ANG PUSSSY NI KHIKI (RATED SPG)

Pusa Kingdom

CHAPTER 2

Third Person POV

Bawat sulok ng bahay ni Khiki ay parang isang live museum ng mga pusa. May mga nasa ibabaw ng refrigerator, may nakadapa sa sofa, at ang ilan, nagbabantay sa bintana na parang mga sundalo ng pusa kingdom. Walang araw na tahimik ang bahay na ito, lalo na’t ang dami ng kanyang mga alaga ay parang populasyon ng isang barangay. Si Khiki? Sanay na sanay na sa ganitong setup.

Pero kung iisipin, sino ba ang hindi malulula kung sa bawat hakbang mo, may sumusunod sa’yo na labing-isang pares ng mata (plus Pusssy, na parang ibang klase ng royalty)? Ang mga pusa ni Khiki, kahit iba-iba ang breed at personalidad, ay may isang bagay na pareho: lahat sila certified boss.

Isang umaga, habang abala si Khiki sa pagtimpla ng kape, naramdaman niyang may humihila sa laylayan ng kanyang pajama. Napatingin siya at bumungad si Chuchu, isa sa pusang kalye na lately ay nagpapansin na parang gustong maging vice president ni Pusssy.

"Chuchu, ano na naman? Kakagising ko lang, gusto mo agad ng attention? Bigyan mo naman ako ng five minutes of peace," bulong ni Khiki habang sinusubukang balansehin ang tasa ng kape sa isang kamay at ang isang paper towel sa kabila.

Pero hindi pa siya nakakatikim ng unang higop, naramdaman niyang may tumalon sa likod niya. Si Pusssy, ang kanyang reyna, na mukhang hindi impressed sa late service ng kanyang human.

“Pusssy! Wala pa akong energy para sa royal demands mo, okay?” reklamo ni Khiki, pero sa likod ng kanyang mga mata, hindi niya maitatangging spoiled siya sa kanyang mga alaga.

Habang iniikot niya ang kanyang tingin sa buong sala, napansin niyang parang may secret assembly na nagaganap. Ang iba niyang pusa, nakaupo nang maayos sa carpet, nakaharap kay Pusssy na parang pinapakinggan ang isang motivational speech.

“Hoy, ano ‘to? Cat conference? Bakit parang pinag-uusapan niyo na naman ako?” tanong ni Khiki habang naglalakad papunta sa kanila. Bigla siyang napahinto nang makita niyang si Pusssy, gamit ang kanyang paa, ay hinahawi ang isang ball of yarn na parang ipinapaliwanag ang isang game plan.

“Grabe ka talaga, Pusssy. Feeling ko kung marunong ka lang magsulat, may mga memo na akong natatanggap araw-araw,” sabi ni Khiki habang inabot ang yarn na tumalsik papunta sa ilalim ng lamesa.

Biglang tumunog ang doorbell. Napakunot ang noo ni Khiki. Sino na naman kaya ang nasa labas? Bago pa siya makalapit sa pinto, halos lahat ng pusa niya ay tumakbo papunta doon, kasama si Pusssy na nauuna sa pila.

“Grabe, pati doorbell, gusto niyong unahan ako?” sabi niya habang binubuksan ang pinto.

Pagbukas ng pinto, bumungad si Mang Berting, bitbit ang isang malaking kahon.

"Khiki, ikaw na naman itong may delivery. Ang dami na nito ha. Para na kayong mini grocery," biro ni Mang Berting habang inaabot ang package.

“Thank you, Mang Berting. Grabe, feeling ko mas busy pa ang bahay ko kaysa sa mga tindahan dito sa bayan,” sagot ni Khiki sabay tawa.

Pagpasok niya, halos sakupin na ng mga pusa ang espasyo sa sahig, lahat abangers sa pagbukas ng kahon. Si Pusssy, syempre, nasa harapan, parang executive producer ng palabas.

“Okay, okay. Sandali lang. Parang wala kayong kinakain dito ah,” sabi ni Khiki habang binubuksan ang kahon gamit ang isang pares ng gunting.

Pagbukas, tumambad ang isang koleksyon ng gourmet cat food, imported toys, at isang bagong bed na may pangalan ni Pusssy na naka-embroider sa gilid.

“Wow, social! Pusssy, may branded ka na namang gamit. Baka naman pwede mong i-share sa amin yung admirer mo, ha?” sabi ni Khiki habang tinatawanan ang sarili.

Pero habang busy ang mga pusa sa pagkalkal sa mga bagong laruan, napansin ni Khiki ang isang maliit na sobre sa loob ng kahon. Kinuha niya ito at binuksan. Nakasulat:

“Para kay Pusssy, ang pusa ng bayan. Stay fabulous. - Secret Admirer”

Napahawak si Khiki sa noo. “Grabe, pati pusa ko, may love life. Ako? Wala pa rin. Ano ‘to, universe?!” tanong niya sa kisame, pero syempre, walang sagot. Si Pusssy lang ang tumingin sa kanya, sabay liko papunta sa bagong bed niya, na parang sinasabing, “Deal with it.”

