Stay With Me (Book II)

Chapter 4

"Hey, Yanyan." Tawag ko sa anak ni Lanie. Ang lungkot niya kasi habang nakatitig sa mga pasalubong ng Mom niya para sa kanya.

Ako nga ay nagtataka kung bakit bigla na lang silang umalis ng wala ma lang paalam. Hindi naman ganoon si Lailanie. Alam ko na may nangyayaring iba pero ayokong makialam hangga't hindi nagsasabi si Lanie sa akin. For now, kailangan ko munang lambingin ang anak ng bestfriend ko. Para mabawasan ang lungkot niya.

"Tita Ma, where's Mom? Bakit wala na siya dito? Is there something wrong?" Pahinto hintong tanong ni Yanyan sa akin na ikinangiti ko na lang para magpalusot.

"They have to go somewhere. Your Mom called me and she said babalik na lang daw siya para bumawi sa'yo. Don't be mad daw to her kasi mahal na mahal na mahal ka niya." Lumapit ako dito at niyakap na lang siya. Alam kong hindi iyon mapapawi ang lungkot ng bata pero atleast alam nito na andito lang ako na tita niya.

" But why is that man pulled Mom? I think nag aargue sila Tita Ma. Is Mom, okay?" Malungkot ang boses nito. Wala naman akong magawa. He sees that.

"Your Mom is okay, Yanyan. Bibisita din siya ulit. Wait lang tayo ng tawag niya, okay? Don't be sad na, ha? Hindi mo ba nagustuhan ang mga pasalubong ng Mom mo sa'yo?" Inilayo ko siya sa akin at ngumiti dito. I need to change the atmosphere. Alam kong hindi ito titigil sa kakatanong. Kaya bago pa mangyari iyon ay iibahin ko na ang topic.

" I love them, Tita Ma, of course. Mom gave them kaya gusto ko." He said and get the chocolates and eat them.

"Did he just say that her Mom gave them?" Napatigil ako at hindi nakaimik. Hindi ko iniexpect na uuwi agad ang asawa ko ngayon. All I know is bukas pa. Inutusan ko siya at sabi ko bukas na siya umuwi. "Rianne, what did he mean by that? Nakauwi na ba ang Mom niya?"

Tumikhim ako at hindi nagsasalita.

"Yes, Tito Da, Mom is here a while ago!" Excited na wika nito at ngumiti pa. "Pero hinila siya nung bad guy. Ayoko sa kanya, Tito Da."

Alam kong nakatingin siya sa akin ngayon at gusto akong tanungin. Pero ayokong magsinungaling na sa kanya. Nangako ako kay Lanie pero asawa ko na ito. I'll just asked him not to tell Isaiah about this.

"That's great, Yanyan." Lumapit pa ito kay Yanyan at tumingin na ito sa akin. Nasa harap ko na sila ngayon at nakangwii akong tumingin sa asawa ko. He gave me a look that's saying "you'll explain later" before his looks turned to Yanyan again. "Forget about that bad guy. Tito Da will take care of that. Enjoy what your Mom gave you. Okay?"

Tumango si Yanyan, "opo, Tito Da."

Ginulo muna nito ang buhok ni Yanyan bago may ibinulong. Nakita kong tumingin silang dalawa sa akin at nag approve sign pa silang dalawa. Hay naku! Tinuturuan na naman ng mokong na ito ng kalokohan ang pamangkin ko. Damn this husband of mine.

" Play here, Yanyan. Tito Da and Tita Ma will talk upstairs. If someone knocks---call us, don't open the door by yourself. Okay?" Tumango itong muli. Hindi siya makasagot dahil may subo subo na itong chocolate.

Nang tumayo na siya at lumapit sa gawi ko---napakagat talaga ako sa aking labi. How can I explain this now. Matagal akong naglihim sa kanya. I didn't tell him about Lanie. Ang alam niya ay wala kaming komunikasyon sa isa't isa. And now---I'm f****d up. That's for sure.

"Let's go," aya nito at nauna ng umakyat. Halata ang galit nito. Magsinungaling ba naman ako---paniguradong magagalit talaga siya. Hay naku...

Sumunod ako sa kanya paakyat. Hindi muna ako umiimik kasi baka lumala lang. Nang makapasok na kaming dalawa sa kuwarto ay umupo siya sa sofa at ako naman ay sa kama.

"Bakit ang layo mo? Afraid?" He asked. Kinuha nito ang papel sa loob ng lalagyanan ng laptop niya. "So, start your explanation, Honey. I'm waiting."

Tahimik pa din ako kasi hindi ko alam kung paano ako mag uumpisa. Eto na ang kinakatatakutan ko noon pa man.

