin kong ang kanyang mga mata ay namumula na rin, at ang ilong niya ay tila nagsisimula nang dumugo. Bigla siyang umatras at nagmadaling bumalik sa loob ng kotse, pero huli na. Ang allergy niya sa pusa ay nag-trigger na.

“Ano’ng problema?” tanong ni Mang Ador, halatang nagulat din sa nangyari.

“Pusa!” sigaw ni Lucas habang hinahawakan ang ilong niya. “I told my mom I’m allergic to cats! This is insane!”

Napangiti ako kahit alam kong hindi dapat. Nandiyan si Lucas, mukhang perpekto at kontrolado ang lahat, pero natalo siya ng isang maliit na pusa.

Lumapit ako para alamin kung okay lang siya. “Uh, excuse me, are you alright?” tanong ko, kahit medyo halatang gusto kong tumawa.

Tiningnan niya ako nang may halong inis at kahihiyan. “Do I look okay to you?” sagot niya, habang tuloy-tuloy ang pagbabahing niya.

“Pasensya ka na,” sabi ko. “Mukhang napaglaruan ka ni p***y. Sobrang kulit talaga ng pusa na ‘yan.”

“Tell your cat to stay away from me!” galit na sigaw ni Lucas.

Sinubukan kong tawagin si p***y, pero parang wala siyang pakialam. Para bang natutuwa siya na nairita si Lucas.

Agad na dumating si Mommy Kikay matapos siyang tawagan ni Lucas. Bumaba ito mula sa kotse at nagmamadaling lumapit sa anak niya.

“Anak! Ano’ng nangyari sa’yo?” tanong ni Kikay, halatang nag-aalala.

“Mom! You forgot to tell me there are cats here!” galit na sagot ni Lucas. “I’m dying here! Ano ba!”

Agad na naglabas si Kikay ng gamot mula sa kanyang bag. “Pasensya na, anak! Nalimutan ko. Akala ko kasi nailabas ko na lahat ng pusa sa bahay. Hindi ko alam na nandito pa pala ‘tong isa!”

Habang nag-aalaga si Kikay kay Lucas, hindi ko mapigilang maawa sa kanya kahit na medyo nakakainis ang ugali niya. Halata namang hindi siya sanay sa mga ganitong sitwasyon. Mukhang sa mundo niya, lahat ng bagay ay kontrolado niya—maliban lang siguro sa pusa.

Pagkatapos ng ilang minuto, unti-unting kumalma ang allergy ni Lucas. Pero halatang bad trip pa rin siya. Tumayo siya at tiningnan ako, na parang ako ang may kasalanan ng lahat.

“You should keep your pets in check,” sabi niya, habang pinapagpag ang kanyang suit.

“Sorry,” sagot ko, kahit na hindi ko alam kung bakit ako humihingi ng pasensya. “Pero baka naman kasi masyado ka lang seryoso. Relax ka lang.”

Tumawa siya nang bahagya, pero halatang sarcastic. “Relax? You’ve got to be kidding me.”

Habang umaalis na siya at sumasakay ulit sa Lamborghini niya, napailing na lang ako. Si Lucas Betoldo nga naman. Kahit may allergy na, hindi pa rin nawawala ang pagiging arrogante.

Habang minamasdan ko siyang umaalis, napansin kong may naiwan siyang panyo sa lupa. Pinulot ko ito, at napangiti nang makita ang initials na "L.B." na burdado dito. Mukhang kahit gaano siya ka-angas, may mga pagkakataon pa rin na napapakita ang pagiging tao niya.

“See you around, Lucas,” bulong ko sa sarili ko habang naglalakad pabalik sa bahay.

Pagkapasok ko sa bahay, hindi pa rin mawala ang ngiti sa labi ko habang iniisip ang nangyari kay Lucas. Sino bang mag-aakalang ang isang tulad niya—na mukhang laging may kontrol sa lahat—ay matatalo ng isang simpleng pusa? Sa totoo lang, nakakatuwang makita ang isang taong sobrang seryoso sa buhay na ma-outsmart ng isang alagang hayop.

Pinatong ko ang mga supot ng pinamili ko sa mesa at agad na lumapit si p***y, na parang proud na proud sa ginawa niya. "Ang kulit mo talaga, p***y," sabi ko habang hinihimas siya. “Grabe ka. Pero ayos ka rin, ha. Hindi ka natakot sa Lamborghini, tapos nagdala ka pa ng drama sa mayaman nating bisita.”

Nagpatuloy ako sa pagbubukas ng mga pinamili ko habang iniisip pa rin ang mukha ni Lucas kanina—yung gulat, inis, at pagka-bad trip niya habang nagpapabalik-balik ang pagbabahing niya. Nakakatawa man, may bahagi sa akin na naawa rin sa kanya. Allergic pala siya sa mga pusa, at parang hindi naman kasalanan ng allergy niya na nairita siya. Pero ang kanyang kayabangan? Ibang usapan na ‘yon.

