Give Me Love

CHAPTER EIGHTEEN

IT IS past two 'o clock and Jarreus was sleeping soundly beside her. Mula sa ilaw ng lampshade sa tabi niya ay napagmasdan niya ang mukha nito. She was imagining of her child's lookalike. Hindi masama kung magiging kamukha ni Jarreus ito. 

Mula sa makapal na kilay, mapipilantik na mga pilikmata, matangos ngunit maliit na ilong, hanggang sa manipis na labi nito. It is the first time she look at him at peace. Madalas ay salubong at walang emosyon ito kapag tinitignan niya. She admired him. Love all about him. Hindi niya lubos maisip na masakit pala mahalin ang isang tulad nito. She have been broken, shattered, and hopeless with the love she had for him. Kasi kahit kailan hindi naman niya mapapantayan ang tulad ni Regina.

She smiled bitterly. Hindi niya alam kung bakit hirap paniwalaan ang sinabi nito na mahal siya ng lalaki. Siguro dahil alam niya kung gaano nito kamahal si Regina. Nasabi na niya ito kay Vladimir noon. Hindi madali kalimutan ang ganoong klase ng pagmamahal. Dahil kahit siya ay ganoon rin kalalim ang nararamdaman. 

A love as powerful like that was not easy to forget. 

All this time she have thought that after so many years she learnt to become numb. To forget the one-sided love she had. Ganoon pa rin. Madali pa rin siya masaktan kaya nga nandito sila ngayon. Hindi sapat na sinasabi nitong mahal siya. Kasi alam niya kung anong klase ng pagmamahal ang mayroon ito. It is second best love. She will never be his priority.

Napasinghap siya nang kunin nito ang kamay niya at dinala sa labi nito. He kissed her right hand. 

"What were you thinking?" Paos na tanong nito. 

Nanlaki ang mga mata niya. Hindi kaya alam nitong kanina pa niya ito pinagmamasdan? 

Akmang hahatakin niya ang kamay nang hindi ito nagpatinag. Humigpit lalo ang kapit nito sa kanya. Hinigit siya ng lalaki palapit pa sa katawan nito. She gasped as she felt him under the sheet.

"Are you not sleepy?" Bulong nito sa buhok niya. Naramdaman niyang hinalikan nito nang marahan ang noo niya. 

"J-Jarreus, babalik na ko sa kuwarto ko. Thea will look for me. Baka isipin niya na nandito ako." pabulong na sabi niya. 

Naramdaman niyang ngumiti ito sa balat niya. "Why? You're really here with me." 

She gasped. It is not a good thing but she couldn't resist herself. She wanted to feel him. Mali at gusto na niyang itigil ito. Nagsimula sila sa mali kaya hindi puwede ipagpatuloy ang pagkakamali na iyon. They got married because of some condition. Maybe she can petition that as ground for annulment. 

"Stop thinking, Lu." Bulong nito sa kanya. 

It has been more than one week since the accident.

 Kumusta kaya iyong nakabangga sa kanya? Hindi niya alam kung ano ang ginawa ni Jarreus sa matanda. Hindi naman kasi iyon sinasadya. 

"Ano'ng ginawa mo doon sa matandang nakabangga sa akin?"

Tumingala siya. Kitang-kita niya kung paano tumiim ang mga bagang nito. 

"He was in jail and he deserves it. Hindi ko siya mapapatawad kung may nangyari na masama sa inyo... I'll never forgive even myself."

Kumawala siya sa pagkakahawak nito at hinaplos ang pisngi ng lalaki. Maybe she can smooth him by doing this gestures. Hindi siya nagkamali dahil kumalma ng kaunti ang itsura nito. 

"It wasn't your fault." Tumingin ito sa kanya. "Neither he is. Madilim na sa parte ng lugar na iyon kaya dapat hindi rin ako basta-basta tumawid. Sigurado ko na hindi niya ko napansin. It was an accident. Hindi niya ginusto ang nangyari." 

He grit his teeth.

"But still he hits you. God knows what will happen if you get hit hardened enough." 

Ngumiti siya. He cared so much about the child. Sapat na dahilan iyon sa kanya para hayaan ito maging ama sa kanilang anak. Hindi man niya naibigay sa una ay hindi niya ipagkakait kay Jarreus ngayon. 

"He has a family. Puwede bang i-atras mo na iyong kaso mo sa kanya?" 

"No..." he said it firmly. 

"I know he has children. Ayoko naman mawalan ng ama ang mga batang iyon dahil sa nangyari." kinuha niya ang kamay at nilagay sa ibabaw ng tiyan. "We are okay. And this little angel here. I-atras mo na iyong kaso kasi aksidente iyon."

