A Love Worth Fighting For

CHAPTER 14

5:30 PM na nang tuluyan kaming nakaalis sa Tagaytay.

Tahimik ang biyahe pauwi.

Nakaupo ako sa passenger seat habang si Sebastian ang nagmamaneho, steady ang kamay niya sa manibela, ang ilaw mula sa kalsada ay dumadaplis sa mukha niya—sharp, focused, unreadable.

Sa rearview mirror—

kita ko ang sasakyan nina Marco at ng iba pa naming security.

Following.

As always.

“Pagod ka?” tanong niya, hindi tumitingin sa akin.

“Medyo,” sagot ko, nakasandal ang ulo ko sa upuan.

“Good day?”

Napangiti ako.

“Yes… actually.”

Bahagya siyang tumango.

“Good.”

Tahimik ulit.

Komportable.

Hanggang sa—

napansin ko.

“Seb…”

Hindi siya agad sumagot.

Napatingin ako sa rearview mirror.

“…nasaan si Marco?”

Sandaling katahimikan.

Tumingin siya sa mirror.

Once.

Then again.

Mas matagal.

Tumigas ang panga niya.

“They should be behind us.”

Pero wala.

Walang itim na SUV.

Walang ilaw na pamilyar.

Walang security.

“Seb…”

Mas bumilis ang t***k ng puso ko.

Hindi siya sumagot.

Pero—

ramdam ko.

Nagbago ang atmosphere.

Mas naging tahimik.

Mas naging mabigat.

Then—

bigla siyang nagsalita.

“Lock your door.”

Mababa.

Diretso.

Hindi tanong.

Utos.

Agad kong ginawa.

“Sebastian—”

“Seatbelt.”

“I have—”

“Check it.”

Mas mababa.

Mas seryoso.

Agad kong chineck.

Nakakabit.

Good.

Then—

napansin niya.

Sa rearview mirror.

Isang sasakyan.

Malayo.

Pero—

consistent.

Following.

Hindi lumiliko.

Hindi lumalayo.

Sumusunod.

“Seb…”

“I see it.”

Calm.

Too calm.

Parang hindi siya kinakabahan.

Parang—

sanay.

“Stay with me,” sabi niya.

“What’s happening?”

Walang sagot.

Instead—

hinigpitan niya ang hawak sa manibela.

Then—

biglang umarangkada ang sasakyan.

Mas mabilis.

Napahawak ako sa seat.

“Sebastian!”

“Relax.”

RELAX?!

“How can I—”

“Because I said so.”

Diretso.

Mapanganib.

Napatahimik ako.

Hindi dahil gusto ko.

Kundi dahil—

ramdam ko.

He’s in control.

The car behind us—

sumunod.

Mas mabilis.

“s**t…” mahina kong bulong.

“Language,” sabi niya.

Napalingon ako sa kanya.

“Seriously?!”

Bahagya siyang ngumiti.

Pero walang humor.

“Focus, Bella.”

Then—

bigla siyang lumiko.

Mabilis.

Isang matinding turn.

Napahawak ako sa dashboard.

The car behind us—

sumunod pa rin.

“Persistent,” bulong niya.

“Seb—”

“Hold on.”

Hindi ko na napigilan.

“Sebastian, what the hell is going on?!”

Tahimik siya sandali.

Then—

“Someone’s testing me.”

Nanlaki ang mata ko.

“Testing you?!”

“Wrong move.”

Mababa ang boses niya.

At sa pagkakataong iyon—

hindi ko na siya nakikita bilang asawa ko.

Kundi—

isang lalaking hindi dapat kinakalaban.

Bigla siyang kumuha ng phone gamit ang isang kamay.

Still driving.

Fast.

“How are you even—”

“Marco.”

Diretso niyang sabi sa phone.

Tahimik sandali.

Then—

“Where are you?”

Pause.

Mas lalong tumigas ang panga niya.

“Flat tire?”

Napalingon ako sa kanya.

What?!

“Stay there. Don’t move.”

Pinatay niya ang tawag.

“They’re out.”

“Sebastian—”

“I know.”

Tahimik.

Then—

mas bumaba ang boses niya.

“Which means…”

“…we’re alone.”

Parang may yelo na bumuhos sa katawan ko.

The car behind us—

mas lumapit.

Headlights.

Malapit.

Masyadong malapit.

“Seb—”

“Bella.”

Napatingin ako sa kanya.

Diretso.

“Trust me.”

Walang pag-aalinlangan.

At kahit natatakot ako—

tumango ako.

“I do.”

At sa sandaling iyon—

bahagya siyang ngumiti.

“Good.”

Then—

bigla niyang inapakan ang gas.

Full speed.

Sumigaw ang makina.

At sa loob ng ilang segundo—

parang naging blur ang lahat.

Mga ilaw.