Hindi nagtagal, narinig ko ang ingay ng sasakyan sa labas. Lumapit ako sa bintana, at tama nga—nandiyan pa rin si Lucas. Mukhang hindi pa siya tapos sa drama niya. Nakababa ang bintana ng kanyang Lamborghini, at nakita ko siyang kausap si Mommy Kikay, na mukhang sinusubukang ayusin ang sitwasyon.

"Mom," rinig kong sabi ni Lucas, "you need to make sure this place is cat-free. I already told you about my allergies, and yet here I am, suffering! What kind of welcome is this?"

Nagpipigil ako ng tawa habang nakikinig. Kung may award para sa pagiging overdramatic, si Lucas na siguro ang mananalo.

"Anak, pasensya na talaga," sagot ni Mommy Kikay. "Hindi ko naman in-expect na nandiyan pa ‘yang pusa. Akala ko kasi naipaalis na lahat bago ka pa dumating."

"Well, obviously, you missed one," sagot ni Lucas, habang hinihimas ang ilong niya na namumula pa rin. "This is unacceptable. You know how much I hate this. And this is supposed to be home? Seriously?"

Lumapit ako sa pintuan para alamin kung ano pa ang nangyayari. Hindi sa pagiging tsismosa, pero gusto ko lang malaman kung paano matatapos ang eksena. Pagbukas ko ng pinto, napatingin agad sa akin si Lucas.

"You again," sabi niya, halatang naiinis pa rin. "Do you realize the trouble your cat just caused me?"

Tumikhim ako at nagpakahinahon. "Uh, sorry nga, di ba? Pero honestly, hindi naman kasalanan ni p***y na allergic ka. Tsaka, hindi mo rin dapat hinawakan kung alam mong may allergy ka."

Nagtaas siya ng kilay. "Excuse me? Are you seriously lecturing me right now? Do you even know who I am?"

Ngumiti ako nang bahagya, pilit na hindi magpaapekto sa kanyang tono. "Oo naman. Ikaw si Lucas Betoldo, di ba? Famous na negosyante at may-ari ng Lamborghini. Dito ka nga sa lugar namin, so obviously, kilala ka."

Tumawa siya nang may halong sarcasm. "Good. At least you know who you're dealing with."

Napailing si Mommy Kikay habang pinapagitnaan kami. "Lucas, anak, tama na ‘yan. Hindi mo naman kailangan patulan lahat ng bagay. Relax ka lang muna. Pasok tayo sa loob, mag-usap tayo ng maayos."

Pero mukhang hindi pa tapos si Lucas. "Mom, I came here to work on our project, not to deal with this... inconvenience. Alam mo naman, I don’t have time for this nonsense."

"Alam ko, anak," sagot ni Mommy Kikay, na mukhang nahihirapan nang pakalmahin ang anak niya. "Pero kailangan mong matutong mag-adjust. Hindi naman lahat ng bagay ay under sa control mo."

Habang pinapanood ko sila, napaisip ako. Mukhang may ibang dahilan kung bakit ganito ka-high strung si Lucas. Siguro sanay siya na palaging perpekto ang mga bagay sa buhay niya. Pero dito sa San Felipe, walang pakialam ang mga tao kung gaano siya kayaman o kagaling. Sa lugar na ito, pantay-pantay lang ang lahat.

Pagkatapos ng ilang minutong pagtatalo, napilit rin ni Mommy Kikay si Lucas na pumasok sa bahay. Habang papasok sila, sinundan ko sila ng tingin. Hindi ko alam kung bakit, pero may bahagi sa akin na gustong makita kung paano siya mag-a-adjust sa simpleng buhay dito.

“p***y, ang laki ng epekto mo, ha,” sabi ko habang hinahaplos ang ulo ng pusa. Tumitig siya sa akin, at parang sinasabi ng mga mata niya na siya ang totoong bida sa kwentong ito.

Habang sinusundan ko ng tingin ang Lamborghini na unti-unting umaandar papunta sa garahe ng bahay nila, naisip ko kung paano magbabago ang buhay ni Lucas dito sa San Felipe. Mukhang ang lalaking sanay sa perpekto at marangyang mundo ay dadaan sa maraming pagsubok sa lugar na ito. At hindi ko alam kung matatawa ba ako o maaawa sa kanya.

“Good luck sa’yo, Lucas,” bulong ko sa sarili ko. “Mukhang marami kang matututunan dito.”

