BAGSAK ang balikat kong umalis sa paaralang pinaghirapan kong mapasukan noon. I worked hard for that scholarship tapos mawawala lang pala sa 'kin. Luha, gabing mga walang tulog, at gutom ang naging puhunan ko, tapos sasabihin lang sa akin na dahil buntis ako kailangan na nila akong alisin.
Alam ko naman na iyon ang patakaran, pero bakit hindi muna subukang bigyan ng pagkakataon? Bakit kailangang alisin kaagad nila nang gano'n kabilis? Hindi man lang ba nila naisip na baka kaya naman? Na baka mairaos pa naman?
Pilit kong pinakalma ang aking sarili. Alam kong walang mangyayari kung hahayaan ko lamang na masaktan at sobra akong maapektuhan. Baka mamaya madamay pa ang anak ko sa mga nangyayari.
Ayaw kong maramdaman niya na nahihirapan ako. Ayaw kong malungkot ang anak ko. Sabi kasi nila,