"What? Come here..." tawag nito sa akin at tinapik ang tabi niya. "I'm not gonna bite you, Honey. Kakainin lang kita at paniguradong uungol ka." Napairap ako sa kawalan. May oras pa talaga alsiyang maging manyak. Nang kumindat ito sa akin ay natawa ako. Doon na ako lumapit sa tabi niya. Kahit papaano ay gumaan ang loob ko. I know he's doing it para hindi maging mahirap sa akin ang magpaliwanag.

" Okay, first---gusto kong magsorry." Umpisa ko, nakatitig siya sa akin habang ako naman ay napapayuko. Hinawakan nito ang aking baba at ini-angat ito para tumingin din ako sa kanya.

"Just tell me, Honey. Yeah, I got mad a while ago dahil sa kaalamanag nagsinungaling ka sa akin. But I know there's a reason for all of this. Hindi ka magsisinungaling sa akin kung hindi valid ang reason mo. You never lied to me, Honey, kahit minsan man lang. Just this one. At maiintindihan naman kita. Just say it. " Nakakaintinding paliwanag nito at hinalikan ako sa aking labi bago ngumiti.

"Si Lanie kasi ang may gustong walang makaalam. Even Isaiah didn't know about this. Kaya hinihiram ko si Yanyan sa kanila lagi kasi iyon ang mga araw na tumatawag siya sa akin. And she wanted to talk to Yanyan. Even Yanyan keep it a secret to his Dad. Malalagot kaming dalawa kapag nagkataon. " Paliwanag ko. Nakikinig lang naman ito sa akin. "We did keep it for a long time. Pero ngayong andito na siya---alam ko na kung bakit patago din itong tumawag sa amin. I know Lanie is in trouble right now. Ayoko namang mangialam muna sa ngayon dahil wala pa akong alam sa nangyayari."

Hinawakan ko ang kamay ng asawa ko at pinisil ito. "I know something is off, Honey. The way Henrico grab Lanie? The way he look at me and Yanyan? Alam mo iyon? I can sense anger in it." Bumuga ako ng hangin dahil nafrufrustrate din akong alamin ang nangyayari.

"Are you sure about that?" Nag aalalang tanong nito sa akin na tinanguan ko. "Then, Isaiah should know about this." Akmang tatayo sana ito nang pigilan ko siya.

"Dont, Honey. Hintayin natin siyang magdesisyon. We have no right to handle things in our own. Buhay niya iyon at kasal sila. Wala tayong magawa kung hindi magtiwala muna kay Lanie. Pero kapag sinaktan na siya---ibang usapan na iyon. That will be our first move. " Seryosong saad ko at hinawakan ang mukha niya. "Don't move, first. We will wait for her to call. Magpapaliwanag siya panigurado dahil alam niyang nakita ko ang nangyari. I even heard what they are arguing. Just let her be for now. Maasahan ba kita? "

He sighed.

"May magagawa pa ba ako? Siguraduhin lang ng hayop na iyon na hindi niya sasaktan si Lanie dahil hindi kami magdadalawang isip na patayin siya." Nakita ko ang galit sa mga mata niya. Yumakap ako sa batok nito at humalik sa kanyang labi.

"Hayaan na muna natin siya, Honey. Gawa na tayo ng baby..." Bulong ko.

Napasigaw ako ng bigla nalang niya akong binuhat at hinalikan sa aking labi nang mapusok at mapaghanap. Ang init talaga ng honey ko. Madaling naaakit sa simpleng bulong lamang.

Nang ibaba niya ako sa kama ay agad itong pumatong sa aking ibabaw at halikan ang bawat parte ng aking katawan.

Nang ipinasok nito ang ulo sa loob ng aking pangtulog ay talagang napaungol ako. Lalo na ng isubo na nito ang aking dunggot. Pinagsasalit salitan nitong sipsipin at dilaan ang aking u***g hanggang sa kagatin niya ito nang marahan. Napapakagat labi na lang talaga ako.

Nang maglakbay ang kamay nito pababa sa aking p********e ay mabilis akong bumuka para malaya nitong mapaglalaruan ang aking hiyas.

And when he find my folds, he encircled his finger on my c**t. Nasa ganoon kami ng biglang kay kumatok sa pinto.

"Tito Da! Tita Ma!" Si Yanyan, sumisigaw mula sa labas. Mabilis siyang bumangon sa ibabaw ko at inayos ang suot ko.

"Sayang..." bulong nito na ikinatawa ko. Ngayon lang siya nabitin ng ganito, maski ako. Andoon na yung ungol, eh.

"Dali na, pagbuksan mo na ang bata." Pagtataboy ko na agad niyang sinunod.

Pagkabukas nito ng pinto---nagulat ako ng bigla itong yumakap sa kanya at tila takot na takot.

"What happened?" Nag aalalang tanong niya sa bata at pilit na inihaharap sa kanya pero sinubsob lang niya ang mukha sa leeg ng asawa ko.

Mabilis akong tumayo at nag aalalang lumapot sa kanila. Kinuha ko ang bata mula dito at hinaplos haplos ang likuran niya.

