A Love Worth Fighting For

CHAPTER 11

Kinabukasan, back to normal muli kami ni Seb. Natapos na ang honeymoon namin ng mas maaga. Kaya back to work na.

“Ma’am, we’re here,” mahinang sabi ni Marco mula sa harap, dahilan para mapatingin ako sa bintana ng sasakyan at makita ang pamilyar na gusali ng opisina ko—yung lugar na matagal ko nang tinatawag na sarili kong mundo, pero ngayon ay parang may halong kakaibang pakiramdam habang pinagmamasdan ko ito.

“Okay,” sagot ko habang inaayos ang bag ko sa tabi ko, pilit na ibinabalik ang sarili ko sa tamang headspace, dahil kahit anong nangyari nitong mga nakaraang araw, hindi pwedeng mawala ako sa focus ko.

Binuksan ni Marco ang pinto ng sasakyan para sa akin, mabilis at maayos ang kilos, na parang sanay na sanay na siya sa ganitong setup, at kahit hindi ko siya tingnan, ramdam kong alerto siya sa bawat galaw ng paligid.

Pagbaba ko, diretso akong naglakad papasok ng building, steady ang hakbang, composed ang mukha, pero deep inside, hindi ko maikakaila na may konting tension pa rin na nakadikit sa akin—hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa lahat ng nangyari.

“Good morning, ma’am,” bati ng receptionist habang papasok ako, nakangiti tulad ng dati.

“Good morning,” sagot ko, giving her a professional smile na sanay na sanay na akong isuot kahit ano pa ang nararamdaman ko sa loob.

Habang naglalakad ako papunta sa elevator, napansin ko ang ilang sulyap mula sa mga tao sa paligid—hindi lantaran, hindi bastos, pero sapat para maramdaman ko na may napapansin sila, at hindi ko na kailangang hulaan kung ano iyon.

Si Marco.

Nasa likod ko.

Tahimik.

Hindi dikit.

Pero hindi nawawala.

Pagpasok namin sa elevator, walang nagsalita, pero ramdam ko ang presensya niya—yung klase ng presensya na hindi mo kailangang tingnan para malaman na nandyan, at handang kumilos anumang oras.

Pagdating namin sa floor ko, dire-diretso akong lumabas, hindi na nag-aksaya ng oras, dahil kailangan kong ipakita—kahit kanino—na normal pa rin ang lahat.

“Good morning, ma’am!” bati agad ng secretary ko habang papalapit ako sa office ko.

“Good morning,” sagot ko, steady ang boses, kahit napansin ko ang bahagyang paglipat ng tingin niya mula sa akin papunta kay Marco.

“Ah… sir?” tanong niya, medyo naguguluhan.

“He’s with me,” sabi ko agad, simple pero final, ayokong gawing issue ang presensya niya kahit halata namang hindi ito normal.

“Oh… okay po,” sagot niya, pero hindi niya naitago ang curiosity sa mukha niya.

Pagdating ko sa pintuan ng office ko, huminto ako sandali at napalingon kay Marco, na nakatayo lang sa tabi ng pinto, parang nakapwesto na talaga siya doon.

“Marco,” tawag ko.

“Yes, ma’am,” sagot niya agad.

“You don’t have to stay here the whole day,” sabi ko, trying to sound casual kahit alam kong wala itong magiging epekto.

Sandaling katahimikan ang lumipas bago siya sumagot.

“I was instructed to stay, ma’am.”

Napailing ako nang bahagya.

“By Sebastian?” tanong ko, kahit obvious na ang sagot.

“Yes, ma’am.”

Of course.

“Fine,” sabi ko na lang, hindi na ako nakipagtalo pa, dahil kilala ko na si Sebastian—once he decides, tapos na ang usapan.

Pumasok ako sa office ko at isinara ang pinto, agad na bumungad sa akin ang pamilyar na espasyo—malinis, maayos, at tahimik—yung klase ng lugar kung saan dati ay kaya kong mawala sa trabaho ko nang hindi iniisip ang mundo sa labas.

Pero ngayon—

hindi na ganoon kadali.

