ANG PUSSSY NI KHIKI (RATED SPG)

Allergic sa Pusa

CHAPTER 3

Lucas' POV

Alam mo ba ‘yung feeling na parang lahat ng tao sa paligid mo ay para kang nakatambay lang sa set ng isang pelikula? Ganun ang pakiramdam ko habang naglalakad ako palabas ng eroplano sa NAI Terminal. Galing akong New York, 28 years old, may kaya sa buhay, at ang pangalan ko—Lucas Betoldo—medyo kilala na sa buong bansa. Hindi ko na kailangang magsabi pa, because everyone already knows it. In short, I’m a big deal. Or at least, I like to think so.

Habang binabaybay ko ang airport, napansin ko na parang may mga ilang tao na hindi makatingin ng diretso sa akin, ‘yung mga tumitingin na parang may pagka starstruck. Well, okay lang sa akin ‘yun, kasi I’m used to it. Sinadya ko pang maglakad nang mabigat ang mga hakbang ko, just to make sure na mapansin nila. Alam ko namang hindi nila kayang hindi mag-isip ng "Wow, ang yaman nito."

“Sir, welcome po sa Pilipinas!” sabi ng mga nag-aasist sa airport. Tinanggihan ko ang mga alok nilang tulong, syempre. Hindi ko na kailangan ng tulong. Bakit pa? Kaya ko naman mag-handle ng sarili ko. I’d rather just walk out on my own. Hindi ko kailangan ng extra attention, not that I don’t enjoy it, but I’m not a fan of being pampered unnecessarily.

Habang lumalabas ako ng terminal, natagpuan ko agad ang kotse ng pamilya ko. Hindi ko na kailangang maghanap. Alam ko na ang driver ay laging nandiyan, naka-standby, at lahat ng security measures ay nakaayos. Saan ka pa? ‘Di ba, my family’s got this. Tinutok ko ang mata ko sa kotse, at si Daddy na nga ang nandoon, nag-aabang. I could tell he was excited, but not in a sappy way. I wasn’t a fan of emotional greetings, and neither was he. We were both too cool for that.

“Lucas!” tumawag si Daddy Emmanuel, sabay tapik sa likod ko. Hindi ko siya niyakap, hindi ko siya binigyan ng masyadong init. Instead, I just gave him a nod. “Musta, Dad.”

Nakangiti siya, pero I could tell that he was trying to hide the typical Filipino enthusiasm. He was a businessman like me, and emotions weren’t exactly his forte. But, I knew he was happy to see me back.

"Okay lang, anak," sabi ni Daddy, "Nasa bahay na tayo. Ang laking surprise ng lahat na bumalik ka dito."

Hindi ko maintindihan kung bakit ang mga tao sa San Felipe ganito ka-obsessed sa amin. Yung iba, akala mo sila na ang pinakamahalagang tao sa bayan. Alam ko, kami ang pinakamalaking pangalan dito, pero sana naman, chill lang. Gusto ko sanang makapag-relax at magtulungan sa mga business projects, hindi yung magpapansin sa mga kapitbahay namin.

Habang papalapit kami sa kotse, ang driver ko—na laging magalang—binuksan ang pintuan para sa akin. Hindi ko pa rin siya pinansin ng husto, pero ‘yung mga kapitbahay na parang nasabik na makita ako, natatawa ako. Sigurado akong may mga magpapa-picture later. O baka may mga magtatanong kung anong plano ko dito sa San Felipe. Tanggalin ko na lang ang lahat ng high expectations. Typical.

"Let’s go na, Daddy," sabi ko, hindi ko na pinansin ang mga titig ng mga tao. “Hindi na natin kailangan magka-party pa. Hindi ko trip 'yung mga social gatherings dito." Hindi ko na rin inisip kung anong sasabihin ni Daddy. May mga pagkakataon na, as much as I appreciate them, gusto ko lang ng tahimik na buhay—walang mga chismis, walang mga drama sa paligid. Hindi ko kailangan ng maraming tao na nagsasabing, "Ay, Lucas, we’re so happy to see you back."

Si Mommy naman, nandiyan siya sa likod. Hindi siya magpapatalo sa Daddy. Typical mommy drama, pero sa mga sandaling ito, hindi ko siya masisisi. Lahat ng tao, parang may kasalanan sa kanila ‘pag hindi ako magpapakita ng enough effort. Please, can I just have a moment of peace?

Pagdating namin sa mansion namin—na talagang ginastusan, like talaga—bumungad sa akin ang lahat ng fancy stuff. Para bang nasa isang luxury hotel ako, hindi sa bahay. Hindi ako nai-impress, though. I’ve seen better places. I was used to living in high-end apartments in New York, pero hindi na rin ‘yun ang point. Alam mo, kung hindi ko lang kailangan mag-stay dito dahil sa mga business meetings at mga pangangailangan ng pamilya, baka hindi na lang ako dumaan.

