Michiko’s POV
“Tama na ang mga kasinungalingan mo sa kanya. Ayusin na ulit natin ang kasal natin bago mo pa siya mapaniwala na siya ang mahal mo, Caelen! Gumising ka na nga! Hindi ikaw si Vonn kaya wala kang responsibilidad sa kanya!”
Nakaupo na ako dahil sa panghihina na nararamdaman ko pero nakatingin pa rin ako sa kanilang dalawa habang nag-uusap sila. Kahit na ayaw kong malaman ang sagot ni Caelen ay wala akong magagawa dahil hindi na ulit ako makatayo. Patuloy lang akong umiiyak nang mahina sa gilid habang nakatingin sa kanila.
Ang hirap palang umiyak nang tahimik? Ayaw kong marinig nila ang pag-iyak ko. Ayaw ko na malaman nilang dalawa na nandito ako. Yumuko na lang ulit ako na parang kawawang-kawawa habang hinihintay ang sagot ni Caelen.
“Melody!” Narinig ko ang sobrang malakas
