The Forbidden Man

Chapter 24 - Brutal

Axana Montecarlo and Dimitrius Jalandon, Axis's father, the mayor, were childhood sweethearts. They broke up when Axana pursued her career by volunteering as a medic in a war wayback in Iraq. The two were separated, aside from the reason that Axana isn't the ideal woman of Dimitrius' Jalandon's parents.

"Siguro ganon talaga, baka na-inlove kay ma'am Catherina Vidal si Mayor kaya ayon nagpakasal at nagkaanak ng dalawa, hindi ko aalam ang totoong nangyari pero ang sabi ay kaya raw naghiwalay ang mag-asawa kasi bumalik si ma'am Axana sa Ilo-ilo."

"Hiwalay na raw sila bago pa pumasok si ma'am Axana, nakapribado lang ang divorce."

"Pera alam mo ba kung bakit may magandang eskwelahan dito sa islang to, samantalang remote island to?"

"Bakit?"

"Di ata makamove-on si mayor, pinagawa niya tong school na to bilang gift kay ma'am Axana, kahit wala na sila."

"Dating lupain ito nina ma'am Axana, yang pool na yan ang natirang ala-ala sa mansyon nila ma'am Axana, nung na-bankrupt kasi magulang niya kinuha ng banko lahat ng ari-arian at lupain nila, tapos nasunog pa ang mansion nila, kaya siguro mas pinili ni ma'am Axana na umalis na lang dito."

Lupain ng mga Montecarlo ang eskwelahang ito?

Napakarami kong nasagap na impormasyon ngunit wala pa rin akong makuhang hint kung sino man ang gumagawa nito kay Axis. Ang ama at ina niya– imposible! Mgakapatid niya? Ang panganay ay mayroong trabaho ito sa Guimaras, ang ikalawang kapatid naman ay sa Bacolod nag-aaral.

Sabado ng alas quatro ng hapon ay naisipan kong pumunta sa vista ng mga Jalandon, dalawang araw na siyang hindi pumapasok at naisipan kong dalhin ang mga na-miss niyang lesson, kahit hindi naman ako ang adviser niya.

Naglalakad ako sa kahabaan ng pathway nilang nang mabilis akong napatabi dahil sa sasakyang sunod-sunod and pagbusina at mabilis ang takbo, muntik pa akong matumba.

Napakunot ang noo ko nang walang ano-ano ay pumarada ito nang walang habas at agad na lumabas ang nagmamaneho ng sasakyan. Malapit na rin ako sa Vista.

"Axis, de puta ka, san ka ba galing hah? Hindi ka sumasagot sa mga tawag nila papa! Ako na naman napupurwesyo sayo eh!"

Isang malakas na sigaw ang siyang gumulat sa akin kaya't tumakbo ako nang napakabilis upang mabilis na makalapit sa harap ng vista.

Medyo madilim ang kalangitan at katulad nito ay may gumising na kaba sa aking dibdib na para bang nagpapahiwatig na may masamang mangyayari at base na rin sa klase ng sigaw na iyon.

"f**k you! You bastard! You always make my life miserable!"

Napatakip ako sa aking bibig nang sunod-sunod ang tunog ng isang bakal na pinapalo sa kung kanino sa loob ng receiving area ng Vista, ayaw kong isipin ngunit pakiramdam ko ay tama ang hinala kong hinahampas iyon sa tao at alam ko na kung sino iyon kahit hindi ko pa man nakikita.

Axis, in his devastating state, crouching on the marbled floor, covering the back of his head, protecting himself while being repeatedly batted with a baseball bat by a man whose back is on me. That's why he did not notice my harsh movement behind him and pushed him with all my might.

"What are you doing?" I yelled with all my might, it was probably the loudest scream I ever did in my entire life, and it was probably the scariest crime I have ever witnessed.

Dahil mas matangkad at may kalakihan ang katawan ng lalaki kaya napaabante lang ito nang kaunti palayo kay Axis.

