A Love Worth Fighting For

CHAPTER 13

Tanghali na kami nagising kinabukasan.

Hindi na ‘to yung simpleng late wake-up—

ito yung klase ng umaga na parang ayaw ka pang pakawalan ng gabi.

Pagmulat ko ng mata, ang unang bagay na naramdaman ko ay ang init ng katawan ni Sebastian sa tabi ko—

ang braso niyang nakapulupot pa rin sa bewang ko, tila kahit tulog ay may sariling desisyon na huwag akong pakawalan.

The curtains were slightly open, letting the soft sunlight spill across the bed,

at doon ko napansin kung gaano kagulo ang mga kumot namin—

silent evidence of how the night unfolded.

Napangiti ako.

Pagod ang katawan ko, oo—

pero hindi yung pagod na nakakairita.

It was the kind that lingers softly…

like a memory your body refuses to forget.

“Good morning,” bulong niya, paos pa ang boses habang gumagalaw siya sa likod ko.

Napapikit ako sandali nang maramdaman ko ang halik niya sa balikat ko.

“Good afternoon na yata,” sagot ko, mahina ang tawa.

He chuckled.

That low, familiar sound that always did something to me.

Dahan-dahan akong bumangon, pero agad niya akong hinila pabalik.

“Five more minutes,” bulong niya.

“Sebastian…”

Napatawa ako.

“Gutóm na ako.”

That made him pause.

Then finally—

pinakawalan niya ako.

Reluctantly.

After a late breakfast—

simple pero elegant, prepared na ng mga kasambahay—

we found ourselves sitting across each other at the dining table.

Hindi kami nagmamadali.

Walang pressure.

Walang trabaho.

Just…

us.

Tinitigan niya ako habang umiinom ng kape.

That look again.

That quiet, observant look.

“What?” tanong ko, bahagyang napangiti.

“Nothing.”

Pause.

“I just like looking at you.”

Napailing ako.

“You’re getting cheesy.”

“Married life.”

Napatawa ako.

But then—

bigla siyang tumayo.

“Get dressed.”

Napakunot ang noo ko.

“Why?”

“Because we’re going somewhere.”

Napatingin ako sa kanya.

Curious.

Suspicious.

Excited.

“Where?”

He walked closer.

That same confident energy.

That same control.

Then he leaned down—

halos magdikit ang mga labi namin.

“Secret.”

Napairap ako.

“Sebastian…”

“It’s a surprise.”

Of course it was.

Napangiti ako kahit pilit kong pinipigilan.

“Ang hilig mo talaga sa surprises.”

“Only for you.”

He straightened up, then extended his hand toward me.

“Come on, Mrs. Montemayor.”

Napatingin ako sa kamay niya.

Then sa kanya.

And for a moment—

hindi ko na tinanong kung saan.

Because somehow…

I trusted that wherever he was taking me—

it would matter.

So I placed my hand in his.

And let him lead.

After naming mag-breakfast…

sabay kaming naligo.

“Conserve water daw,” sabi niya na parang seryoso.

Napatingin ako sa kanya.

“Talaga lang?”

He smirked.

That dangerous, familiar smirk.

Napailing ako habang napapatawa.

“Sebastian…”

Pero alam ko na.

Hindi na ako nagtanong pa.

Because with him—

laging may hidden agenda.

Ilang sandali lang—

nasa sasakyan na kami.

Siya ang nagda-drive.

Which, honestly, bihira mangyari.

Napatingin ako sa kanya habang hawak niya ang manibela—

focused.

Calm.

Controlled.

And behind us—

as expected—

naka-sunod ang isa pang sasakyan.

Marco.

And John.

Our shadows.

Our protection.

Hindi kami pwedeng lumabas nang kami lang.

Hindi na pwede ang “normal.”

At first…

medyo naninibago ako doon.

But now?

Sanay na rin.

Mahaba ang biyahe.

From Makati—

paakyat.

Pa-Tagaytay.

Habang tumataas ang kalsada—

nag-iiba ang hangin.

Mas malamig.

Mas sariwa.

Napababa ako ng bintana ng konti.

Hinayaan kong pumasok ang hangin.

“Miss mo ‘to?” tanong niya nang hindi inaalis ang tingin sa daan.

“Hindi ko alam na nami-miss ko pala…”

mahina kong sagot.

He smiled.