Mga kalsada.

Mga sasakyan.

Isang maling galaw—

tapos na.

Pero hindi siya nagkamali.

Hindi siya nagpanic.

Hindi siya nagdalawang-isip.

Lumiko siya.

Mabilis.

Eksakto.

At sa isang huling turn—

nawala ang sasakyan sa likod namin.

Tahimik.

Walang sumusunod.

Wala.

Dahan-dahan siyang nagpreno.

Huminto kami sa isang madilim na parking lot.

Pareho kaming hinihingal.

Pero siya—

kalma na ulit.

Parang walang nangyari.

Napatingin ako sa kanya.

“What… the hell was that?”

“Are you okay?”

tanong niya agad, lumingon sa akin.

Tumango ako.

Pero nanginginig ang kamay ko.

“What was that…”

mahina kong sabi.

Hindi siya agad sumagot.

Instead—

tumitig siya sa harap.

Jaw clenched.

Eyes dark.

Hindi ko na hinintay na makapagsalita si Sebastian. Sa gitna ng nanginginig kong mga kamay dahil sa takot at excitement, mabilis akong kumilos. Lumipat ako sa driver’s seat, pilit na isinisiksik ang sarili ko sa kanyang kandungan. Ang masikip na espasyo ay lalong nagpadagdag sa tensyong namumuo sa aming dalawa.

"Bella, what—" napaatras ang ulo ni Sebastian nang maramdaman niya ang bigat ko sa ibabaw niya.

Iniatras ko nang sagad ang upuan hanggang sa tumama ito sa dulo, nagbibigay ng sapat na puwang palayo sa manibela. Ang aking mga mata ay nakatitig sa kanya—wild, desperate, at naghahanap ng katiyakan na buhay kami. Mabilis kong sinunggaban ang zipper ng kanyang pants. Ang tunog ng pagbaba ng metal ay tila hudyat ng pagsisimula ng isang digmaan.

"I need to feel you, Seb... now," hiningal kong sabi.

Nang mailabas ko ang kanyang ari, hindi na ito kailangang hikayatin. Sa isang hawak ko lang, naramdaman ko ang pagtibok nito, tumitigas at lumalaki hanggang sa mapuno nito ang aking palad. Sing-init ito ng makinang katitigil lang.

Inangat ko nang bahagya ang aking katawan, sapat lang para itutok ang dulo niyon sa aking basang-basang kaibuturan. Sa isang madiin at marahas na pag-upo, nilunok ko ang buong laki niya sa isang baon.

"GOD... ARABELLA!" Isang malakas at garalgal na ungol ang kumawala sa lalamunan ni Sebastian. Napahawak siya nang mahigpit sa aking baywang, ang kanyang mga kuko ay halos bumaon sa aking balat.

Nagsimula akong mag-indayog nang mabilis. Walang preno. Walang dahan-dahan. Ang bawat pagtaas at pagbagsak ko ay puno ng intensidad. Ang tunog ng aming pagtatalik—ang basang paghampas ng balat sa balat—ay umaalingawngaw sa loob ng tahimik na sasakyan.

"F-fuck... baby... you're so tight," anas niya, ang kanyang mga mata ay nakapikit nang mariin habang ang kanyang ulo ay nakasandal sa headrest. "You're gonna make me... ahh!"

"Don't stop, Sebastian! Hold me!" sigaw ko, ang aking mga kamay ay nakakapit sa kanyang matitipunong balikat habang ang aking buhok ay nakakalat sa aking mukha.

Mas lalo niyang pinalalim ang bawat thrust sa pamamagitan ng pag-angat ng kanyang balakang para salubungin ako. Ang bawat pagtama ay tumatagos sa pinakasensitibong parte ng aking pagkatao, nagpapadala ng kuryenteng tila yumanig sa buong sasakyan. Ang aming mga hininga ay naghahalo—mainit, mabilis, at puno ng gutom.

"Look at me, Bella! Look at me!" pag-uutos niya.

Nang magtagpo ang aming mga mata, doon ko nakita ang apoy. Ang panganib sa labas ay naging apoy sa loob ng sasakyan. Mas lalong bumilis ang aming ritmo. Ang bawat ungol ay naging pagsusumamo para sa higit pa. Ramdam ko ang pagtitipon ng enerhiya sa aking puson, isang pagsabog na hindi ko na mapigilan.

"Seb! Now! Oh God, now!"

"Stay with me... ahhh!"

Sa huling limang madiing bigwas, sabay kaming napatirik ang mata. Ang rurok ay dumating na parang isang bagyo—marahas at nakakabaliw. Napayakap ako nang mahigpit sa kanyang leeg, ibinabaon ang aking mukha sa kanyang balikat habang nararamdaman ko ang bawat pintig ng kanyang paglabas sa loob ko. Mainit. Malapot. Nag-uumapaw.

