ANG PUSSSY NI KHIKI (RATED SPG)

Arogante

CHAPTER 4

Third Person POV

Si Lucas Betoldo ay isang taong sanay na sanay sa marangyang pamumuhay, kaya’t kahit kailan ay hindi siya kailanman nagkakaroon ng kahit anong pasensya sa mga bagay na hindi pasok sa kanyang mataas na pamantayan. Ang araw na iyon ay hindi naiiba. Nasa sala siya ng malawak nilang mansion sa San Felipe, suot ang kanyang paboritong designer na blazer, at umiinom ng freshly brewed coffee na parang ito ang pinakamahalagang inumin sa mundo.

“Mom,” malakas niyang tawag kay Kikay habang iniikot ang tasa ng kape sa kanyang kamay. “Baka naman may makalimutan ka ulit tungkol sa mga pusa. Allergic ako, remember? Hindi ko alam kung bakit kailangan pa nilang maging parte ng household na ‘to. Hindi ba’t sinabi ko na sa’yo ‘yan noon pa?”

Agad namang lumapit si Mommy Kikay mula sa kusina, bitbit ang tray ng mga pagkain. “Ay, oo nga pala, anak. Pasensya na. Nakalimutan ko na naman! Sige, palalabasin ko na ang mga pusa sa garden para hindi ka na maabala.”

“Good,” sagot ni Lucas, sabay tungga ng kape. “Baka naman magising ako isang araw at puno na ng fur ang kama ko. Hindi ko alam kung paano niyo tinitiis ang ganitong gulo.”

Sa kabila ng pagod na expression ni Kikay, ngumiti pa rin siya. Alam niyang walang silbi ang makipagtalo kay Lucas. Napakamatigas ng ulo ng anak niya, lalo na kapag tungkol sa mga bagay na gusto nito.

Pagkatapos ng ilang minuto, dumating si Emmanuel mula sa kanyang opisina. Agad na napansin ni Lucas ang kumpiyansa sa paglakad ng kanyang ama. Hindi niya maiwasang pansinin ang pagka-kumpiyansa nito na mistulang laging alam ang tamang desisyon sa lahat ng bagay.

“Lucas, anak, have you finalized the land acquisition plans?” tanong ni Emmanuel habang naupo sa isang leather chair sa tapat ng anak niya. “We need to move quickly if we want to secure that deal.”

“Of course, Dad,” sagot ni Lucas, halatang may halong yabang sa tono. “Alam mo naman ako, mabilis akong kumilos. Hindi ko sinasayang ang oras ko, lalo na sa ganitong klase ng transaksyon.”

Ngunit kahit anong pagiging sigurista ni Lucas, hindi niya maiwasang sumimangot. Pakiramdam niya’y ang daming inaasahan mula sa kanya, pero walang nakakakita kung gaano ka-detalyado ang trabaho niya. Para bang lahat ng bagay ay inaasahan nilang kaya niyang gawin nang perpekto.

“Dad, to be honest, this place feels so... backwards,” dagdag niya, hindi mapigilang magpahayag ng inis. “Sanay ako sa mabilisang galawan sa New York. Here, everything feels like it’s stuck in the past. Kahit mga tao, parang napakabagal kumilos. Paano niyo ito natitiis?”

Tumawa lang si Emmanuel. “Lucas, hindi lahat ng bagay kailangan ng bilis. Minsan, patience ang mas mahalaga. You can’t always measure success by how fast you move.”

Pinandilatan lang siya ni Lucas. Para sa kanya, ang bilis at resulta ang mahalaga. Patience? Hindi iyon kasali sa bokabularyo niya.

Makalipas ang ilang oras, nagpasya si Lucas na umalis ng bahay para maglibot. Nasa kanyang agenda ang suriin ang isang posibleng lokasyon para sa kanilang negosyo. Dumating siya sa site sakay ng kanyang Lamborghini, at tulad ng dati, naging sentro siya ng atensyon.

Ang mga tao sa paligid, karamihan ay mga lokal na magsasaka at manggagawa, ay napapatingin sa kanya habang pababa siya ng kotse. Hindi naman niya ito binigyan ng pansin. Sanay na siya sa ganoong klaseng reaksyon.

“Good afternoon, Mr. Betoldo,” bati ng real estate agent na sumalubong sa kanya.

