The Forbidden Man

Chapter 21- T-shirt

One of the things that immersed me in the beginning of the school years was that I had to attend training and seminars about leadership training, outdoor leader skills, and youth protection training. The school's scout master has been sick since the beginning of the month of July. I was told that it's good to fill the position as I have more experience in physical activities.

Sina sir Salvadico at si Makoy ang may mas maraming ginagawa bilang preparasyon sa susunod na taong SEA games. Mayroon namang propesyonal na nag-eensayo sa mga atleta sa swimming, kaya't hindi ko na rin gaanong problema iyon.

Wala naman akong ibang magawa kung hindi kunin ang panibagong trabaho dahil mayroon nang nurse sa clinic kaya't nabawasan ang aking trabaho, ngunit nadagdagan naman ng mas mabigat na responsibilidad.

May mga scout training na nagaganap para sa mga boys scout members noon pa man, at hindi ko naman alam na kasama roon ang batang ito.

Axis Dmitiris was, surprisingly, the Assistant scoutmaster, so basically he's going to assist me with the boy scout member, while Arlo was the Junior assistant scoutmaster.

This school year is going to be his last year. He's going to graduate soon.

Buwan ng Agosto, nagkaroon kami ng school camping at mayroong mumunting scouting activities, isasama na rin doon ang mga atleta bilang team building at halos lahat naman na kasali ng boys scout ay mga atleta rin.

Every time I saw him, his gaze met mine, and he never misses my glance every time I do that, which saddens me even more. I was in misery seeing myself, and I began to admit that I had become so affected by all of his minor actions. And as a sane person who's always going to side with the moral and righteous part, I have been dragging myself back to where I am supposed to be.

'Go back to the right path, Marionelia, and cringe for the way you feel, right now!'

Ngunit nasasaktan ako dahil kahit sa tinginan pa lang ay natatalo na ako, at habang lumilipas ang araw ay nahihirapan na akong iwasan siya, napakadaya lang at nakakahiyang aminin ito.

'Get a grip, Marionelia! Mahiya ka naman sa kaninu-ninunoan mo!'

I'm not sure why I made a promise to him now that I'm in a better frame of mind. I want to avoid everything that has to do something about him, the emotion that's tearing virtuous and the people around that would mention his name.

He'd travel to the clinic only to give me grape or berry juice from their plantation, and sometimes he'd buy me lunch. Minsan parang napapansin ko na rin na nagiging kakaiba na rin ang tingin ni Kara.

We have to camp out at Belleza Maria High School for a week with the athletes, which is just a typical form of bonding and training, as well as prepare the boys scouts for the National Scout Jamboree in September.

It was the second day of our school camping trip, and as usual, we had huddles, team building exercises, and training. We'll have another team building session this afternoon while there's a bonfire. The conventional activities such as tug-of-war, pool time activities such as relay races, and the human knot.

Magkasama ang lahat ng team, Swimming, Sepak Takraw at Basketbal sa laro ngayong gabi.

Caspian and the twins Aj and Cj kept on talking to me, while Cathy, the nurse, who needs to join us, was talking with the other basketball team athletes.

Nakikita ko kung paanong nakakasiyahan ang bawat atleta, kami naman ng mga teachers at coaches ay nakikisali din kung minsan, ngayong tug-of-war na ay mas lalong nag-iingay ang mga bata.

It was seven o'clock in the evening, and I was sitting on the ground in front of the bonfire, eating my snacks while laughing with the other participants, when my phone vibrated.

An unregistered number, nagdadalawang isip pa ako kung sasagutin ko.

"Hello?"

"Hi. Lian." The voice could have been hoarse, but I know who owns it.

"Caen?"

"I'm glad that you can recognize me." Narinig ko ang pagtawa niya.

"Napatawag ka?" tanong ko. At paano mo nakuha ang bago kong numero? Napabuntong-hininga na lang ako, siguradong galing kay Merlion.

"Uh... How are you doing right now?"

Napakagat ako sa aking ibabang labi nang marinig ko ang tanong na gusto kong marinig o mabasa sa kanya noon. Napayuko ako at nilaro ang d**o sa tabi ng aking kanang paa, matapos kong yakapin ang aking mga tuhod.

"I'm good, how about you ahmm... how's your job?" Wala naman akong balak na itanong iyon ngunit pakiramdam ko'y nais niyang humaba ang usapan at may nais din akong alisin sa aking isipan.

"Still good, I can hear screams," sabi nito, nais talagang pahabain ang usapan.

"Student athletes," matipid kong sagot.

"You got your plans aligned at a very young age, huh?"

