LUCAS
I feel exhausted. I feel drained. I feel nothing. Kasabay ng pamamanhid ng katawan ko ay pagkamanhid ng puso ko. Magdamag akong umiyak sa loob ng kotse ko. Hanggang ngayon ay hindi ko mapaniwalaan at matanggap. Paano ko mabibigyan ng magandang burol ang asawa ko kung maging ang katawan niya ay kasama sa pagsabog?
Wala akong mukhang ihaharap sa magulang ng asawa ko. Nabigo akong protektahan ang anak nila. Mas doble ang sakit na mararamdaman nila kapag nalaman nila ang nangyari.
Kahit mahirap na harapin sila, heto ako at tinatahak ang daan pauwi sa bahay. Hindi ko alam kung paano ko sisimulan. Kung paano ko sasabihin na patay na ang anak nila.
Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga. Ngunit kasabay ng pagbuga ko ng hangin ay ang pagdaloy ng masaganang luha sa aking pisngi.