Umupo ako sa chair ko at napasandal sandali, pinikit ang mata ko habang humihinga nang malalim, pilit inaayos ang sarili ko bago ako tuluyang sumabak sa trabaho.

“Okay… focus,” mahina kong sabi sa sarili ko, saka ko binuksan ang laptop ko at sinimulan ang araw ko.

Emails.

Reports.

Meetings.

Unti-unti, naramdaman kong bumabalik ako sa rhythm—yung pamilyar na daloy ng trabaho na matagal ko nang kinagisnan, yung mundo kung saan ako ang may kontrol, kung saan hindi ako kilala bilang asawa ng kung sino, kundi bilang sarili kong pangalan.

“Ma’am, your 10 AM client is here,” sabi ng secretary ko mula sa intercom.

Napatingin ako sa orasan.

Already.

“Send him in,” sagot ko, agad na inaayos ang sarili ko, bumalik sa professional mode na kilala ko.

Pagbukas ng pinto, pumasok ang client—matangkad, well-dressed, at halatang sanay sa ganitong environment, na parang wala siyang kahit anong pag-aalinlangan sa presensya niya.

“Good morning, Ms. Montgomery,” bati niya habang lumalapit.

“Good morning,” sagot ko, sabay abot ng kamay ko para sa handshake, diretso ang tingin ko sa kanya.

“Please, have a seat.”

Umupo siya sa tapat ko, relaxed ang postura, pero mapanuri ang tingin.

“You run things well here,” sabi niya, habang pinagmamasdan ang paligid ng office ko.

“I try,” sagot ko, simple pero confident.

Ngumiti siya.

“I like that.”

Nag-umpisa kami sa usapan—business, numbers, strategy—lahat smooth, lahat under control, at sa sandaling iyon, naramdaman kong bumabalik ako sa sarili ko.

Nagpapatuloy ang usapan namin ni Norman, smooth ang daloy ng conversation habang pinag-uusapan namin ang proposal niya, at kahit gaano ka-seryoso ang topic, ramdam kong nag-eenjoy ako—hindi dahil sa kanya, kundi dahil bumabalik ako sa sarili kong mundo.

“…so if we adjust the numbers here,” sabi ko habang itinuturo ang screen ng laptop ko, “mas magiging stable ang projection for the next quarter.”

“I like how you think,” sagot ni Norman, bahagyang nakasandal sa upuan niya habang nakatingin sa akin, hindi lang sa screen.

“Efficient. Direct.”

“That’s how business works,” sagot ko, hindi ko na pinatagal ang eye contact.

Pero bago pa siya makasagot—

Biglang bumukas ang pinto.

Hindi kumatok.

Hindi nagpaalam.

Diretso.

Napalingon ako agad.

At doon ko siya nakita.

Si Sebastian.

Nakatayo sa pintuan, naka-full suit, parehong-pareho ng aura niya kapag nasa mundo siya ng negosyo—cold, controlled, and dangerously calm.

“Seb…” kusa akong napatayo.

Hindi siya ngumiti.

Hindi siya nagsalita agad.

Diretso lang ang tingin niya sa lalaking nasa harap ko.

“Norman,” sabi ko, trying to keep things normal kahit ramdam ko na agad ang tension sa hangin, “this is my husband, Sebastian Montemayor.”

Sandaling katahimikan.

“And Seb…” dagdag ko, “this is Norman.”

Tumayo si Norman, composed pa rin, at iniabot ang kamay niya.

“Pleasure to meet you.”

Tumingin si Sebastian sa kamay niya.

Sandali.

Then—

tinanggap niya.

“Absolutely.”

Maikli.

Diretso.

Pero sapat para maramdaman—

hindi siya impressed.

Hindi rin siya interesado.

Hindi rin siya masaya.

Bumitaw sila sa handshake.

Tahimik.

Then biglang nagsalita si Sebastian—

“Would you mind…”

Bahagya siyang lumingon sa akin.

“I need a word with Miss Montgomery.”

Mababa ang boses.

Controlled.

Pero hindi iyon pakiusap.

Utos iyon.