"I can't... I almost lost you..." 

"I'm here. We are here now." Marahan na sabi niya. Hinuli niya ang mga mata nito.  "Huwag ka na magtanim pa nang sama ng loob. Ayokong may anak na mawalan ng ama dahil sa nangyari." 

"Luigie..." pumiyok ang boses nito. She damage him too. Siguro tama talaga na pakawalan na lang niya ito. Akala niya ay mas higit siyang nasaktan pero ito rin naman. She deprived him the chance to be father to their child. Hindi nga niya maintindihan kung bakit hindi ito nagagalit sa ginawa niya. 

"You can have this child now, Jarreus. Hindi ko ipagkakait ang karapatan mo."

Yumakap ito sa kanya. 

"I have you too, right?" Bumaba ang mukha nito at hinalikan siya sa labi. "You won't annul our marriage?" Hanggang sa dumampi ang mga halik nito sa pisngi niya pababa. 

She bit her lips. 

"I'll always have you, Luigie..." Bumaba pa ang mga iyon hanggang sa dibdib niya. He stopped on the middle of her chest. Dumiin ang kagat niya sa mga labi nang dumampi ang dila nito sa tuktok ng dibdib niya. He was slowly licking and kissing her skin sending fire all over her. "You are always mine." 

"Hmm..." 

"I love you..." he whispered between his kisses on her skin. Until he reaches her tummy. "I love you both so much."

She sighed as pleasure enveloping her. Always. Jarreus will satiate her. She love how her body responds to him. Lagi naman dahil walang iba. Walang kahit sino ang may kakayanan iparamdam sa kanya ang ganoong klase ng apoy sa buong pagkatao niya. 

It will be the last night they sharing the same passion as she will break their marriage soon. 

xxxx

NILINGON ni Luigie ang tray ng pagkain sa bedside table. There is a simple sticky note on the tray. 

Eat well, Lu. 

Let me know if you need me to buy anything for our baby. You will always count on me.

J.

Napabuntong hininga na lang siya. Malamang ay umalis na ito. Kinastigo niya ang sarili nang makaramdam siya ng disappointment. Hindi niya dapat maramdaman ang mga ganoong klase ng bagay. Gusto na niyang tapusin ang kung anuman na mayroon sila kaya hindi siya dapat makadama ng ganoon. Hindi puwede. 

Napangiti siya nang matitigan ang isang baso ng gatas, avocado toast and tuna omelette. Bigla ay natakam siya. 

Napahaplos siya sa tiyan. "Gutom ka na rin, ano?"

Kinuha niya ang toast at kinain. Hindi siya sigurado kung ito ang gumawa ng mga iyon pero masarap. Hindi siya malakas kumain dahil iniingatan niya ang katawan niya. Hindi rin madali ang trabaho niya bilang modelo. Namalayan na lang niya na naubos na niya ang apat na toasted bread. 

Kakagat na sana siya sa tuna omelette nang bumaligtad ang sikmura niya. Hindi niya gusto ang amoy ng tuna. Nagmamadali na tumakbo siya sa banyo para isuka kung anuman ang hindi nagustuhan ng sikmura niya. Napaduwal siya sa inidoro kasabay ng pagkahilo. She's having morning sickness. Common naman iyon sa buntis pero hindi pala ayos sa pakiramdam. She felt like crying.

Napasandal siya sa pader at napapikit. Parang wala siyang lakas tumayo. On the span of a week, there are so many things happened. Gusto na niya bumalik sa Russia kung saan tahimik siya. Walang Jarreus, wala ang Daddy niya at malayo sa lahat ng kinatatakutan niya. She wanted a peaceful and normal life with her baby. Hindi ba puwede iyon? 

"Luigie!"

She opened her eyes and saw Jarreus looking at her with a worried face. Mabilis na kumuha ito ng tissue at pinunasan ang bibig niya. Pinangko siya at dinala pabalik sa kama. 

"What happen? Do you collapsed? May nararamdaman ka ba o may masakit sa'yo?" He was really worried. It is the version of him made her fall over and over. 

Umiling siya. 

"Morning sickness, I think." Bulong niya at pumikit na muli. 

Naramdaman niya na hinawakan nito ang kamay niya. She loved his affection. She always will...

"You should get a lot of bed rest. Your OB suggest it for the welfare of our baby." 

Alam niya iyon pero hindi iyon ang gumugulo sa isip niya. 

"Jarreus, pakawalan mo na iyong naka-aksidente sa akin." Bulong niya. 

Naramdaman niyang hinaplos nito ang pisngi niya. "I will think about it." 

