DODONG POV
Ang saya ko pa rin hanggang ngayon.
Grabe. ‘Yung ngiti ko parang may sariling generator di nauubos kahit dalawang araw na ang nakalipas.
Simula nung sinabi ko kay Dadang sa tawag na “Ako na ang magnanakaw next time,” hindi na talaga ako natahimik.
Hindi ko alam kung ano ‘tong nangyayari sa akin.
Kahapon lang, normal na tao ako kumakain ng tinolang manok at nagtatrabaho nang tahimik.
Pero ngayon, aba, parang ako si Romeo na nagkakape sa gitna ng ulan habang ngumingiti sa cellphone.
“Hoy Dodong, anong ngiti- ngiti d’yan? May text si Santa Claus?” sabat ni Jude habang nilalagyan ng asukal ‘yung kape niya.
“Wala kang pake.”
“Wala akong pake, pero gusto ko malaman. Umamin ka na, si Dadang ‘yan noh?”
Napakamot ako sa batok.
“Tss. Hindi lahat ng ngiti may dahilan.”
“Oo nga