“Let’s skip the pleasantries,” sabi ni Lucas, sabay taas ng isang kamay. “I don’t have time for small talk. Show me the land.”

Agad namang inikot ng agent si Lucas sa paligid. Habang naglalakad, pansin ni Lucas ang kalumaan ng lugar. Malawak ang lupain, ngunit halatang hindi ito napapangalagaan. May mga damo na halos lagpas-tao ang taas, at ang ilan sa mga gusali sa paligid ay mukhang guguho na.

“Seriously?” tanong ni Lucas habang pinagmamasdan ang paligid. “This is what you’re offering me? Mukha itong lugar na pinabayaan ng panahon. I’m not impressed.”

“Sir, this property has a lot of potential,” sagot ng agent, pilit na pinapanatili ang ngiti sa mukha. “With the right investment, we can turn this into something spectacular.”

“Potential?” tumawa si Lucas nang may halong panlalait. “Potential doesn’t pay the bills. I need something that’s ready to go. Hindi ako nandito para maghintay ng resulta. I want results now.”

Habang nagsasalita si Lucas, napansin niya ang ilang lokal na tao na tahimik na nakikinig mula sa malayo. Alam niyang naririnig nila ang bawat salita niya, pero wala siyang pakialam. Para sa kanya, ang negosyo ay negosyo, at wala siyang panahon para sa drama.

Pagkatapos ng site visit, bumalik si Lucas sa kanyang kotse. Habang nagmamaneho pauwi, hindi niya maiwasang mag-isip. Pakiramdam niya, ang daming kailangang ayusin sa lugar na iyon. Pero hindi iyon ang ikinainis niya. Ang tunay na bumagabag sa kanya ay ang ideya na kailangan pa niyang magtagal sa San Felipe.

Pagdating niya sa bahay, sinalubong siya ng mga pusa na muli niyang inirapan. “Mom!” tawag niya habang binubuksan ang pinto. “Akala ko ba aalisin mo na ang mga pusa dito? They’re still roaming around like they own the place!”

Mabilis namang lumabas si Kikay mula sa kusina. “Ay, sorry anak! Hindi ko pa sila nailipat. Bukas na lang, promise.”

“Bukas?” ulit ni Lucas, halatang naiinis. “Hindi mo ba naiintindihan? Hindi ko pwedeng tiisin ang mga ‘yan. Allergic ako, Mom. Allergic.”

“Pasensya na, anak,” sagot ni Kikay, halatang nahihiya. “Gagawan ko ng paraan agad.”

Nagpunta si Lucas sa kanyang kwarto, nagsisigurong walang makakapasok na kahit anong hayop. Umupo siya sa harap ng kanyang desk at sinimulan ang trabaho. Alam niyang wala siyang ibang maaasahan kundi ang sarili niya.

Sa kabila ng lahat ng yabang at pagiging demanding niya, alam ni Lucas na may dahilan kung bakit siya ganito. Lumaki siyang puno ng expectations mula sa mga magulang niya. At sa mundo ng negosyo, alam niyang kailangan niyang maging matigas para magtagumpay.

Habang tinitingnan ang mga dokumento sa harap niya, huminga siya nang malalim. “I’ll make this work,” bulong niya sa sarili. “No matter what.”

At sa mga oras na iyon, malinaw kay Lucas ang kanyang layunin: gagawin niya ang lahat para mapatunayan na siya ang pinakamagaling. Wala siyang pakialam kung anong tingin sa kanya ng mga tao. Sa huli, ang mahalaga ay ang tagumpay.

Habang abala si Lucas sa kanyang mga dokumento, biglang may kumatok sa pinto ng kanyang kwarto. Tumigil siya sandali, tumingala, at nagbigay ng malalim na buntong-hininga. Alam na niya kung sino iyon.

“Come in,” sabi niya, halatang walang ganang makipag-usap.

Dahan-dahang bumukas ang pinto, at pumasok si Kikay na may dalang tray ng pagkain. “Anak, kumain ka muna. Alam kong busy ka, pero hindi ka pwedeng magtrabaho nang gutom.”

“I told you, Mom, I don’t need distractions,” sagot ni Lucas, hindi man lang tinignan ang tray. “I’m in the middle of something important.”

