PATAKBONG lumabas ako sa apartment habang nagmamakaawa. Hindi ko na iisipin ang kahihiyan. Mas mahalaga ang buhay ng anak ko.
“Tulong! Tulungan niyo po kami!” sigaw ko habang mabilis na tumatakbo sa gilid ng daan. Karga-karga sa aking mga bisig ang isang sanggol. Hindi ko alam kung paano ko pa malalagpasan ang lahat ng ito. Hindi ko alam kung kaya ko pa ba. Hindi ko alam kung sino ang tutulong sa akin. Hindi ko alam kung paano na. Para akong isang palaboy sa gilid ng daan. Nagmamakaawa na sana may tumulong sa akin. Ito na lang ang paraan. Ito na lang ang alam kong tama. Walang ibang tumatakbo sa aking isipan kung hindi ang kalusugan ng anak ko. Walang ibang tumatakbo sa aking isipan kung hindi ang kaligtasan niya.
Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin. Isa lang akong mahirap na babae
