A Love Worth Fighting For

CHAPTER 12

Napabuntong-hininga ako nang marahan habang inaayos ko ang papers sa mesa ko, pilit ibinabalik ang sarili ko sa trabaho, kahit ramdam ko pa rin ang presensya niya sa harap ko—hindi gumagalaw, hindi umaalis.

“Seb…” tawag ko, hindi na galit, hindi na matigas.

Tahimik siya.

Nakatingin lang.

“Hindi ka ba aalis?” dagdag ko, bahagyang tinaas ang kilay ko habang sumisilip sa kanya.

Bahagya siyang ngumiti.

That slow, dangerous smile.

Parang may iniisip.

“Are you dismissing me, Mrs. Montemayor?” tanong niya, mababa ang boses, may halong amusement.

Napairap ako.

“Don’t start.”

Lumapit siya ng konti.

“Say it again.”

Napakunot ang noo ko.

“What?”

“That name.”

Napailing ako, napangiti na rin kahit pilit kong pinipigilan.

“Seb, I have work.”

“Answer the question.”

Napabuntong-hininga ako.

Then I looked at him—

diretso.

“Mrs. Montemayor.”

Tahimik.

Then—

bahagya siyang tumawa.

Soft.

Satisfied.

“Good.”

Napailing ako habang inaayos ang laptop ko.

“Okay, you’re done. You can go now.”

Tinaas ko ang kamay ko, parang pinapaalis siya.

“Marami pa akong gagawin.”

Sandaling katahimikan.

Tinitigan niya ako.

Then—

bigla siyang tumawa.

Mahina lang.

Pero totoo.

That rare kind of laugh.

“Wow.”

“What?” tanong ko, napataas ang kilay.

“Pinapaalis mo ako sa sarili mong office.”

“Yes.”

Diretso.

“Go.”

Tinaas ko ulit ang dalawang kamay ko.

“Out.”

Tinitigan niya ako ng ilang segundo.

Then—

dahan-dahan niyang tinaas ang dalawang kamay niya.

“Okay.”

Sumuko kunwari.

But the look in his eyes—

hindi.

“Okay,” ulit niya, this time mas mababa ang boses.

Then—

lumapit siya.

Masyadong malapit.

“Seb—”

Hindi ko na natapos.

Dahil hinawakan niya ang bewang ko.

At sa isang iglap—

hinila niya ako palapit sa kanya.

“Five minutes,” bulong niya malapit sa labi ko.

“Hindi ka mamatay kung mawawala ka sa trabaho mo ng five minutes.”

Napapikit ako sandali.

“Sebastian…”

Pero huli na.

Dahil hinalikan niya na ako.

Hindi mabilis.

Hindi basta dampi lang.

Matagal.

Madiin.

Parang gusto niyang ipaalala—

kung sino siya.

At kung sino ako sa kanya.

Napahawak ako sa balikat niya nang hindi ko namamalayan.

Sandaling nawala ang mundo.

Walang trabaho.

Walang office.

Walang problema.

Kami lang.

Then slowly—

lumayo siya.

Pareho kaming bahagyang hinihingal.

“You’re impossible,” bulong ko.

Bahagya siyang ngumiti.

“And you love it.”

Napailing ako.

Pero hindi ko napigilan ang ngiti ko.

“Get out.”

Turo ko sa pintuan.

This time—

seryoso na.

Tumango siya.

“Fine.”

Lumakad siya papunta sa pintuan.

Pero bago siya tuluyang lumabas—

huminto siya.

Lumingon.

“5 PM.”

Napakunot ang noo ko.

“I’ll pick you up.”

Hindi iyon tanong.

Statement.

Napailing na lang ako.

“Seb—”

“5 PM, Bella.”

That tone.

Final.

Then—

lumabas siya.

At sa sandaling sumara ang pinto—

napabuntong-hininga ako.

Napahawak sa labi ko.

Still warm.

Still lingering.

“Focus…”

mahina kong sabi sa sarili ko.

Pero kahit anong pilit ko—

hindi ko maalis ang ngiti ko.

Hindi ko namalayan ang paglipas ng oras.

