APOY NG NAKARAAN

Chapter 10 ANG ANAK NA ITINAKWIL

Habang palalim nang palalim ang ugnayan nina Elijah at Lucas, lalong sumisidhi ang pagnanais ni Elijah na makapasok sa loob ng mundo ng pamilya Villareal. Ngunit alam niyang hindi sapat ang pagiging malapit kay Lucas — kailangan niya ng isang taong galing mismo sa loob ng pamilya, ngunit hindi tapat sa mga ito.

At parang itinadhana, dumating ang sagot.

Isang hapon, habang naghahanap siya ng reference books sa pinakatahimik na bahagi ng library, may narinig siyang mahihinang pagtatalo sa kabilang mesa.

“Hindi ka dapat nandito. Wala kang karapatang gamitin ang apelyido namin,” sabi ng isang babaeng estudyanteng may mamahaling bag.

“Nagkataong pareho tayong dugo. Hindi ko kasalanang itinago nila ako,” malamig na sagot ng binata.

Napatingin si Elijah.

Ang binata ay may mapupungay na mata, maruming uniporme, at aura ng taong sanay mabuhay mag-isa. Sa kanyang mesa ay nakapatong ang isang ID na may apelyidong pamilyar sa kanya:

“Rafael Villareal.”

Pagkaalis ng babaeng nakipagtalo rito, nilapitan siya ni Elijah.

“Villareal?” tanong niya, maingat ang tono.

Bahagyang ngumiti ang binata, mapait.

“Sa papel lang. Sa totoo, wala akong pamilya. Anak ako ng unang asawa ng ama ni Lucas. Iniwan kami nang buntis pa si Mama, at nung namatay siya, sinubukan kong hanapin ang ama ko. Pero… hindi niya ako kailanman kinilala.”

Natahimik si Elijah. Parang biglang lumabo ang paligid at sila lang dalawa ang naroon.

Isang anak na itinakwil. Isang anak na iniwan.

Magkaibang kwento, pero parehong sugat.

“Bakit ka pa nandito kung ayaw ka nilang tanggapin?” tanong niya.

“Para ipakita na kahit wala akong yaman, kaya ko silang tapatan,” sagot ni Rafael, diretso ang mga mata.

At doon, nakita ni Elijah ang sarili niya sa binatang ito — ang gutom, ang poot, at ang tahimik na determinasyon.

Mula noon, nagsimula silang magkausap tuwing gabi sa library. Tahimik silang nagbabahagi ng plano, ng mga pangarap, at ng mga sugat na parehong iniwan ng pamilyang Villareal.

Sa isang gabi ng ulan, habang nakasilong sila sa lumang building ng campus, tahimik na nagsalita si Elijah:

“Rafael… kung sakaling gugustuhin mong wakasan ang kasinungalingan ng pamilyang ‘yon… handa akong sumama.”

Tumitig ito sa kanya, at marahang tumango.

“Kung tutuparin mo ‘yan, Elijah… magiging magkakampi tayo.”

At sa gabing iyon, nabuo ang isang lihim na alyansa.

Isang alyansang magpapabagsak sa mismong mundo ng pamilyang sumira sa kanila —

ang pamilyang Villareal.