“Anak, gusto mo bang magpahinga muna?” tanong ni Mommy Kikay, habang inaayos ang buhok niya. Hindi ko masyadong pinansin ang tanong niya, dahil alam ko na may hidden agenda siya—gusto niyang malaman kung anong plano ko sa buhay ko. Pero seriously? Hindi ko pa siya kayang sagutin ng diretso. Hindi ko kayang ipaliwanag sa kanya na gusto ko nang lisanin ang lugar na ‘to. Kailangan ko lang maghintay ng tamang pagkakataon. Gusto ko lang makapag-focus sa sarili ko at sa negosyo namin.

“Hindi na, Mom. Gusto ko lang magpahinga,” sabi ko, at umakyat na ako sa kwarto ko.

Napansin ko, habang papataas ako sa hagdanan, ang mga pusa ng pamilya ko ay naka-linya sa hagdan, parang may royal welcoming committee. Seriously? Alam ko na ang gusto nilang gawin—sama-samang mag-bonding with me, pero hindi ko feel. As much as I love our cats, I wasn’t in the mood for their extra dramatics right now.

Pagpasok ko sa kwarto ko, sigurado akong nasa mood na ako para matulog. Pagkatapos ng isang mahabang flight, all I wanted to do was rest. Walang mga business calls, walang mga social engagements, walang drama. I just wanted to forget about all the noise for a while.

Kaya naman, binalikan ko na lang ang kama ko na may malaking kutson, feeling ko kaya ko na mag-pause sa lahat ng mga nangyayari. Kung naiisip ko lang kung saan ko puwedeng simulan ang mga projects ko para sa pamilya, ayos na ako.

Bumangon ako ng ilang minuto lang para mag-check ng mga emails at mga business inquiries. Habang nagsasala ako ng mga mensahe sa phone ko, narinig ko si Mommy Kikay na parang tinatawag ako mula sa baba.

“Lucas, anak! Pwede ba kitang makausap?” sigaw niya mula sa ibaba ng hagdan.

Sigh. Alam ko na ito. Parang sinasadyang maghintay ang mga magulang ko ng pagkakataon para magtanong kung anong mga plano ko sa buhay ko. Hindi ko naman sila matanggihan. Pumasok ako sa isang conversation na hindi ko kayang i-avoid.

“Mom,” sabi ko habang pababa ako ng hagdan. “Ano ‘yon?”

“Well, we’ve been talking about it, and we think it’s time for you to take over some of the business stuff here in San Felipe,” sabi ni Mommy Kikay. “You know, settle down here, help out the family, and maybe explore your options with local opportunities."

I rolled my eyes. Hindi ko siya masisisi, kasi alam ko naman na gusto niyang mapansin ako. Pero hindi ko siya kayang bigyan ng romantic na sagot. Gusto ko lang magtrabaho. Hindi ko na kailangang mag-settle down kung hindi ko pa talaga feel.

“Well, I’ll think about it, Mom. But let’s not rush things,” sabi ko, trying to keep things light.

“Alright, anak,” sabi ni Mommy, at pinatungan ako ng mahigpit na yakap. “Take your time.”

I shook my head as I returned to my room. I know they love me, but I also know I need space to figure things out. After all, I’m Lucas Betoldo.

Habang ako’y nakaupo sa sala, pinapanood ko ang mga pusa ng pamilya ko na para bang ako’y isang hari at sila ay mga alagad ko, naghihintay na magbigay galang. Hindi ko maiwasang mag-roll ng eyes. Hindi ko na nga alam kung paano ba naging ganito ang buhay ko—puno ng mga hayop, mga tao na laging umaasa na magpapakita ako ng interes sa kanila. Isa pa, may allergy ako sa mga pusa, naisip ko lang na hindi na dapat pa nilang palalain ang sitwasyon.

“Mom,” tawag ko kay Mommy Kikay habang nag-aayos siya sa paligid ng sala. “Sana naman, hindi mo makalimutang may pusa sa bahay. Alam mo naman, may allergy ako sa mga ‘yan.”

Si Mommy Kikay, na kanina pa abala sa kung anong mga gamit, tumingin sa akin na para bang ako’y nagbigay ng isang absurdong suggestion. Pero alam ko naman na medyo malilimutin siya minsan. “Ay, oo nga pala! Sorry anak,” sagot niya, halos parang hindi pa niya naisip na baka may allergic reaction na mangyari sa akin.