From emails…

to meetings…

to reports…

sunod-sunod.

At kahit papaano—

nawala ako sa trabaho.

Yung klase ng focus na matagal ko nang hinahanap.

Hanggang sa—

“Ma’am, it’s already 5 PM.”

Napatingin ako sa orasan.

5:00 PM.

Napakurap ako.

Right.

Sebastian.

Napabuntong-hininga ako nang bahagya habang inaayos ang mga gamit ko, pero hindi ko napigilan ang maliit na ngiti na sumilip sa labi ko.

“Of course…”

mahina kong bulong sa sarili ko.

Hindi ko na pinatagal.

Kinuha ko ang bag ko, inayos ang buhok ko sandali sa salamin—

then lumabas ako ng office.

Nandoon pa rin si Marco.

Tahimik.

Alerto.

“Ma’am,” bati niya agad.

“Let’s go,” sagot ko.

Walang masyadong usapan.

Diretso lang kami pababa.

Paglabas ko ng building—

automatic akong napahinto.

Dahil nandoon siya.

Si Sebastian.

Nakasandal sa isang itim na Rolls‑Royce Phantom Extended Wheelbase—makintab, elegante, at halatang hindi lang basta sasakyan kundi simbolo ng kapangyarihan at kayamanan.

One hand inside his pocket.

The other holding his phone.

Pero hindi siya nakatingin dito.

Nakatitig siya sa entrance.

Parang—

hinihintay talaga ako.

Nang makita niya ako—

bahagya siyang ngumiti.

That calm, confident smile.

At doon—

automatic akong naglakad palapit sa kanya.

“Kanina ka pa?” tanong ko, bahagyang tinaas ang kilay ko habang lumalapit.

“Tama lang.”

Simple.

Pero halata—

matagal na siya.

“Five minutes?” biro ko.

Bahagya siyang ngumiti.

“I don’t wait.”

Then—

lumapit siya.

Hinawakan ang bewang ko.

At bago pa ako makapagsalita—

hinalikan niya ako.

Diretso.

Sa harap ng building.

Napahawak ako agad sa braso niya.

“Seb—”

Pero huli na.

Madiin.

Pero hindi matagal.

Sapat lang para—

ipaalala.

Kung sino siya.

At kung sino ako sa kanya.

Paglayo niya—

nakatingin lang siya sa akin.

“Let’s go.”

Parang walang nangyari.

Napailing ako.

“You’re unbelievable.”

“And you still came.”

Napatawa ako nang bahagya.

“Of course I did.”

Pinagbuksan niya ako ng pinto ng sasakyan.

Gentleman.

Always.

Pagpasok ko—

amoy leather.

Luxury.

Silence.

Sumunod siya sa kabilang side.

Pagkasara ng pinto—

tumahimik ang mundo.

Then—

tumingin siya sa akin.

“Dinner.”

“Where?”

Bahagya siyang ngumiti.

“You’ll see.”

Napailing ako.

“Of course.”

Then the car started moving.

Smooth.

Silent.

Powerful.

At habang papalayo kami sa building—

napasandal ako sa upuan.

Hindi ko namalayan—

nakatingin na pala ako sa kanya.

At siya—

nakatingin din sa akin.

“You missed me.”

Hindi tanong.

Statement.

Napangiti ako nang bahagya.

“Maybe.”

Mas lalo siyang ngumiti.

“Good.”

Hindi kami dumiretso sa restaurant. Akala ko early dinner sa isang fine dining restaurant kami pero napansin ko agad.

Lumiko ang sasakyan sa isang mas tahimik na bahagi ng city, palayo sa ingay at ilaw, papunta sa lugar na halatang hindi basta-basta pinupuntahan ng kahit sino.

“Seb…”

Hindi siya agad sumagot.

Nakatingin lang sa harap, composed, pero ramdam ko na may plano siya.

“Where are we going?” tanong ko ulit.

“Just trust me,” sagot niya, mababa ang boses.

Napabuntong-hininga ako.