Subtle.

Hanggang sa—

lumiko kami sa isang private road.

Tahimik.

Walang ibang sasakyan.

Then the gates opened.

And that’s when I saw it.

“Wow…”

mahina kong nasabi.

Isang napakalawak na lupain.

Endless green.

Open space.

Parang humihinga ang paligid.

At sa gitna nito—

may bahay.

Hindi modern.

Hindi flashy.

Pero—

elegant.

Timeless.

Luma na ang itsura—

pero hindi kupas ang dating.

Parang may kwento.

Parang may pinagdaanan.

Dahan-dahang huminto ang sasakyan.

Bumaba siya.

Then lumibot sa side ko—

binuksan ang pinto.

“Careful,” mahina niyang sabi.

Pagbaba ko—

mas lalo kong naramdaman ang lugar.

Tahimik.

Presko.

Parang malayo sa mundo.

Napalingon ako sa kanya.

“Seb…”

Then he said it.

“Surprise.”

Pause.

“This is our vacation house.”

Napatingin ulit ako sa bahay.

Then sa kanya.

“Ours?”

He nodded.

“Yeah.”

Mahina.

Pero may bigat.

“For when we want to disappear.”

That word stayed with me.

Disappear.

Napangiti ako.

Dahan-dahan.

“Ang ganda…”

Hindi ko na kailangan magpaliwanag.

Because it wasn’t just the place.

It was the intention.

Lumapit siya sa akin.

Then placed his arm around my shoulders.

“Welcome home, Bella.”

Pagpasok namin sa loob ng bahay—

agad akong sinalubong ng isang kakaibang pakiramdam.

Hindi ko maipaliwanag agad kung ano iyon.

Hindi siya takot.

Hindi rin eksaktong selos.

Pero may something.

The interior was exactly what I expected—

high ceilings, wide windows, classic wood finishes that carried years of history.

The kind of place na hindi mo basta inaayos…

kundi inaalagaan.

Pero bago pa ako tuluyang makapaglibot—

napako ang tingin ko sa sala.

May babae.

Naka-upo siya sa isang upholstered chair malapit sa bintana, parang matagal nang naghihintay.

And the moment she saw us—

tumayo siya agad.

Mabilis.

Practiced.

“Sebastian.”

Her voice was warm.

Too warm.

Lumapit siya—

and without hesitation—

nakipagbeso siya kay Sebastian.

Not awkward.

Not hesitant.

Familiar.

Napako ako sa kinatatayuan ko.

Then she looked at me.

Ngumiti.

Polite.

Measured.

Pero hindi siya lumapit.

Hindi siya bumeso.

Just a smile.

That alone—

was enough to make something inside me shift.

“Bella…”

tawag ni Sebastian, napansin ang katahimikan ko.

“This is Diana.”

“Diana Velasco.”

She extended her hand this time.

“Interior designer.”

Napatingin ako sa kamay niya.

Then sa kanya.

Then I shook it.

Firm.

Controlled.

“Arabella.”

Hindi ko na dinagdagan.

But Sebastian did.

“My wife.”

May diin.

Napansin ko iyon.

At mukhang napansin din niya.

“Of course,” sabi ni Diana, bahagyang ngumiti.

Pero may kung anong dumaan sa mata niya—

something quick.

Almost unreadable.

“So nice to finally meet you.”

Finally?

Napataas ang kilay ko nang bahagya.

“Finally?” ulit ko.

She let out a soft laugh.

“Well… Sebastian talks about you.”

Napalingon ako kay Sebastian.

He didn’t react.

Which made me react more.

“Good things, I hope.”

sagot ko, kalmado ang boses ko.

Pero may halong talim.

“Only the best.”

Diana answered smoothly.

Too smoothly.

Tahimik sandali.

Then Sebastian stepped in.

“She’s been working on the renovation plans.”

“Renovation?”

napatingin ako ulit sa paligid.

“Yes,” sagot niya.

“Minor restoration. Keeping the structure, enhancing the interior.”

Diana nodded.

“It’s a beautiful house already,” dagdag niya,

“but it deserves to be… brought back to life.”

Napalingon ako sa kanya.

“And you think it’s dead?”

tanong ko, mahina pero diretso.

She paused.

Just a second.

Then smiled again.

“I think it’s waiting.”

That answer—

was too perfect.