Naiwan kaming parehong hiningal sa gitna ng dilim. Ang pawis ay dumadaloy sa aming mga katawan habang ang aming mga puso ay nagkakarera sa katahimikan ng parking lot. Sa loob ng sasakyang iyon, ang takot ay tuluyan nang napalitan ng isang pag-ibig na kasing bangis ng kalsadang dinaanan namin.

Pagdating namin sa bahay, sinalubong na kami ng buong security team ni Sebastian na tila kanina pa naghihintay sa utos niya.

Tahimik ang buong living room.

Hindi yung komportableng katahimikan—

kundi yung klase ng katahimikan na puno ng anticipation, parang lahat ay handang kumilos anumang oras.

“Sir.”

Tumango lang si Sebastian, diretso ang lakad papasok, hindi na lumingon sa akin, hindi na rin nagsayang ng kahit isang segundo.

“Set it up.”

Mababa ang boses niya.

Kontrolado.

Pero may bigat.

Agad kumilos ang team.

May naglabas ng tablet.

May nag-connect sa malaking screen sa wall.

May nag-prepare ng system.

Within seconds—

lumabas ang footage.

Dash cam.

CCTV.

Street angles.

Lahat naka-display.

Tahimik akong nakatayo sa gilid, yakap ang sarili ko habang pinapanood ang eksenang kanina lang naming naranasan—yung habulan, yung bilis ng takbo, yung takot na pilit kong tinatago kanina pero ngayon ay unti-unting bumabalik habang nakikita ko ulit sa screen.

Samantala, si Sebastian—

nakatayo sa harap.

Parehong kamay nasa bulsa.

Tuwid ang tindig.

Kalmado ang itsura.

Pero kilala ko na siya.

At alam kong—

hindi siya kalmado.

“Play it.”

Utos.

Nag-umpisa ang footage.

Unang frame—

ang sasakyan namin.

Ang kalsada.

Ang normal na biyahe.

Then—

biglang may sumulpot.

Isang sasakyan.

Madilim.

Walang plaka.

“Pause.”

Agad tumigil ang video.

“Zoom.”

Nag-zoom in ang screen.

Malabo pa.

“Enhance.”

Mas naging mabilis ang galaw ng tech.

Unti-unting luminaw ang imahe—

hanggang sa makita—

ang driver.

Isang babae.

Hindi pa ganap na malinaw—

pero sapat para makita ang hugis ng mukha.

Ang panga.

Ang mata.

At doon—

parang tumigil ang oras.

Napansin ko agad.

Hindi gumalaw si Sebastian.

Pero—

tumigas ang panga niya.

Mas lalong humigpit ang postura niya.

Parang may tinamaan.

“Run facial recognition.”

Mababa ang boses niya.

Pero mas malamig.

“Yes, sir.”

Ilang segundo lang ang lumipas—

lumabas ang result.

Name:

Isabella Cortez

Nanlaki ang mga mata ko.

“Seb…”

mahina kong tawag.

Pero hindi siya agad sumagot.

Nakatitig lang siya sa screen—

parang hindi niya matanggap ang nakikita niya.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya—

nakita ko.

Hesitation.

Napansin ko iyon.

Bahagya.

Mabilis.

Pero nandun.

“Connection?” tanong niya, this time mas mababa ang boses, pero hindi na kasing stable ng kanina.

“Still processing, sir.”

“Faster.”

Diretso.

Pero ngayon—

may halong impatience.

Tahimik ulit ang buong kwarto.

Then—

“Sir.”

Napatingin ang lahat.

“She has a history of targeting high-profile individuals.”

“Define.”

“Influential men, sir.”

Tahimik.

Mas lalong bumigat ang hangin.

At doon—

napatingin ako kay Sebastian.

Diretso.

“Do you know her?”

Mahina ang tanong ko.

Pero sapat para marinig niya.

Sandaling katahimikan.

Hindi siya agad sumagot.

Hindi siya lumingon.

Pero nakita ko—

huminga siya nang malalim.

Isang beses.

Parang pinipili ang sasabihin.

Parang may iniisip kung paano.

Then—

dahan-dahan siyang humarap sa akin.

At sa mga mata niya—

hindi na lang galit.

May halong—

pag-aatubili.

“She’s…”

Sandali siyang tumigil.

“…someone I knew.”

Nanikip ang dibdib ko.

“Knew how?”

Diretso.

Walang takot.

Walang iwasan.

Tahimik siya ulit.

Mas matagal.

Mas mabigat.

Then finally—

“A fling.”

Diretso.

Walang paligoy-ligoy.

Pero ramdam ko—

hindi iyon buong kwento.

Hindi iyon sapat.

“At hindi ko na siya nakausap ulit.”

Dagdag niya agad.

Mabilis.

Parang gusto niyang linawin.