“Again with the surprises…”

Ilang minuto pa ang lumipas bago tuluyang huminto ang sasakyan sa harap ng isang modernong building—hindi sobrang taas, pero sobrang elegante, with glass walls and soft lighting na parang hospital… pero mas tahimik, mas private, mas… exclusive.

Napakunot ang noo ko.

“This doesn’t look like a restaurant.”

“It’s not.”

Lumabas siya, saka inikot ang sasakyan para pagbuksan ako.

“Come.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

At dinala ako papasok.

Pagpasok namin—

tumahimik lalo ang paligid.

Malinis.

Sterile.

Pero hindi malamig.

Warm lights.

Soft colors.

May mga paintings sa walls—

mga drawing ng bata.

Napahinto ako.

“Sebastian…”

At doon ko napansin.

Sa kabilang hallway—

may batang nakaupo sa wheelchair.

Kalbo.

Mahina.

Pero nakangiti.

Parang tumigil ang mundo ko.

“What is this…?” mahina kong tanong.

Lumapit sa amin ang isang babae—naka-medical coat, composed, professional.

“Good evening, sir.”

Tumango si Sebastian.

“Doctor.”

Then tumingin siya sa akin.

“This is Dr. Eliza Navarro.”

“Good evening,” bati niya sa akin, magalang.

“Good evening…” sagot ko, pero hindi pa rin ako makaalis sa nakita ko.

Then—

Sebastian finally spoke.

“This is my foundation.”

Tahimik.

Hindi ako agad nakasagot.

“For children with cancer.”

Parang may kumurot sa dibdib ko.

“Seb…”

Mas lumambot ang boses niya.

“They don’t pay anything.”

Napatingin ako sa kanya.

“We cover everything.”

“Treatment.”

“Medication.”

“Recovery.”

Tahimik.

Mas lalo akong napatingin sa paligid.

May mga kwarto.

May mga bata.

May mga nurse.

At kahit may sakit sila—

hindi mabigat ang paligid.

May kulay.

May buhay.

“Why isn’t this public?” tanong ko, halos pabulong.

Dahan-dahan siyang huminga.

“Because I didn’t build this for recognition.”

Tahimik.

“I built this…”

Sandali siyang tumigil.

“…because someone needed to.”

Napatingin ako sa kanya.

Mas malalim.

Mas totoo.

Hindi ko siya kilala sa ganitong paraan.

Hindi yung CEO.

Hindi yung possessive na asawa.

Kundi—

yung lalaking tahimik na tumutulong…

na walang kapalit.

“And now…”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“I want you to be part of it.”

Napahinto ako.

“Me?”

Tumango siya.

“You’re good with people.”

“And you have a heart for things like this.”

Mas lalong bumigat ang pakiramdam ko.

Hindi dahil sa lungkot—

kundi dahil sa realization.

“Sebastian…”

mahina kong sabi.

“You didn’t have to show me this.”

“I wanted to.”

Diretso.

Then—

bahagya siyang ngumiti.

“This is the part of my life…”

“…that no one sees.”

Tahimik.

At sa sandaling iyon—

mas lalo kong naintindihan—

kung bakit mahirap mahalin si Sebastian Montemayor.

At kung bakit—

mas mahirap siyang iwan.

Tahimik lang akong nakatayo sa gitna ng hallway, pinagmamasdan ang paligid—ang mga batang may kanya-kanyang laban, ang mga nurse na maingat ang bawat galaw, at ang katahimikan na hindi mabigat… kundi puno ng pag-asa.

Parang ang bilis magbago ng mundo ko.

Mula sa office.

Mula sa stress.

Mula sa selos.

Papunta dito.

Mas totoo.

Mas mabigat.

Mas… mahalaga.

“Do you want to look around?” tanong ni Sebastian, mahina ang boses, parang ayaw niyang sirain ang katahimikan.

Tumango ako.

“Yes.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

Mahigpit.

Pero this time—

hindi possessive.

Guiding.

Dahan-dahan kaming naglakad sa hallway.

Bawat kwarto na nadadaanan namin—

may kwento.

May batang natutulog.

May batang nakangiti habang nanonood ng cartoon.