"Tito Da asked you what happened?" Tanong kong muli at pikit na inihaharap sa akin kaso gaya ng ginawa nito kanina---sinubsob niyang muli nag mukha niya sa leeg ko at yumakap ng mahigpit.

"The bad guy came back, Tita Ma..." takot na takot niyang saad. Halos hindi mo maintindihan ang sinasabi niya.

At bago ko pa mahawakan ang asawa ko ay mabilis na itong tumakbo palabas ng kuwarto.

"Honey!" Sigaw ko dito. "Stay here for a while, Yanyan. I'll go after your Tito Da, okay? Don't be scared. Andito lang kami, okay?" Lumuwag naman ang pagkakayakap nito sa akin bago tumango.

Ibinaba ko siya sa kama at pinahiga doon. Pagkatapos ko siyang halikan sa noo ay mabilis akong tumakbo palabas ng kuwarto. Sinigurado kong sarado ang pintuan para hindi niya marinig ang mangyayari.

Pagkababa ko ay nagsusuntukan na ang dalawa.

Damn!

"Honey!" Sigaw ko at mabilis na tumakbo sa gawi niya. Pinigilan ko siya sa muling pagsugod.

"How dare you! Sinong maysabi na pwede kang tumapak dito sa pamamahay ko! At tinakot mo pa talaga ang bata! Umalis ka dito kung ayaw mong mapatay kitang hayop ka!" Galit na galit itong dinuduro si Henrico habang panay naman ang yakap ko sa kanya para pigilan siya.

Nakangising tumingin si Henrico sa amin at pinunasan ang dugong umagos mula sa gilid ng kanyang labi.

"Stay away from my wife, Marianne. Kung anong ugnayan man ang mayroon kayo noon---gusto kong putulin iyon. Huwag na huwag kang magpapakita sa asawa ko." Nagulat ako sa sinabi niya.

"Come again?" Bumitaw ako sa pagkakayakap sa asawa ko at naglakad palapit kay Henrico.

"You heard it right, Marianne. Hindi ko na kailangan pang ulitin sa'yo." Namulsa na ito at seryosong nakatingin sa akin.

"At sino ka para utusan akong layuan ang kapatid ko?" Pinipigil ko ang aking galit. Ayokong makapagbitaw ako ng salita dito na pagsisisihan ko bandang huli.

"Asawa niya lang naman ako kaya may karapatan akong magdesisyon para sa kanya. At binigyan niya ako ng karapatang magdesisyon. May tanong ka pa ba?" Sarkastikong tanong niya. Hindi na siya ang Henricong kilala ko noon. Ang laki na ng pinagbago niya.

"Baka nakakalimutan mong asawa ka lang niya sa papel. At kung binigyan ka ng karapatang magdesisyon ni Lanie---I'm sure hindi siya papayag sa desisyon mong ito. Cut the crap, Henrico. Alam nating lahat na hindi ka mahal ni Lanie. Kaya ka niya pinakasalan dahil sa panggigipit niyo ng pamilya mo. Napaka-kapal ng mukha mong pumunta dito at sabihin iyan sa kanya. Hindi ikaw ang mahal niya, kaya gumising ka na sa katotohanan at kahibangan mo!" Hindi ko na napigilang hindi ito sigawan dahil sa galit. He has no right. Damn him.

Akmang sasampalin niya ako ng bigla na lang itong bumulagta sa sahig dahil sa pagsuntok ng asawa ko.

"Don't lay that filthy hands of yours to my wife dahil baka hindi ka na makalabas pa ng buhay dito sa bahay ko. Umalis ka na habang kaya ko pang magtimpi---dahil kapag nagmatigas ka pa, baka mapatay na kita ng wala sa oras." Niyakap niya ako at hinalikan sa aking noo. "Get lost and never come back again."

Sobrang sama ng tingin niya sa amin habang tumatayo siya. And before he leaves---he said something that I cannot believe he said it.

"Lanie is mine now at walang makakaagaw sa kanya sa buhay namin. Sino mang magtangka na agawin siya ay tiyak na papatayin ko. Kahit ikaw man Marianne. Watch your word at mag iingat ka. You'll never know what will I do to you kapag nalaman kong kinukuha mo ang akin." Nakangising saad niya at tinalikuran na kaming mag asawa.

Napabuga na lang ako ng hangin at yumakap ng mahigpit sa asawa ko.

"Huwag mong intindihin ang baliw na iyon, Honey. I promise to take care of you at hindi ko hahayaang saktan ka ng sinuman. I love you," he's assuring me. At alam ko na gagawin niya iyon.

Hindi naman ako natatakot para sa sarili ko. Natatakot ako, para kay Lanie. Ibang Henrico ang nakita ko ngayon at alam kong malaki na ang nagbago sa kanya. Hindi ko hahayaang mapahamak si Lanie sa kanyang mga kamay. Over my dead body.