“Naku, anak, kumain ka na. Ang sungit mo lalo pag gutom ka,” sagot ni Kikay habang inilalapag ang tray sa gilid ng mesa. “At saka, anak, tungkol sa mga pusa... inilabas ko na sila sa garden. Wala na sila dito sa loob ng bahay.”

Tumango si Lucas, halatang hindi interesado sa sinabi ng ina. “Good. At least now I can breathe.”

Kinabukasan, maaga pa lang ay nagpa-schedule si Lucas ng meeting sa isa pang posibleng property na bibilhin para sa kanilang negosyo. Suot niya ang isa na namang mamahaling suit, sapatos na gawa sa de-kalidad na balat, at relo na mas mahal pa kaysa sa bahay ng ilan sa mga tao sa San Felipe.

Pagdating niya sa site, sinalubong siya ng grupo ng mga lokal na negosyante at mga ahente ng lupa. Ngumiti ang ilan sa kanila, subalit ang iba’y halatang naiilang sa presensiya ni Lucas. Alam nilang iba ang kanyang aura—sobrang kumpiyansa, halatang mayaman, at tila laging nakatingin sa lahat mula sa itaas.

“Good morning, Mr. Betoldo,” bati ng isa sa mga ahente.

“Let’s not waste time,” sabi ni Lucas habang binababa ang shades niya. “Show me what you’ve got.”

Habang iniikot nila ang lugar, detalyado ang obserbasyon ni Lucas. Lahat ng bagay—mula sa kondisyon ng lupa, hanggang sa posibleng kita ng lugar—ay sinuri niya. Sa gitna ng pag-iinspeksyon, biglang may lumapit na isang magsasaka.

“Pasensya na po, Sir,” sabi ng lalaki, halatang nahihiya. “Pwede ko po bang itanong kung anong plano niyo sa lupa na ito?”

Tumingin si Lucas sa kanya nang may halong iritasyon. “Excuse me? Hindi ba’t malinaw na business meeting ito? Hindi ko kailangan sagutin ang tanong mo.”

“Ah, pasensya na po, Sir. Gusto ko lang pong malaman dahil dito po kami nagtatanim para sa pamilya namin,” sagot ng magsasaka, pilit na nagpapaliwanag.

“Look,” sabi ni Lucas habang nag-aadjust ng kanyang blazer. “This is business. Kung may problema ka, kausapin mo ang may-ari ng lupa, hindi ako.”

Napanganga ang ilang tao sa sagot ni Lucas. Para sa kanya, simple lang iyon: negosyo ang dahilan ng lahat, at hindi siya pwedeng magpatali sa emosyon ng iba.

Pagkatapos ng meeting, bumalik si Lucas sa mansion, halatang hindi nasiyahan sa kanyang nakita. Pagpasok niya, agad siyang sinalubong ni Kikay na may bitbit na ilang dokumento.

“Lucas, anak,” sabi ni Kikay, “May mga bagong lupa na ipinakita ang mga ahente. Sabi nila, baka mas magustuhan mo itong mga ito.”

“Mabuti naman,” sagot ni Lucas habang sinisilip ang mga papeles. “Because honestly, everything else I’ve seen so far has been underwhelming. Parang walang tao dito ang marunong mag-invest nang tama.”

Napailing si Kikay ngunit pinili na lang na huwag sagutin ang anak. Alam niyang minsan ay masyadong mataas ang standard ni Lucas, pero iyon din ang dahilan kung bakit siya tagumpay.

Habang tumatakbo ang araw, nagkulong si Lucas sa kanyang kwarto, abala sa pag-aayos ng kanyang mga plano. Sa kabila ng kanyang pagka-arogante at kawalan ng interes sa mga tao sa paligid, may bahagi ng kanyang isipan na nagdududa. Tama ba ang mga desisyon niya?

Sa isang iglap, naalala niya ang simpleng tanong ng magsasaka kanina. “Anong plano niyo sa lupa na ito?”

Bagama’t hindi niya aminin, gumugulo sa isip niya ang tanong na iyon. Hindi dahil sa pakialam niya sa magsasaka, kundi dahil pakiramdam niya, may mas malalim na bagay na hindi niya naiintindihan tungkol sa San Felipe—at sa sarili niya.

Ngunit tulad ng dati, pinili niyang huwag pansinin ang pakiramdam na iyon. Para kay Lucas, negosyo ang mahalaga, at wala nang iba pa.