Nagulat ako.

“Seb—” sabi ko agad, sabay tingin sa kanya, “No, actually we’re not finished.”

Tahimik.

At doon ko nakita.

Yung tingin niya.

Matindi.

Diretso.

Parang may sinasabi nang hindi niya binibigkas.

For a moment—

parang ako lang ang nasa kwarto.

At hindi ko siya kilala.

Napahigpit ang hawak ko sa table.

Then—

si Norman ang unang nagsalita.

“Ah…” bahagya siyang tumikhim, halatang naramdaman din ang tension.

“I’ll just go outside first… grab a coffee.”

Tumango siya nang bahagya kay Sebastian.

“Pleasure to meet you.”

Walang sumagot.

Lumabas siya.

Tahimik.

At sa sandaling sumara ang pinto—

parang mas bumigat ang hangin sa loob ng opisina.

Kami na lang dalawa.

At alam ko—

hindi ito magiging simpleng usapan.

Tahimik ang office matapos lumabas si Norman.

Pero hindi iyon yung normal na katahimikan.

Ito yung klase ng katahimikan na mabigat.

Mapanganib.

Hindi ako agad nagsalita.

Nakatingin lang ako kay Sebastian habang siya naman—

nakatayo pa rin sa may pintuan.

Hindi gumagalaw.

Hindi nagsasalita.

Nakatingin lang.

Then slowly—

naglakad siya papasok.

Dahan-dahan.

Controlled.

“Good looking guy.”

Bigla niyang sabi.

Napakunot ang noo ko.

“Excuse me?”

Tumigil siya sa harap ng desk ko.

“Your client.”

Diretso ang tingin niya sa akin.

“May itsura.”

Tahimik ako sandali.

Then—

“Seriously, Seb?”

Bahagya siyang ngumiti.

Pero walang warmth.

“I’m just stating a fact.”

“Hindi tayo nandito para mag-comment sa itsura ng client ko,” sagot ko, pilit pinapakalma ang sarili ko.

Lumapit siya.

Mas malapit.

“Really?”

Mababa ang boses niya.

“Because it looked like you were enjoying the conversation.”

Napailing ako.

“That’s called work.”

“Is it?”

Tahimik.

Naglakad siya papunta sa gilid ng desk ko, saka sumandal, nakatingin pa rin sa akin na parang binabasa ang bawat galaw ko.

Then—

bigla siyang nagsalita ulit.

“I called your office earlier.”

Napatingin ako sa kanya.

“And?” tanong ko.

“They didn’t know who Mrs. Montemayor is.”

Tahimik.

Tumitig siya sa akin.

Diretso.

“Care to explain that?”

Napabuntong-hininga ako.

“Seb…”

“They said there’s no Mrs. Montemayor working here,” dagdag niya, mas mababa ang boses, mas controlled.

Then—

lumapit siya.

Mas malapit.

“But when I asked for Ms. Montgomery…”

Sandali siyang tumigil.

“They said—”

Bahagyang ngumiti.

“‘Of course, sir. She’s our boss.’”

Tahimik.

Ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya.

“So,” dagdag niya, this time mas diretso na,

“Which one are you, Bella?”

Napalunok ako.

Then I straightened.

“Both.”

Diretso.

Walang pag-aalinlangan.

“Arabella Montgomery is who I am here.”

Tinuro ko ang paligid.

“My work.”

“My name.”

“My identity.”

Then I looked straight at him.

“And Arabella Montemayor…”

Mahina kong dagdag.

“…is who I am with you.”

Tahimik.

Pero hindi siya umatras.

Hindi siya ngumiti.

Instead—

lumapit siya lalo.

Halos magkalapit na kami.

“You don’t want to use my name.”

Hindi iyon tanong.

Napakunot ang noo ko.

“That’s not it.”

“Then what is it?”

Tahimik ako sandali.

Pinipili ang salita ko.

“I don’t want people here to think I’m only in this position because of you.”

Diretso.

Walang paligoy-ligoy.

“I built this on my own.”

Tinitigan ko siya.

“And I want them to respect me for that.”

Tahimik.