May batang hawak ang kamay ng magulang.

At bawat isa sa kanila—

parang may sariling laban.

Napahigpit ang kapit ko sa kamay ni Sebastian.

“Seb…”

mahina kong tawag.

“Hm?”

“How long have you been doing this?”

Hindi siya agad sumagot.

Then—

“Years.”

Simple.

Pero ramdam ko—

hindi lang basta “years.”

Years of effort.

Years of silence.

Years of giving—

na walang nakakaalam.

“Why didn’t you tell me?”

Bahagya siyang tumingin sa akin.

“I didn’t think I needed to.”

Tahimik.

Napangiti ako nang bahagya.

“Ang unfair mo.”

“Why?”

“You keep surprising me.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Good surprises, I hope.”

Napatingin ako sa kanya.

Then—

tumango ako.

“The best kind.”

Sandaling katahimikan.

Hanggang sa—

may maliit na boses na pumutol.

“Ate…”

Pareho kaming napalingon.

Isang batang babae.

Mga pito o walong taong gulang.

Payat.

Kalbo.

Naka-hospital gown.

Pero—

nakangiti.

Nakatingin siya sa akin.

Hindi kay Sebastian.

Sa akin.

“Hi…” sabi ko, dahan-dahang lumuhod para kapantay siya.

“Hello,” sagot niya, mahina pero malinaw.

Lumapit siya ng konti.

“Ang ganda mo po.”

Napangiti ako.

“Thank you.”

“Artista ka po ba?”

Napatawa ako nang mahina.

“No.”

“Eh bakit ang ganda mo?”

Napatawa ulit ako, this time mas totoo.

Hindi ko napigilan.

“Hindi ko rin alam,” biro ko.

Tumawa siya.

Yung tawa na—

totoo.

Walang bahid ng sakit.

“Girlfriend ka ni kuya?” tanong niya, sabay tingin kay Sebastian.

Napatingin ako kay Seb.

Tahimik lang siya.

Nakatingin sa amin.

Then I smiled.

“Asawa.”

Nanlaki ang mata ng bata.

“Talaga?!”

Tumango ako.

“Wow…”

Napatingin siya kay Sebastian.

“Ang swerte mo, kuya.”

Bahagyang natawa si Sebastian.

First time.

Soft.

“I know.”

Napangiti ako.

Pero bago pa ako makasagot—

biglang hinawakan ng bata ang kamay ko.

Mahina.

Marahan.

“Pwede ka po ba bumalik ulit dito?”

Napahinto ako.

Hindi ko inaasahan.

Napatingin ako sa kanya.

Sa mga mata niya.

Walang takot.

Walang duda.

Pure.

“Why?” mahina kong tanong.

Ngumiti siya.

“Kasi masaya ka.”

Parang may tumama sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit—

pero bigla akong natahimik.

“Masaya ka po tingnan…”

dagdag niya.

“…parang walang sakit.”

Napahigpit ang kapit ko sa kamay niya.

Hindi ko alam kung anong sasabihin.

Then—

mahina akong ngumiti.

“I’ll come back.”

Diretso.

Promise.

Ngumiti siya nang mas malaki.

“Promise?”

Tumango ako.

“Promise.”

At sa sandaling iyon—

parang may nagbago.

Hindi lang sa araw ko.

Hindi lang sa gabi ko.

Kundi sa kung paano ko tinitingnan ang mundo ni Sebastian.

Dahil ngayon—

hindi na lang siya tungkol sa kayamanan.

Hindi na lang siya tungkol sa kapangyarihan.

Kundi tungkol sa—

mga bagay na tahimik niyang pinoprotektahan.

At sa unang pagkakataon—

gusto kong maging bahagi noon.

Hindi bilang Mrs. Montemayor.

Kundi bilang—

ako.

Paglabas namin ng foundation—

hindi agad umandar ang sasakyan.

Tahimik lang ako.

Nakatingin sa labas.

Pero hindi ko na talaga nakikita ang paligid.

Kasi nasa isip ko pa rin—

yung bata.

Yung mga ngiti nila.

Yung lugar na pinakita sa akin ni Sebastian.