Kahit na nanghihina si Axis ay nagawa pa rin nitong mag-angat ng ulo at mabilis na nanlaki ang mata nito at tumayo upang protektahan ako sa lalaking nambugbog sa kanya.

"Axis!" sigaw ko dahil itinago niya ako sa likuran niya.

Tumawa ang lalaki at pinalo ang bat sa semento kaya't gumawa iyon ng malakas na tunong.

I am scared, but I am aggravated. I never thought I would run into this kind of violence.

"De puta ka, nagdala ka pa talaga ng girlfriend dito? Kaya ka siguro umalis sa Jordan!" Tumawa ito.

"Stop it, Kuya, she's out of this mess, it's me who you wanted to hurt, right? Just me, so don't include her, and don't ever disrespect her!" Axis said while his breath was wheezing.

'Kuya'

That word is supposed to be protecting him not hurting him.

"Ulol ka! Isusumbong kita kay papa, tignan natin, mababaliw 'yong mama mong baliw!" Tumawa ito.

I can't take it anymore, I can't take it. Nanginginit ako sa pinaghalong kaba, galit, at sakit.

How can this person he called Kuya be so evil and abusive? Gusto kong sumabat at sabihing tama na, ang kaso natatakot ako at baka isang hampas niya lang sa ulo ko at hindi na ako magising pa.

"At ikaw, kung sino ka mang babae ka, walang kwneta yang kapatid ko na yan, hindi ka-" Mabilis niya akong hinila palayo kay Axis, napakarahas niyon na kahit sabihing lumaki na ang katawan ni Axis ay wala itong nagawa nang mabilis siya nitong itinulak ng kanyang kapatid.

Napaupo ito sa sahig, nanlalaki ang mata kong nanghihingi ng tulong kay Axis, walang kagalos-galos ito sa mukha ngunit kitang-kita ko ang pagtaas-baba ng kanyang dibdib, indikasyon na hinang-hina na siya.

"Umalis ka nga rito babae ka!" sigaw nito ibilabig ako palabas. Sumigaw si Axis sa ginawa nito

"Kaya ka umalis ka ng Jordan para makakantot ng babae?" Dinuro nito ang kapatid. "De puta–"

Hindi ako napasigaw, hindi ako natakot nang napatigil ito sa pagsasalit nang makita ko ang pagsuntok ni Axis sa panga ng kapatid niya, mas malaki man ang katawan ng kanyang kapatid, mas matangkad naman si Axis ng ilang pulgada kompara rito.

"I will let you hurt me, but never the women in my life, not my mom, and not... this woman."

Despite those words being said in a grisly and slow manner. I can still feel Axis' outrage.

I've never seen any violence in real life my entire living, so this scene should scare me and should traumatized me, but no, I was standing at the entrance of their vista while silently cheering Axis beat his brother into a pulp.

Napahiga ang kapatid nito sa sahig at pinatungan niya pa ito habang paulit-ulit niyang binubugbog ang pagmumukha ng kanyang, sa tuwing lumulapaypay ang ulo nito ay hinihila niya ang kwelyo ng damit nito at muling sinusuntok.

I waited, until his brother si weak enough to fight back until I called him slowly.

"Axis... tama na..." Hinawakan ko ang balikat niya nang makalapit ako, mabilis itong tumigil at tiningala ako. "B-baka m-mapatay mo ang kapatid mo."

He just stared at me with so much wrath in his eyes. Mukhang wala siyang planong tumigil.

"Tama na..."Hinila ko siya patayo, sumunod naman siya nang mayroong higpit sa hawak niya sa aking kamay.

Nang tumayo ito ay muli itong dumunga sa kapatid niyang halos hindi na maidilat ang namamaga at dumudugong mata.

"Never call them names and disrespect them... kuya."

"You... will... p-pay for this..." nagagawa pang magsalita ng kapatid nito.

There, I proven that humans have natural evilness within them, they were just being sealed of the righteousness learned and nurtured, but goodness and wickedness are always together. Because, right at this moment, I'd like to request Axis to beat him more until his swollen lips close from more swelling, until he cannot answer back anymore, until he cannot open that filthy mouth of his.