Hindi pa man natatapos ang moment na iyon, biglang naramdaman ni Khiki na parang nagiging chaotic ang paligid. Ang mga pusa niya, isa-isang nagkalat ng mga laruan sa buong bahay. Si Chuchu, hinila ang yarn papunta sa kusina, habang si Mimi, ang pusang kalye na may makakapal na balahibo, ay tila gustong subukang pumasok sa oven.

“Hoy! Mimi! Hindi ka cake! Lumabas ka dyan!” sigaw ni Khiki habang tinatakbo ang kusina para habulin ito.

Ang problema? Pagdating niya sa kusina, nakita niyang may isa pang pusa na tumalon papunta sa countertop at natumba ang tasa ng kape niya.

“Grabe kayo! Wala na akong kapeng nainom!” reklamo ni Khiki habang nagpupunas ng natapon na kape.

Sa gitna ng kaguluhan, narinig niya ang pagtawa ng kanyang kapitbahay, si Aling Norma, na sumilip sa bintana.

“Khiki, parang ang saya ng buhay mo ah! Hindi ka na kailangan ng TV, live entertainment na yang mga alaga mo!”

“Aling Norma, kung gusto mo, ipahiram ko silang lahat sa’yo for one day. Para maranasan mo ang live chaos,” sagot ni Khiki na parang hinihingal na.

Pagkatapos ng ilang oras ng pag-aayos at paglilinis, naupo si Khiki sa sofa, hawak ang isang bagong tasa ng kape. Si Pusssy, umakyat sa tabi niya at humiga.

“Pusssy, ikaw talaga ang dahilan kung bakit parang comedy show ang buhay ko araw-araw. Pero okay lang, kasi at least hindi boring, di ba?” bulong niya.

Si Pusssy, nakapikit na, pero parang ngumiti pa bago tuluyang matulog. Sa loob-loob ni Khiki, kahit gaano ka-chaotic ang buhay niya, masaya siyang nasa tabi niya ang kanyang mga alaga. Ang mga pusa, kahit minsan pasaway, ang bumubuo ng kulay at saya sa bawat araw niya.

At sa tingin niya, okay na siya doon.

Ang bawat pusa sa bahay ni Khiki ay may kwento. May drama, may action, minsan may halong comedy na parang teleserye. At si Khiki? Siya ang bida, scriptwriter, at minsan, siya rin ang kontrabida sa kwento nila.

Ang una sa lahat ng kanyang mga alaga ay si Pusssy, ang reyna ng bahay. Mula sa kutis nitong kulay ginto hanggang sa tingin nitong parang lagi kang hinuhusgahan, kitang-kita mo kung sino ang boss sa bahay. Pero sa likod ng kanyang mataray na facade, alam ni Khiki na malambot ang puso ni Pusssy—lalo na kung may kasamang imported cat food.

Isang umaga, habang abala si Khiki sa paglalagay ng mga pusa ng kani-kanilang pagkain, napansin niyang parang may nag-aaway sa may sulok. Si Chuchu at Mimi, parehong pusang kalye na rescued ni Khiki, ay nag-aagawan sa isang piraso ng manok na nahulog sa sahig.

“Aba, kayo ah! Ang dami-dami niyong pagkain sa bowls niyo, tapos ang gusto niyo pa ‘yung sa sahig?!” sigaw ni Khiki habang tinuturo ang mga pusa gamit ang isang kahoy na sandok.

Sa gitna ng pag-aawat niya, biglang tumalon si Pusssy sa lamesa at hinawi ang bowls ng pagkain ng iba.

“Pusssy! Anong drama na naman ‘yan? Hindi ka pa nga tapos sa bowl mo, nang-aangkin ka na ng iba!” reklamo ni Khiki habang binubuhat si Pusssy pababa. Ang pusa, na parang hindi man lang naapektuhan, tumingin lang sa kanya bago pumunta sa bintana, nagmamasid na parang isang royalty na may hawak ng gobyerno.

“Alam mo, Pusssy,” sabi ni Khiki habang nagpupunas ng sahig, “kung marunong ka lang magsalita, feeling ko mas marami ka pang demand kesa sa barangay captain dito.”

Sa bawat araw, si Khiki ay napapalibutan ng samu’t saring antics ng kanyang mga pusa. Si Mimi, ang pusang mahilig magtago ng mga tsinelas, ay muling nakitang hinihila ang isa sa paboritong chinelas ni Khiki papunta sa ilalim ng kama.