Too careful.

Too rehearsed.

I crossed my arms slightly.

“And you’ve been waiting here too?”

Tahimik.

Sebastian shifted beside me.

“Diana arrived earlier.”

“Ah.”

That explained nothing.

Hindi ko alam kung ako lang—

pero may something sa hangin.

Hindi siya obvious.

Hindi siya dramatic.

Pero nandun.

Subtle.

Quiet.

Like a thread you couldn’t see—

but you could feel pulling.

Then Diana spoke again.

“I hope you like what I’ve planned so far.”

I looked at her.

Then around the house.

Then back at her.

“I guess we’ll see.”

Ngumiti ako.

But this time—

hindi na polite.

It was something else.

Dinala kami ni Diana sa iba’t ibang bahagi ng bahay.

I have to admit—

maganda ang mga plano niya.

Detailed.

Well thought out.

Refined.

Pero habang nagsasalita siya—

hindi ako nakikinig ng buo.

Because something felt off.

“And here…”

sabi niya habang itinuro ang living area,

“I’m thinking of replacing the original wood panels with a lighter finish to modernize the space—”

“No.”

Diretso kong putol.

Napatingin siya sa akin.

Bahagyang nagulat.

“I’m sorry?”

“I said no.”

Lumapit ako ng kaunti.

Mas kalmado.

Mas controlled.

“The wood stays.”

She gave a small, polite smile.

Pero may halong disbelief.

“I understand the sentiment,” sabi niya,

“but design-wise, it would elevate the space if we—”

“I don’t care about ‘elevating’ it.”

Putol ko ulit.

“I care about preserving it.”

Tahimik sandali.

Then she glanced at Sebastian.

At doon ko nakita—

hinawakan niya ang braso ni Sebastian.

Casual.

Pero hindi dapat.

“Sebastian,” mahina niyang sabi,

“I think you’ll agree—”

Before she could even finish—

“Hindi.”

Sabay kaming napatingin sa kanya.

Sebastian.

His voice was calm.

Pero final.

“What Bella wants—”

lumapit siya sa akin,

“…that’s what we’re doing.”

Tahimik.

Dahan-dahang bumitaw si Diana sa kanya.

“And besides,” dagdag niya,

“This is her house too.”

That landed.

Matigas ang tingin niya.

Pero ngumiti siya.

“Of course.”

Pero alam ko—

hindi siya sang-ayon.

Then—

nag-ring ang phone ni Sebastian.

Napatingin siya sa screen.

“Excuse me.”

mahina niyang sabi.

“I’ll take this.”

Lumayo siya.

And just like that—

naiwan kaming dalawa.

Tahimik.

Pero hindi na ito yung katahimikan na harmless.

This one—

was sharp.

Dahan-dahan akong humarap sa kanya.

“Sino ka ba talaga?”

Diretso.

Walang paligoy-ligoy.

She tilted her head slightly.

Amused.

“I told you.”

“Interior designer.”

Napangiti ako.

Pero hindi iyon mabait na ngiti.

“No.”

Mahina kong sabi.

“I’m asking—”

lumapit ako ng kaunti,

“…ano ka sa buhay ng asawa ko?”

Tahimik.

Then—

she smiled.

Mas malawak.

Mas mapanghamon.

“Oh…”

mahina niyang sabi.

“You don’t know?”

May kung anong kumirot sa dibdib ko.

Pero hindi ako umatras.

Then she leaned slightly closer.

Lower voice.

“Sebastian and I…”

pause,

“…we had a past.”

I held my ground.

“And?”

She shrugged.

“Let’s just say—”

a faint smirk,

“…it wasn’t forgettable.”

Napapikit ako sandali.

Just for a second.

Pero pagmulat ko—

nandoon pa rin ako.

Matatag.

Then I smiled.

Professional.

Composed.

Deadly calm.

“Good.”

Napakunot ang noo niya.

“Because past stays where it belongs.”

Lumapit ako lalo.

Hindi para umatake.

Kundi para maging malinaw.

“In the past.”

Tahimik.

“You can work here,” dugtong ko,

“you can design this house…”

“But don’t ever confuse access with relevance.”

That hit.

Hard.

Her smile faltered—

just a little.

“I’m his wife.”

Mahina.

Pero mabigat.

“And whatever you had—”

I tilted my head slightly,

“…it ended the moment I walked into his life.”