All along I thought there was nothing I wanted but goodness, and here I am siding with more brutal revenge.

Napahigpit lalo ang hawak ni Axis sa aking kamay nang marinig ang sinabi ng kanyang kapatid.

"And you will pay for what you have been doing to me all these years, you chose, Kuya."

He sounded like he was mocking the word 'kuya' but I can still sense his fear, a huge ruckus will surely happen, and he was afraid of it.

Axis has been protecting his mom, his family, and their name.

The moon is so bright, lighting just above the dark horizon of the sea. The place was dim, but I can vividly describe Axis' facial features with all this weird detailing I am thinking of.

He is glittering under the inky velvet sky like a lighthouse guiding me to walk back to my right mind.

Nag-iwas ako ng tingin at niyakap ang aking mga binti gamit ang aking kaliwang braso at isinandal ko ang aking baba roon. Pawis na pawis na ang aming mga kamay ngunit ayaw niya itong bitawan kanina pa.

Mabilis akong dinala ni Axis pababa at papunta sa paborito kong parte ng rock formation. Alam kong alas sais na sa suot kong relos, ngunit narito pa rin kami, tahimik lang at panaka-nakang nagnanakaw ng tingin ngunit walang naglalakas-loob ng magsalita.

Ano man itong aking ginagawa ay isang kamalian sa aking prinsipyong hinahawakan, tumututol ang aking isipan ngunit nananaig ang kagustuhan kong aluin siya sa pamamagitan nito, paghawak sa aking kamay, pagsama sa kanya hangga't sa gusto niya.

"Does this comfort you?" mahinang tanong ko sa wakas.

"Yes..." mahinang usal niya.

"Then, how do you...do you c-comfort yourself b-before?" Pahina nang pahina ang tanong ko dahil ayaw kong may masagi na naman ako na impormasyong ayaw niyang sabihin.

"By holding my own hands."

Natigil ang susunod kong itatanong kung paanong nagiging comfort iyon sa kanya.

"I didn't know that in hard times, clasping my hands and talking to him was comforting."

Ang hirap pigilan ang sarili sa sa isang karanasang hindi ko naranasan, simpleng pangungusap pa lamang iyon ngunit nagtutubig na ang aking mata.

No one comforted him, but his self... no, praying comforted him, God.

"I might be conceited most of the time but, I believe in him." Dinugtungan niya iyon ng mahinang tawa. "If mom was there I would hold hers, but, I just rarely see her," dugtong niya.

Hindi ko alam kung tama ba ang itatanong ko kaya't hinayaan ko munang mag-ingay ang dagat sa paghampas ng alon sa malalaking bato.

"D-do you see me as your mom?" I asked, those words just came out of nowhere, that wasn't supposed to be my question. I think conciously I felt insulted that I've thought about it, that maybe he just needs a mother figure. Mahabaging Diyos, Marionelia!

"What–no! Hell–no!" Mabilis ang pagharap niya sa akin, kung kanina ay nakaharap ito sa kalawakan ng karagatan, ngayonan ay buong katawan niya ang nakaharap sa akin.

Napangiwi ako sa kanyang reaksiyon at natawa na lamang, hindi nga lang siya natawa.

"I don't care what you think of me, I know by now that you have your own judgment of me, miss. But God answered my prayers all these years. He let me ride on a boat that day, He sent you, so I don't need to feel so alone. He let me meet you, so I would feel the comfort without the need of telling the story and everything. He just worked mysteriously by letting you see that part of me without telling you. He let you see it today..."

Those are the most alluring words I've heard. They are like the lyrics I never knew I needed to hear in my favorite instrumental music of Vivaldi.

"He gave me you, letting me feel the solace even for a short time, for a very, very short time." Ngumiti ito. "But, I wish it would never end..."

"Axis..."

"I know, miss. You don't need to say it again and again," putol niya sa akin na may kasama pang pag-irap ng mata.

"I am happy, you felt that way, Axis."