“Mimi! Hindi ka Imelda Marcos! Bumalik ka dito at ibigay mo yan!” sigaw niya habang hinahabol ang pusa. Pero syempre, mabilis si Mimi. Bago pa man siya makalapit, nasa ilalim na ng kama ang tsinelas.

“Hay, Lord,” bulong ni Khiki habang nakaluhod, sinusubukang sungkitin ang tsinelas gamit ang isang hanger. Ang ibang mga pusa naman, na parang nanonood ng live na action movie, ay nakahilera sa gilid, pinapanood ang paghihirap ni Khiki.

“Ang saya-saya niyo ah. Akala niyo ba hindi ko nararamdaman ‘yung pag-judge niyo sakin?” sabi niya habang nagpapagpag ng alikabok mula sa kanyang kamay.

Hindi pa doon natapos ang umaga. Habang nagwawalis si Khiki, biglang may tumunog na crash mula sa kusina. Tumakbo siya papunta doon, at nakita niyang si Chuchu at ang kanyang partner-in-crime na si Bubu ay nagpatumba ng isang tray ng itlog.

“Chuchu! Bubu! Grabe naman kayo! Akala ko ba friends tayo?” reklamo niya habang nakatingin sa sirang itlog sa sahig. Ang dalawang pusa, parang wala lang nangyari, tumingin lang sa kanya bago tumalon papunta sa bintana.

Sa gitna ng lahat ng kaguluhan, naalala ni Khiki ang isang bagay: may meeting pa siya mamaya kasama ang barangay officers para sa kanilang monthly clean-up drive.

“Okay, mga anak ko, behave lang kayo ha. Wala munang magwawala habang wala ako!” bilin niya habang nagbibihis.

Pero sino ba ang niloloko ni Khiki? Kahit wala siya, siguradong may riot na magaganap sa bahay. Kaya bago umalis, nilabas niya ang kanilang paboritong laruan: ang laser pointer.

“O, ayan, maglaro muna kayo! Pagbalik ko, gusto ko maayos pa ‘tong bahay!” sabi niya habang nilalaro ang mga pusa gamit ang pulang liwanag ng laser.

Sa labas ng bahay, habang naglalakad si Khiki papunta sa barangay hall, hindi niya maiwasang mapansin na sinusundan siya ng ilan sa kanyang mga alaga. Si Pusssy, Chuchu, at si Mimi ay parang nag-a-assemble ng isang parade.

“Hoy! Uwi na kayo! Hindi ko kayo pwedeng dalhin sa barangay hall!” sigaw ni Khiki habang sinusubukang itaboy ang mga ito. Pero syempre, parang hindi siya naririnig ng mga pusa.

Sa daan, may ilang kapitbahay ang napapatingin sa kanila. Si Aling Norma, na laging maingay sa kanilang street, ay tumawa nang makita si Khiki na parang may kasamang entourage.

“Khiki, parang ikaw na ang bagong Pied Piper ng San Felipe!” biro ni Aling Norma.

“Hay nako, Aling Norma, kung gusto mo, sayo na lang sila,” sagot ni Khiki habang sinusubukang magtago sa likod ng isang puno.

Sa huli, wala siyang nagawa kundi ang bitbitin si Pusssy at si Mimi pabalik sa bahay. Pero si Chuchu, ang pasaway, ay biglang tumakbo papunta sa isang tindahan at naglaro sa tumpok ng sibuyas.

“Chuchu! Anong ginagawa mo dyan? Hindi ka kalabaw, okay?!” sigaw ni Khiki habang nagmamadaling habulin ang pusa. Ang tindera, na halatang amused sa nangyayari, ay tumulong kay Khiki na abutin si Chuchu.

“Pasensya na po, Ate. Sobrang hyper talaga ng mga anak ko,” paliwanag ni Khiki habang binabayaran ang dalawang pirasong sibuyas na nasira ni Chuchu.

Pag-uwi nila, napahiga si Khiki sa sofa, sobrang pagod. Si Pusssy, na parang walang pakialam, umakyat sa dibdib niya at humiga.

“Pusssy, ikaw talaga. Ikaw ang reyna ng buhay ko, pero grabe ka makapagod,” bulong ni Khiki habang hinihimas ang ulo ng pusa.

Ang mga ibang pusa naman, unti-unting nagsibalikan sa bahay, lahat mukhang masaya at fulfilled mula sa kanilang “adventure.” Sa kabila ng pagod, hindi maiwasang mapangiti ni Khiki.

“Hay buhay. Ang chaotic niyo, pero kayo rin ang nagpapasaya sakin,” sabi niya habang unti-unting nakatulog sa tabi ng kanyang mga alaga.

Sa San Felipe, kahit simple lang ang buhay ni Khiki, punong-puno ito ng kulay, tawa, at pagmamahal—kahit na minsan, ang pagmamahal na iyon ay may kasamang kalat at kaguluhan.