Natawa ako sa komento niya. I believe that this was the appropriate age for pursuing my plans and dreams, and I believe that we should fulfill our dreams at any age, in my case, I wish to begin at this age.

"I'm not young, I'm twenty four." And turning twenty-five, the gap will become bigger and bigger—gosh! Stop thinking about it, Marionelia!

"That's still young." Pagpupumilit niya.

Natatawa akong nag-angat ng tingin nang marinig kong mas lalong naghiyawan ang mga atleta. Sa di kalayuan sa aking harapan, isang binatang natataman ng liwanag na mula sa nag-aapoy na kahoy ng bonfire ang nakatitig sa akin.

Maaring medyo may distansiya ang aming kinalalagyan ngayon, ngunit dahil sa apoy ay nakikita ko kung saan siya nakatingin, natigil ako sa pagtawa.

"Hello... Lian... Still there? Hello?"

Rinig kong nagsasalita sa Caen sa kabilang linya ngunit masyado akong nadala sa aking pagtitig kay Axis. Gusto ko pa sanang hayaan siyang humaba ang usapan namin pero naabala ako sa mga titig ni Axis.

Hanggang titig lang ang nagawa ko kay Axis at ibinalik ko ang tingin sa mga d**o.

Mula noong gabing iyon ay hindi na kami nag-usap pa, kapag nagtatagpo ang aming mata ay hindi na ako umiiwas, hinahayaan kong magtagal ang aming titigan ng ilang segundo bago ako tuluyang umiwas sa titig niya.

Nilingon ko siyang muli, dahil sa apoy ay parang nais kong pantayan ang mga titig niya.

"Hello... Lian—"

"Sorry, Caen, bad timing... I need to hang up."

"Oh... okay, call you next time, then?"

"Sure... have a good night."

"I'll have a good night for sure."

I place my phone next to me, bend my knees, and hug it before leaning my chin against my closed knees. Then I gently looked up to assure him that I can at least honor our agreement. And with that, I never took my gaze away from him. I noticed how he shifted slightly from his posture, and I grinned when I noticed he coughed three times as if he wanted to clear his throat.

Napapansin ko na ang pagkunot ng noo niya matapos umubo, mas lalo kong nilawakan ang aking ngiti, natatawa lang ako sa reaksyon nita.

Naputol lang titig niya nang lumapit sa kanya si Caspian at hinila palayo sa kintatatayuan niya. Oras na para sila naman ngayon ang maglaro.

Nagkakasiyahan ang lahat, unang pinagbabawal sa camping na ito ay ang paggamit ng cellphone, may tamang oras lamang para roon, kaya't maraming oras ang mga atleta na magkulitan, magtraining, mag-usap at upang hindi sila madistact sa kanilang dapat na gawin.

Hindi ko inalis ang tingin sa kanya kahit na magsisimula na sila sa laro. Apat na pila na may anim na miyembro ang pinaggawa sa kanila, ang ikapitong kasamahan nila ay nasa harapan nila at magtatapon ng itlog, dapat nilang siguraduhing hindi mababasag ang itlog.

Palayo nang palayo ang distansiya ng pagtapon ng itlog, sino man ang may kaunting nabasag na itlog ay siyang mananalo. Ngunit bago magsimula'y tinawag kami ni Sir Salvadico, bawat pila ay may kasama silang mas nakakatanda, si Sir Makoy, Si Cathy, si Sir Camaya at ako ang nasa pila nina Axis.

Nagsimula na ang laro, sa ikapito ay si Axis ang magtatapon ng itlog at ako ang pinakahuli kaya mas malayo na ito ngayon. Hindi ko alam kung magsasalita ba ako, pero dahil parang kinakausap niya ako gamit ang mata alam kong binabalaan niya akong saluin ng maayos ang itlog.

Isa sa challenge doon ay maliit ang itlog at alas siete na ng gabi, pero salamat at nasalo ko iyon.

Sa ikatlong relay ay siya na naman ang magbabato, ngunit sa kasamaang palad nang masalo ko iyon ay nabasag iyon sa aking kamay at natapunan pati ang suot kong org shirt. Napasigaw iyong mga kasamahan ko dahil tapos na ang laro at iaanunsiyo na ang panalo.

Napatingin ako sa aking palad at damit habang inanunsiyong nanalo kami dahil dalawang itlog lang ang nabasag. Nakayuko at sbala ako sa pagsipat ng aking damit nang may makita akong pares ng sapatos na palapit sa akin. Kaagad kong nakilala kung kanino ang pares ng mga sapatos na iyon.

Axis.

Tumigil din ito bago tuluyang makalapit sa akin.

Umatras ito at tumikhim, saka ako nag-angat ng tingin, mayroon itong kinuhang panyo sa kanyang bulsa at inabot sa akin.