Tahimik.

Pareho kaming hindi gumagalaw.

Hanggang sa—

“Bella.”

Napalingon ako.

Sebastian.

Nakatayo sa likod ko.

Lumapit siya.

Then—

ipinulupot niya ang kamay niya sa bewang ko.

Possessive.

Natural.

Automatic.

“Everything okay?”

I didn’t look away from Diana.

“Yes.”

Mahina kong sagot.

“Perfect.”

Tinitigan ko si Diana.

Diretso.

Walang pag-aatubili.

“Magaling ka siguro talaga kaya ka kinuha ng asawa ko.”

Mahina ang boses ko.

Pero malinaw.

“But I don’t like your ideas.”

Bahagya akong humakbang pasulong.

“Ako ang magdedecide kung ano ang gusto kong gawin sa bahay namin.”

Tahimik.

Napatingin si Sebastian sa akin.

Halatang nagulat sa bigla kong banat.

Pero hindi ako umatras.

This time—

hindi ako yung tahimik lang.

Sumabat si Sebastian.

Calm.

Controlled.

“Tatawagan ka na lang namin,” sabi niya kay Diana,

“kapag naka-decide na ang asawa ko kung ano ang gusto niya.”

Tumango si Diana.

Pero bago pa siya makapagsalita—

“Oh no.”

Putol ko.

“That’s for me to decide.”

Napalingon si Sebastian sa akin.

Then—

he laughed.

Mahina.

Amused.

“Okay, wife…”

lumapit siya,

“…ikaw ang masusunod.”

Then—

hinawakan niya ang mukha ko.

At hinalikan ako.

Hindi mahaba.

Hindi rin mapusok.

Pero sapat—

para maging malinaw ang lahat.

Kung nasaan siya.

At kung sino ang pinipili niya.

Paghiwalay namin—

napatingin ako kay Diana.

At this time—

wala na siyang ngiti.

“Thank you for your time,” sabi niya, professional ulit ang tono.

Then she turned.

At siya ang unang umalis.

Tahimik ang buong bahay matapos niyang mawala.

“Wow…”

mahina niyang sabi habang nakatingin sa akin.

“What was that?”

Napalingon ako sa kanya.

“That was me being clear.”

Lumapit ako.

Mas seryoso.

“At sa uulitin—”

mahina kong sabi,

“ayaw kong mga ex mo ang iniinvite mo para gumawa ng mga bagay para sa atin.”

“I’m not comfortable with them.”

Napabuntong-hininga siya.

“Hey…”

mahina niyang sabi,

“She’s not my ex.”

Tinitigan ko siya.

“Talaga?”

“Ikaw lang ang naging girlfriend ko. Remember?”

He stepped closer.

“Lahat ng babae sa past ko—maliban sa’yo—”

pause,

“…they were just flings.”

Napairap ako nang bahagya.

“That’s not helping your case.”

Bahagya siyang napangiti.

Pero hindi siya umatras.

“I’m serious.”

His voice softened.

“And besides… I’m not interested in any of them.”

He looked straight at me.

“Kahit nakakausap ko sila araw-araw…”

“…I won’t be interested.”

Tahimik.

“They were just my past time.”

Napakunot ang noo ko.

“Way back.”

Dagdag niya agad.

Then—

his expression shifted.

Mas seryoso.

Mas totoo.

“I’m sorry…”

mahina niyang sabi,

“…kung naging babaero ako before.”

Hindi siya umiwas.

“But that’s in the past.”

Lumapit siya.

Mas malapit.

“Everything changed the moment I met you.”

That—

was different.

Hindi ito linya.

Hindi ito palusot.

It was something else.

“Sebastian…”

mahina kong tawag.

“I mean it.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

Mahigpit.

“You’re the only one I chose.”

Tahimik.

Then dahan-dahan akong huminga.

“I know.”

Hindi pa buo.

Hindi pa perpekto.

Pero sapat—

para hindi ako umatras.

Then I looked at him.

“But don’t test that again.”

Mahina.

Pero malinaw.

“Because next time…”

I held his gaze.

“I won’t just speak.”

Tahimik siya sandali.

Then—

a faint smile.

“I’d like to see that.”

Napailing ako.

“You’re impossible.”

“And you love it.”

Napangiti ako.

Bahagya.

“Unfortunately.”