Parang gusto niyang kontrolin ang magiging reaksyon ko.

Tahimik ako.

Pinagmasdan ko siya.

At doon ko nakita—

hindi siya natatakot sa babae.

Hindi siya natatakot sa sitwasyon.

Ang kinakatakot niya—

ay kung paano ako magre-react.

“At ngayon…”

mahina kong sabi.

“…she’s chasing us?”

Tahimik ulit.

Then—

bumalik siya sa pagiging Sebastian Montemayor.

Yung kilala ng lahat.

Yung walang inuurungan.

Yung hindi nagpapakita ng kahinaan.

“Track her.”

Malamig.

Diretso.

“I want her location.”

“Yes, sir.”

“I want her contacts.”

“Yes, sir.”

“I want everything.”

“Yes, sir.”

Then—

mas bumaba ang boses niya.

“And I want to know why she’s back.”

Tahimik ang buong kwarto.

Walang sumagot.

Dahil malinaw—

hindi iyon simpleng utos.

Babala iyon.

Then—

dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.

Mahigpit.

Mas mahigpit kaysa dati.

“You’re not leaving this house alone.”

Diretso.

Walang pagtatalo.

Nong nasa loob na kami ng kwarto, para matulog at ipahinga ang araw na ito.

“Bella.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hmm?”

“I have to leave tomorrow.”

Napakunot ang noo ko.

“Leave?”

“For Thailand.”

Tahimik.

“Business?”

Tumango siya.

“Meeting.”

Simple.

Diretso.

Pero hindi doon natapos.

“You’re coming with me.”

Napalingon ako sa kanya.

“What?”

“You’re coming with me,” ulit niya, mas mababa ang boses, mas final.

Parang wala nang ibang option.

Napatawa ako nang bahagya.

“Sebastian…”

Hindi ako makapaniwala.

“I have work.”

Lumapit siya.

Dahan-dahan.

“Cancel it.”

Diretso.

Napailing ako agad.

“No.”

Tahimik.

At doon ko nakita—

yung pagbabago sa mata niya.

Mas naging seryoso.

Mas naging matigas.

“This isn’t a suggestion.”

Mababa.

Napakunot ang noo ko.

“And this isn’t a command.”

Diretso kong sagot.

Tahimik.

Pareho kaming hindi umaatras.

“I have meetings,” dagdag ko, mas malinaw na ngayon ang boses ko, mas buo.

“I have clients.”

“I have responsibilities.”

“And I can’t just leave everything because you said so.”

Sandaling katahimikan.

Lumapit siya.

Mas malapit.

Halos magkalapit na kami.

“You think I’m asking you for no reason?”

Mababa.

“Yes.”

Diretso.

Dahil iyon ang nararamdaman ko.

Napabuntong-hininga siya.

Pagod.

Pero hindi sumusuko.

“Bella…”

Mahina.

Pero may bigat.

“I want you where I can see you.”

Napahinto ako.

Dahil sa tono niya.

Hindi na utos.

Hindi na control.

Something else.

“Why?” tanong ko, this time mas mahina.

Mas totoo.

Dahan-dahan siyang huminga.

Then—

“Because I don’t like not knowing where you are.”

Tahimik.

“Because someone tried to follow us tonight.”

Mas bumaba ang boses niya.

“And I don’t trust it.”

Napahigpit ang hawak ko sa damit ko.

“And the safest place for you…”

Lumapit siya.

Mas lalo.

“…is with me.”

Tahimik.

Mas lumambot ang mata ko.

Pero hindi pa rin ako sumuko.

“Seb…”

Mahina.

“I can’t just leave my life behind.”

“I’m not asking you to leave it.”

“Then what are you asking?”

Tahimik.

Then—

“Just come with me.”

Mas simple.

Mas totoo.

Napabuntong-hininga ako.

Tumingin sa kanya.

Mas matagal.

Mas malalim.

“I can’t.”

Mahina.

Pero buo.

Sandaling katahimikan.

At doon—

bumalik siya.

Yung Sebastian na hindi sanay tanggihan.

“Fine.”

Mababa.

Diretso.

Pero ramdam ko—

hindi siya okay.

Lumayo siya.

Kinuha ang phone niya.

Inaayos ang sarili.

Pero alam ko—

hindi pa tapos ang usapan.

“Marco and Betah will stay with you.”

Diretso.

“Full time.”

Napakunot ang noo ko.

“Sebastian—”

“No arguments.”

Putol.

Final.

Napailing ako.

“You can’t control everything.”

Tahimik siya sandali.

Then—

dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

“At least let me control what I can.”

Mababa.

At sa tono ng boses niya—

alam kong hindi lang ito tungkol sa trabaho.

Hindi lang ito tungkol sa Thailand.

Kundi tungkol sa—

takot niyang mawala ako.