"Thanks." Nginitian ko siya ngunit hindi ito nagsasalita.

"Salamat." Ulit ko baka hindi niya narinig. Nakita ko ang paglunok niya at ang pagtikhim, tumango siya bago ako tinalikuran, nadismaya man ay kalaunan natanggap ko rin. This is what I requested from him.

Nagpaalam muna ako upang maghugas at magpalit na rin muna ng damit dahil pagkatapos ng munting premyo ay kainan na.

Naglalakad na ako papuntang clinic nang makarinig ako ng mumunting ugong ng taong kumakanta, bigla akong kinabahan, walang ibang tao rito at... madilim.

Paano kung may multo rito?

Boses ng lalaki pa iyon. Napaatras ako at parang gusto ko na lang bumalik at magpapasama kina Samwell.

Lihim akong tumikhim para walain ang takot ko, handa na akong bumalik nang may lumabas na bulto sa gilid ko galing sa halamanan.

"Oh my... god... Axis!" Napahawak ako sa aking dibdib nang maulinagan kong siya nga ang bultong nakikita ko. "Bat ka pa nandiyan, tinakot mo naman ako!" Nangunot ang noo ko sa pagkahupa ng aking takot.

"Uh... well...sorry. I didn't mean to scare you." Napabaling-baling ang ulo niya sa halamanan at sa akin, hindi alam kung sasagutin ba ako o babalik na lang sa halamanan.

"Ano bang ginagawa mo diyan?"

"Well... uh." Nagakamot sa gilid ng kanyang leeg.

"Ano magsasalita ka ba o hindi... samahan mo na nga lang ako sa clinic—" Huli na para bawiin ko iyon dahil nakompleto ko ang mga salitang nais kong sabihin, bigla naman kasi akong natakot pumunta ng clinic mag-isa.

"My pleasure, miss..."

Nakita ko ang ngisi niya, napangisi na lang din ako kaytagal ko ring hindi siya nakita nang ganito kalapit at makita ang ganitong ngiti niya.

Nagsimula na kaming maglakad nang muli siyang nagsalita sa mahinang paraan. "Well, can I talk to you?" tanong niya ng mahina.

Gusto kong matawa sa kanya. Sometimes he just fails to keep what we agreed to, and sometimes, unbeknownst to me, I simply breach the agreement as well.

"You are so cute." I meant it and I wanted to say it, so I did.

"Am I, in what way, though?"

Napansin ko ang paglingon niya sa akin ngunit nakatingin lang ako sa pathway.

"You can talk to me anytime, Axis, you can ask me questions, but as a student, leave out the..." Hindi ko na itinuloy dahil alam kong naiintindihan niya iyon.

"Is it really so bad that a student like me is in love with you? I'm doing it quietly, and I've made sure no one notices."

"Axis..." banta ko, "the main point here is you are a minor, period."

"You told me I could talk to you and ask questions, and also I am already eighteen years old," mahinang sabi nito, hindi na kinontra pa aking sinabi dahil alam niya iyon bukod sa paulit-ulit kong sinsabi sa kanya iyon.

He might be hard-headed and stubborn but I know he knows that common idea of how illicit our situation as student and teacher could be.

"And I just said, leave out the feelings. Also eighteen is considered a minor," saad ko, narinig ko ang mumunting pagbungtong-hininga niya.

"Fine. I'm sorry."

Nakarating na kami ng clinic, kaya't hindi na ako nagsalita nang kunin ko na ang susi.

Umupo ito sa upuan ng aking desk at ako naman ay pumasok sa sink para maghugas ng kamay, papalabas na ako upang kumuha ng damit sa aking duffel bag nang inabutan niya ako ng damit.

"Kanino to?"

"Magpapalit ka ng damit, hindi ba?" anito.

Hindi ko napansin na bitbit niya ito kanina. "Kinuha ko pa yan sa quarters namin, kaya nagkita tayo kanina sa halamanan, isn't it fate, miss?"

Natawa ako at nailing. "I have clothes," mas lalo niyang iniumang sa akin ang itim na t-shirt.

"That won't hurt you, because it doesn't have prints that state my love for you, so don't worry, I don't play dirty, and I can wait until I'm of legal age to pursue you." Nakangisi na naman ito.

Just a while ago, he was a scared cat, and now he has garnered his guts again.

Gusto kong tumawa sa biro niya, alam kong biro, But I blame myself for liking the concept for a split second before shaking it out of my thoughts.

Marionella, please be silent. Please, ethics... ethics.

In the end, I wore his shirt, which had a graphic behind it that said, 'Drive all the way, don't stop.' It was a little loose, but I like it since it's comfy.