Pagkatapos ng tensyonadong eksena kanina, naisip ko na mukhang magiging masaya ang mga susunod na araw dito sa San Felipe. Hindi araw-araw na makikita mo ang isang tulad ni Lucas Betoldo—mayaman, sikat, pero sobrang high-maintenance—na bumibisita sa isang tahimik na probinsya tulad nito.

Habang hinahanda ko ang hapunan, narinig kong muling nag-ingay ang sasakyan nila. Mukhang may kailangan na namang i-declare si Lucas. Lumabas ako ng bahay at natanaw ko siya na muling bumaba mula sa kanyang Lamborghini. Sa kanyang suot na tailored na suit, mukhang hindi siya ang tipo ng tao na magtatagal sa lugar na may putik at alikabok. Sa isip ko, Ano kaya ang agenda niya ngayon?

“Hoy, ikaw!” tawag niya sa akin habang naglalakad papunta sa harapan ng bahay.

“Bakit?” sagot ko, kunwari walang ideya sa nangyari.

“Where’s your cat? I want to make sure it doesn’t come near me again,” sabi niya na parang siya ang boss ng buong barangay.

Napangiti ako, pero pilit kong tinago iyon. "Nasa loob si p***y. Don't worry, safe ka na."

Nagtaas siya ng kilay. "Safe? I doubt that. Your cat looks like it’s planning its next attack."

Hindi ko napigilang tumawa. “Attack? Lucas, halimaw ba tingin mo sa alaga ko? Isa siyang simpleng pusa.”

Napalunok siya, halatang hindi sanay na hindi siya siniseryoso. “You think this is funny? You have no idea how bad my allergies are. This is why I told my mom to make sure this place is cat-free.”

Sa sobrang inis niya, napansin kong tila hindi niya namalayan na nagtitipon na ang ilang kapitbahay sa paligid. Mga bata, matatanda, at kahit mga nagtitinda ng balut ay napahinto para panoorin siya. Sino ba naman ang hindi mapapatingin? Isang gwapong lalaki sa mamahaling suit, galit na galit dahil sa isang pusa.

“Lucas, kalma lang,” sabi ko. “Ang daming nanonood. Baka isipin nila, allergic ka rin sa tao.”

Napansin niya ang mga titig ng mga tao. Tinignan niya ang paligid at napansin niyang marami nang tumititig sa kanya. “What are you all looking at?” sigaw niya.

Hindi napigilan ng mga tao ang magbulungan. Ang iba ay nagpipigil ng tawa. Sa probinsya, hindi uso ang kayabangan. Dito, mas importante kung paano ka makisama kaysa sa kung gaano ka kaganda ang suot mo o kamahal ang kotse mo.

“Lucas,” sabi ko, pilit na pinapakalma ang sitwasyon, “why don’t you just go back to your mansion? Magpahinga ka na lang. Mukhang pagod ka pa sa biyahe mo.”

Napabuntong-hininga siya, at mukhang gusto na niyang matapos ang araw na ito. “You know what? You’re right. This is not worth my time. I have better things to do than deal with this… nonsense.”

Tumalikod siya at bumalik sa kotse niya, pero hindi ko mapigilang mapansin na parang nag-alangan siya bago sumakay. Parang gusto niyang sabihin pa ang nasa isip niya, pero pinigilan niya ang sarili niya.

Habang umaandar ang Lamborghini papalayo, napansin kong nag-iwan siya ng kakaibang impresyon sa mga tao. Ang ilan ay natatawa pa rin, ang iba ay nagtataka kung bakit ganoon na lang ang reaksyon niya. Sa isip ko, mukhang si Lucas ang magiging sentro ng usapan sa barangay ngayong gabi.

Pagbalik ko sa loob ng bahay, si p***y ay nakaupo pa rin sa isang sulok, tahimik na nagmamasid. “p***y,” sabi ko habang hinihimas siya, “grabe ka. Feeling ko, ikaw na ang paboritong character sa kwento ni Lucas dito sa San Felipe.”

Habang naglalakad ako papunta sa kusina, hindi ko maiwasang mapaisip. Ano kaya ang gagawin ni Lucas kapag nalaman niya na hindi lang si p***y ang pusa dito? Marami pa kaming alaga sa paligid, at sigurado akong hindi magiging madali para sa kanya ang mag-adjust.

Sa kabilang banda, mukhang may bago rin akong responsibilidad—ang bantayan si Lucas at siguraduhing hindi siya tuluyang mawalan ng pasensya. Kung tutuusin, nakakatuwa siyang panuorin, pero alam kong mahirap din ang maging tulad niya. Sa likod ng kanyang kayabangan, siguro may dahilan kung bakit siya ganoon.

“Good luck, Lucas,” bulong ko ulit sa sarili ko. “Hindi ka magtatagumpay kung puro pride ang dala mo dito. Welcome to San Felipe, kung saan hindi uso ang Lamborghini at kayabangan.”