"Don't let someone become fatherless. Alam ko ang pakiramdam na walang ama. Maybe Dad was there but he doesn't love me. He loathed me. Hindi niya ko gusto dahil ako ang kumuha ng babaeng mahal niya. I don't want to be the reason of someone else pain. Ayoko ng ganoon..." Naramdaman niya ang pangingilid ng luha. 

Kaya hindi niya ipagdadamot si Jarreus sa anak. Ayaw niya lumaki ang anak na pakiramdam nitong hindi ito tanggap.

But the thought of someone became fatherless because of her… it gives hole of sadness inside her heart. Maybe there is something good in her after all.

***

NATIGILAN si Jarreus sa paglabas nang maabutan ang ama ni Luigie sa labas ng kuwarto. Luigie fell asleep. Pinagmasdan lang niya ito hanggang sa makatulog lang muli ito. 

Tinignan niya ang ama ng asawa. Matagal na ba ito doon? Narinig kaya nito ang pinag-usapan nila? Marahan na sinarado niya ang pinto bago hinarap ito. 

Tumikhim siya. "Mr. Samonte," 

Umalis na ito mula sa pagkakasandal pero sumunod siya. Nang huminto ito sa isang silid ay hindi siya pumasok sa loob. Nasa pinto lang siya at sinundan ng tingin ito. May kinuha itong box sa ilalim ng kama nito. Malungkot na ngumiti ito. "I know all my short coming as a parent but I didn't know that she suffers so much of my absence." 

"I didn't hate her, Jarreus. I love her like her mom but I'm so afraid that every time I looked at her she will notice the pain in my eyes. Ayokong isipin na siya ang dahilan but..." He sighed. "But still she thinks that way." 

Lumabas lang siya kanina nang magising para kunin ang damit sa loob ng sasakyan. Wala pa siyang balak umuwe dahil wala naman siyang babalikan. Nasa bahay na iyon ang mag-ina niya. 

"Luigie may be vicious but she's soft hearted girl." Tumingin ito sa kanya. "Alam kong kasalanan ko kung bakit nagawa niyang ipalaglag ang anak ninyo noon. If I was with her those times maybe I prevented it to happen. You should met your child and became a great father. Maganda ang pagpapalaki sa inyo ng ama mo kahit maaga rin nawala ang ina ninyo ni Julianna." 

He hid the bitterness on his face. They might be good friends of his Dad. Pero hindi nito alam kung ano ang pinagdaanan nila ng kapatid noon. He drop MedSchool for his band and almost disowned because of it. Isang beses lang humingi nang tawad ang ama pero hindi sa kanya kundi sa kapatid. 

Nag-iwas siya ng tingin. "It was my fault too... taking her for granted. She felt that I weren't loved her." He clenched his fist. He hated the way he take her for granted. For not securing her. 

He was stupid. 

Binuksan nito ang kahon at may kinuha doon. Sumenyas ito na lumapit siya kaya pumasok na siya sa loob. Sapat para makita kung ano ang kinuha nito. Isang photo album. Inabot nito sa kanya iyon kaya binuksan niya. 

Napangiti siya. It is all Luigie's child photos. May mga litrato ito na tila nagpo-posed. She looked a happy kid. Kahit bata pa ito ay gusto na talaga nito maging modelo. 

"Habang lumalaki siya ay mas nagiging kamukha niya ang mommy niya. Everyone adores and loves her when she was little. Her smiles shines like a ray of sunshine and her blue eyes bestowed tranquility on my soul."

"She's my greatest possession, Jarreus. I'll give everything to keep her healthy and happy. I will give her the annulment she was asking. Ibibigay ko kahit pa masira ang kasunduan namin ng ama at lolo mo. Uunahin ko ang anak ko."

Napahigpit ang kapit niya sa album. Nasabi na niya kay Luigie na ayos lang sa kanya ituloy nito kung ano ang gusto nito. Gusto rin naman niyang ibigay kung ano ang makakapagpasaya dito pero hindi niya alam kung kaya ba niya mawalan nang pinanghahawakan kay Luigie. Once they annulled their marriage the only thing he had hold onto her is their child together. Ano naman ang susunod? Sole custody nito sa anak nila? Hindi siya papayag kaya ang gusto niya ay gawan ng paraan dahil naniniwala siyang kaya pa ayusin. 

While looking at her smiling teenage photo his heart sank. He never seen her smiled that way. She looked carefree and jolly on the photo. Far different from her right now. 

He sighed in defeat. But he is right, what matters right now is Luigie's happiness. 

"Kung talagang mahal mo ang anak ko, Jarreus. Let her go if that's makes her happy."

What matters now is her happiness. All about her happiness...