“Hungry?”

Napakurap ako.

Napalingon sa kanya.

“And now you ask that?” sabi ko, bahagyang napatawa.

“After bringing me somewhere like that?”

Bahagya siyang ngumiti.

“You haven’t eaten since lunch.”

Napataas ang kilay ko.

“You’re monitoring me now?”

“Always.”

Diretso.

Of course.

Napailing ako, pero hindi ko napigilan ang ngiti ko.

“Okay… yes. I’m starving.”

“Good.”

Tumango siya sa driver.

“Let’s go.”

Hindi nagtagal—

huminto ang sasakyan sa harap ng isang eleganteng fine dining restaurant—

glass walls, warm lighting, at halatang hindi basta-basta ang mga taong kumakain sa loob.

Napatingin ako sa kanya.

“Sebastian…”

“What?”

“This place looks expensive.”

Bahagya siyang ngumiti.

“It is.”

Napairap ako.

“Of course it is.”

Lumabas siya ng sasakyan, saka inikot para pagbuksan ako.

Gentleman.

Consistent.

Pagpasok namin—

automatic ang tingin ng mga tao.

Hindi ko alam kung dahil sa kanya…

o sa amin.

“Good evening, Mr. Montemayor,” bati agad ng staff, magalang, halos may halong kaba.

“Your table is ready.”

Of course it is.

Napailing ako habang sumusunod sa kanya.

Dinala kami sa isang private corner—

mas tahimik.

Mas intimate.

Umupo ako habang siya naman ay naupo sa tapat ko.

For a moment—

tahimik lang kami.

Pero hindi awkward.

Comfortable.

“So…” sabi ko habang inaabot ang menu,

“This is your way of distracting me?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Is it working?”

Napatingin ako sa kanya.

Then—

tumango ako.

“Yes.”

Sandaling katahimikan.

Then I added—

“Thank you.”

Hindi siya agad sumagot.

Tinitigan niya lang ako.

“For what?”

“For showing me that place.”

Mahina.

Totoo.

“Hindi ko akalaing may ganun ka.”

Bahagya siyang napangiti.

“Marami ka pang hindi alam tungkol sa akin.”

Napataas ang kilay ko.

“Should I be scared?”

Bahagya siyang yumuko nang konti, mas lumapit.

“Maybe.”

Napatawa ako.

“You’re unbelievable.”

“And you married me anyway.”

Touché.

Lumapit ang waiter para kunin ang order namin.

Hindi na ako nag-isip masyado.

“I’ll have steak.”

“Medium,” dagdag ni Sebastian agad.

Napatingin ako sa kanya.

“I can order for myself.”

“I know.”

Tahimik.

Then—

“Medium suits you.”

Napailing ako.

“You’re impossible.”

Pero hindi ko binago.

After the order—

naiwan ulit kaming dalawa.

Mas tahimik.

Mas intimate.

“How do you do it?” tanong ko bigla.

“Do what?”

“That place…”

“…and everything else.”

Hindi siya agad sumagot.

Tumingin siya sa akin—

mas seryoso.

“You don’t choose when to care.”

Tahimik.

“You just do.”

Napatingin ako sa kanya.

Mas malalim.

Mas totoo.

At sa sandaling iyon—

hindi ko na nakita si Sebastian Montemayor na CEO.

Kundi—

yung lalaking tahimik na nagmamalasakit.

At lalong naging delikado iyon para sa puso ko.

Pagdating ng pagkain—

naputol ang lalim ng usapan.

Napangiti ako habang kumakain.

“Okay… I needed this.”

“I know.”

Of course he does.

At habang tumatagal ang gabi—

naging mas magaan ulit ang lahat.

Mas tahimik.

Mas komportable.

Hanggang sa matapos kami—

at muling sumakay sa sasakyan.

Pauwi.

Pero this time—

hindi na mabigat ang pakiramdam ko.

Dahil kahit magulo ang mundo ni Sebastian—

alam ko na ngayon—

hindi lang ako ang pinoprotektahan niya.

Marami pa.

At gusto kong maging bahagi doon.