Mas matagal.

Mas mabigat.

Then—

bigla siyang napabuntong-hininga.

Hindi galit.

Pero hindi rin relaxed.

Lumayo siya ng bahagya.

“Do you think I would let anyone disrespect you?” tanong niya, mas mababa na ang boses.

“No.”

“Do you think I would let anyone think you don’t deserve where you are?”

“No.”

“Then why does it matter what they think?”

Napahinto ako.

Because that was Sebastian.

Power.

Control.

Authority.

Pero hindi ganon ang mundo ko.

“It matters to me,” mahina kong sagot.

Tahimik.

Then—

bigla siyang lumapit ulit.

Mas mabilis.

Mas intense.

Hinawakan niya ang baba ko.

Hindi marahas.

Pero hindi rin mahina.

“Say it again.”

Napakunot ang noo ko.

“What?”

“Your name.”

Diretso.

Tahimik ang buong kwarto.

“Arabella…” mahina kong sabi.

“Full.”

Mababa ang boses niya.

Mapanganib.

Napalunok ako.

“…Montgomery.”

Tahimik.

Then—

bahagya siyang ngumiti.

Pero this time—

may ibang ibig sabihin.

“Noted.”

Binitawan niya ako.

Lumayo.

Tahimik ang opisina matapos ang sinabi niya.

Pareho kaming hindi agad nagsalita.

Nakatingin lang ako sa kanya habang siya naman ay bahagyang nakatalikod, parang pilit kinokontrol ang sarili niya—hindi galit, pero hindi rin kalmado.

“Seb…” mahina kong tawag.

Hindi siya agad lumingon.

“Why is this such a big deal for you?” tanong ko, this time hindi na defensive, kundi mas maingat—gusto kong maintindihan.

Dahan-dahan siyang huminga.

Then finally—

humarap siya sa akin.

“Because you’re my wife.”

Diretso.

Walang paligoy-ligoy.

“And I want the world to know that.”

Tahimik.

Hindi ako agad nakasagot.

Hindi dahil wala akong sasabihin—

kundi dahil ramdam ko kung gaano siya kaseryoso.

Hindi ito tungkol sa apelyido lang.

Tungkol ito sa—

akin.

Sa amin.

“Sebastian…” mahina kong sabi habang lumalapit sa kanya.

“Hindi ko tinatago na asawa mo ako.”

“I know.”

“Hindi ko rin ikinahihiya.”

“I know that too.”

“Then why—”

“Because I don’t like the idea na may lalaking lalapit sa’yo…”

putol niya, mas mababa ang boses ngayon,

“…not knowing you’re already mine.”

Napahinto ako.

There it is.

Hindi lang control.

Possessiveness.

Napailing ako nang bahagya, pero this time—

hindi na ako nakipagtalo.

Lumapit ako.

Mas malapit.

“Seb…”

Hinawakan ko ang kamay niya.

Mahigpit.

“Hindi naman magbabago yun kahit anong pangalan ang gamitin ko.”

Tahimik siya.

Pero hindi niya inalis ang kamay niya.

“And you know that,” dagdag ko, mas malambot na ang boses ko.

Sandaling katahimikan.

Then—

dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

Hindi na kasing tigas ng kanina.

Pero hindi pa rin sumusuko.

“So what are you saying?”

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ito madali.

Pero hindi rin pwedeng iwasan.

“I’m saying…” nagsimula ako, maingat sa bawat salita,

“…pag-iisipan ko.”

Tahimik.

Mas lalong tumahimik ang paligid.

“You will?” tanong niya, this time mas mababa, mas totoo.

Tumango ako.

“I won’t promise right away.”

Diretso.

“But I’ll think about using your name here.”

Napatitig siya sa akin.

Parang sinusuri kung totoo ba ang sinasabi ko.

Then—

dahan-dahan siyang lumapit.

Mas malapit.

Hinawakan niya ang pisngi ko.

Mas malambot na ngayon.

“Think about it seriously.”

“I will.”

Tahimik.

Then—

bahagya siyang ngumiti.

Hindi ganap.

Pero enough.

“Good.”