Kahit na naiirita ako, hindi ko na lang pinansin. Mas importante na makita nila akong mag-adjust kahit papaano. Gusto ko lang sana, pagkatapos ng matinding biyahe, makapagpahinga nang maayos, pero ang buhay ko hindi ganun kasimple. Laging may ganitong klaseng abala—hindi ko matakasan.

Hindi ko na inisip kung anong sasabihin nila. Alam ko naman na wala akong choice kundi makisalamuha at magpanggap na ok lang ako sa lahat ng ito. Isang tanong na lang—paano kung hindi ko na talaga kaya?

“Lucas, anak!” si Daddy Emmanuel na tumawag mula sa kanyang opisina, medyo may tono ng pagka-enthusiastic. “Come here, we need to talk about the land you’re looking for. I think it’s time to make decisions.”

Sigh. Hindi ko talaga maiwasang magsawa. Bawat galaw ko, parang may expectation na may mangyaring milagro. Gusto ko lang ng isang lugar na tahimik, hindi ko na kailangang makialam sa negosyo nila. Pero, syempre, hindi nila maiintindihan.

Sumunod ako sa boses ni Daddy at pagpasok ko sa opisina, nakita ko siya na nakaupo sa kanyang malaking desk, nag-aayos ng mga papeles. “Sit down, anak,” sabay turo sa upuan sa harap ng mesa.

“Dad,” sabi ko, hindi ko tinanggal ang seryosong tono ko, “I’m really not sure about this land thing. I didn’t come here to play around. I came to take over and get things done. Hindi ko na kailangan ng distractions.”

Nag-isip siya ng sandali bago magsalita. “I know you, Lucas. Alam ko na you don’t want to be stuck here. Pero ang negosyo ng pamilya natin, hindi lang basta trabaho. It’s about legacy. It’s about setting things up for the future.”

Hindi ko kayang sagutin ‘yun ng maayos. Ang pakiramdam ko, parang tinatrato nila akong bata na kailangan pang turuan ng mga leksyon. “I get it, Dad. I’ll think about it,” ang sagot ko, halata sa tono ko na ayaw ko nang magtagal pa sa usapan.

Bumangon ako at naglakad palabas ng opisina. I don’t have time for this. Ang gusto ko lang ay maghanap ng lupa, makipag-deal, tapos umalis. Hindi ko na kailangang gawing complicated ang lahat ng bagay.

Habang papalabas ako ng bahay, nakita ko si Mommy Kikay, na masaya pa rin sa ginagawa niyang pag-aasikaso sa mga pusa at mga detalye ng bahay. I didn’t even bother to acknowledge her. I know what she expects from me, and I wasn’t ready to give it.

Gusto ko lang mag-relax, makapag-focus sa mga proyekto ko, at malayo sa mga distractions. I knew I had to get back to work as soon as possible. May mga business meetings akong kailangang tapusin at mga investments na kailangan kong asikasuhin. Kaya kahit na ganito ang buhay ko, hindi ko pwedeng ipagpaliban ang mga responsibilidad ko.

“Dad, let’s talk about the land tomorrow,” sabi ko, habang lumabas ako ng bahay. Hindi ko na binanggit ang mga pusa at ang allergic reaction ko. Pero sa likod ng isip ko, I was already planning my escape. I didn’t need to be stuck here any longer.

Pero siyempre, alam ko na hindi ko kayang iwan ang pamilya ko basta-basta. Kailangan ko pa rin silang asikasuhin, lalo na’t ang negosyo nila ay may kinalaman sa mga desisyon ko. But at the end of the day, it’s my life, my business. Hindi nila kayang kontrolin ako forever.

Habang papalapit ako sa Lamborghini ko, hinanap ko ang susi sa bulsa ko, habang ang mga tao sa paligid ay patuloy na nagmamasid. Hindi ko na pinansin ang mga titig nila. Alam ko naman na tinitingala nila ako, pero hindi na ako tinatablan. Dati, gusto ko pa ng atensyon, pero ngayon, gusto ko na lang tahimik.

Habang binabaybay ko ang daan papunta sa lugar na tinutukoy ko, naiisip ko kung anong mangyayari sa negosyo ng pamilya ko. Wala akong pakialam sa mga mata ng mga tao, ang pakialam ko lang ay kung paano ko mapapalago ang negosyo namin at kung paano ko mapapabuti ang sarili ko. I didn’t need anyone’s approval. I just needed to focus.

Sa kabila ng lahat ng mga expectations at demands na ipinapataw sa akin, alam ko na ako lang ang makakagawa ng desisyon para sa buhay ko. At kung hindi ko ito gagawin, walang ibang tao ang gagawa para sa akin.

I’m Lucas Betoldo. At wala nang makakapigil sa akin.