Wet Me With Fire (Completed)

Twenty: Daddy, Daddy

Chapter 20: Daddy, Daddy

IPINALIBOT ni Miranda ang tingin sa apat na babaeng ipinatawag niya sa sala ng umagang iyon pagkatapos ng krimen. Puno siya ng pangamba sa dibdib. Mas natatakot siya sa bawat sandali. At isa lamang ang pumapasok sa isip niya sa oras na iyon---ang kaligtasan ng mga taong mahal niya sa buhay. Kailangan na nilang lumayo, kailangan niyang ilayo ang mga apo niya sa kapahamakan. Akala niya ay matagal nang natapos ang sumpa na nawakasan sa pagpanaw ng dalawa pang lalaki sa pamilya nila. Subalit mukhang mali siya ng akala.

Noon pa man, sinabi na sa kanya ng ina ng asawa niya bago nito ipasa ang heirloom ng kanilang pamilya ang kaakibat na sumpa na taglay niyon. Ayon sa kanyang mama na sinabi rito ng mama nito na nagmula pa sa mama ng mama nito ay walang babaeng Feron ang liligaya kailanman sapagkat lahat ng kalalakihang iibigin ng bawat babae sa pamilya nila ay mamatay, mawawala o lilisanin sila. At sa loob ng maraming taon sa buhay ng bawat kababaihang nasa linya ng dugo ng asawa niya at ng mga napangasawa nitong mga babae ay naranasan iyon. Kabilang na siya at si Natalia.

Iyon ang nagtulak sa kanyang nakawin ang heirloom sa babae. Nais niyang itago iyon at hindi na ipasa pa sa mga apo niya kahit tutol din siya sa ideyang iyon. Wala ni isa sa pamilya ng mga Feron ang gumawa niyon sapagkat iyon daw ay tatak ng pamilya nila na marapat lamang at sadyang ipasa sa susunod na salinlahi. Pero nang makita niya ang kagahaman ni Natalia ay mas lalo siyang nagpursige na kunin sa babae ang kuwintas. Hindi ito karapat-dapat.

Pero mukhang nagkamali na naman siya sa pangalawang pagkakataon. Mas naging malala ang sitwasyon. Ito kaya ang resulta ng pagsuway niya? Ah, hindi. Hindi. Hindi na kasama sa sumpa ang nangyayari. Isa pa’y masyado nang matagal ang sumpa, nasa modernong panahon na sila. Hindi na niya kailangang sumunod sa tradisyon at hindi na kailangan ng mga apo niyang gawin ang mga bagay na ginawa nila noon. Hindi dapat maranasan ng mga apo niya ang naranasan nilang pighati at kalungkutan.

Napuno siya ng determinasyon. Nakabuo na siya ng pasya.

“I don’t like what is happening and I’m not sure of what I’m going to do. Napasok na tayo ng mamamatay-tao. We are not safe here anymore. We have to leave.” Isa-isa niyang tinapunan ng sulyap ang apat na babaeng nakapalibot sa harap niya.

Agatha and Veronica were sitting beside each other on the long sofa while Selene was sitting on a single settee. Si Natalia naman ay nakatayong katulad niya. Pawang nangabigla ang mga ito sa ipinahayag niya. Walang nakapagbigay ng tugon.

Nagpatuloy siya. “Sa lalong madaling panahon ay babalik tayo sa Florida. Hindi ko alam kung hanggang kailan tayo roon kaya katulad ng dati, I will ask our trust-worthy comrades to take care of our businesses here in the Philippines while we are away. Ang mahalaga ay makalayo tayo pansamantala at maging ligtas sa kung sinong poncio pilato na criminal na iyon!” buong tatag na wika niya.

“But Mama, that is not the right decision. May problema sa kumpanya. We can’t leave it behind. Napakarami na nating bantay at puwede pa tayong magdagdag kung inaalala ninyo ang sekyuridad at kaligtasan natin. Besides, hindi natin alam kung tayo ba talaga ang habol nila,” sabad ni Natalia.

“Marami tayong executives na reresolba ng mga problema. Let us the crisis management team handles everything. Kailangan nating umalis kahit hindi man tayo ang habol ng criminal na iyon. Nakapasok na siya sa pamamahay natin at maaaring pag-interesan niya tayo isa sa mga susunod na araw dahil sa mga taglay nating yaman na nakita niya.”

“But that isn’t still reasonable to leave the country. Ang dami nating propiedad na pwedeng lipatan dito sa Pilipinas,” kontra pa rin ng babae.

“I agree with Tita Natalia, Mama.” Si Selene. “Umalis muna tayo rito sa mansion pansamantala. Magdagdag tayo ng mas maraming security at mag-ingat ng mabuti. Kailangan tayo ng kumpanya. The company is our life, we couldn’t afford to lose it or to just set it aside.”

Napatingin siya sa apo. Mukhang hindi niya rin ito makukumbinsi sa malabis na dedikasyon nito sa kumpanya nila. Nang ilipat niya ang tingin kanila Agatha at Veronica ay ganoon din ang nabasa niya. Mas lalo siyang natakot.

“Like I’ve said let us our employees solve the problem. Ang kumpanya rin ang bumubuhay sa kanila kaya hindi rin nila pababayaan---” Hindi na niya natapos pa ang sasabihin ng isang palaso ang bumulusok patungo sa kanila. Tumarak iyon sa sofa sa pagitan nila Agatha at Veronica. Nagsipagsigawan ang dalawa at lumayo sa kinauupuan.

Nang ilibot niya ang tingin sa likuran niya ay nagsisipagtakbuhan na ang mga guwardiya upang daluhan sila sa salas. Mas lalong nabuo ang determinasyon niya sa naging desisyon. Nilapitan niya ang palaso at hinugot iyon sa sofa na sumabog ang mga bulak sa loob. May nakabitin na pulang tarheta roon. Binasa niya iyon.

Saksak puso, tulo ang dugo. Sino ang isusunod ko sa inyo?

Nanghilakbot siya sa nakasulat doon. Binalingan niya ang mga kasama. “We are leaving,” pinal na sabi niya. Hinatak ang pulang tarheta sa palaso at kinuyumos iyon sa palad.

MAINGAT na binuksan ni Veronica ang pinto ng silid ni Selene. Pigil na pigil niya iyon upang hindi umingit. Kailangan lang naman niyang makigamit ng telepono upang matawagan si Steve. Hindi niya ito matatawagan sa cellphone niya dahil kinumpiska iyon ng lola niya. Hindi rin naman niya ito matawagan sa telepono sa ibaba dahil baka mahalata siya at mahuli ng Mama Miranda niya. Nais lang naman niyang ipaalam kay Steve na pansamantala silang aalis at baka magtagal bago sila magkitang muli.

Nang sa wakas ay magtagumpay siya sa pagpasok roon ay tinakbo agad niya ang aparato sa side table at idinial ang numero ni Steve na kinabisado niya. Nakailang ring lamang iyon at narinig na niya ang tinig ng lalaki.

“Hello?” anito.

“Oh, God, thank you! It’s Veronica. How are you, Steve? Nasaan ka ngayon? Anong ginagawa mo?”

“I’m fine, I’m fine. Pinauwi rin nila ako kagabi galing ng presinto. I’ve been calling your phone since I got home pero walang sumasagot. Kanina pa ako nag-aalala. Mabuti na lang at tumawag ka. Ano nang lagay ninyo d’yan? Kamusta kayo? Kamusta ka?”

“Listen, Steve. I don’t have much time. Na kay mama ang phone ko. We are leaving the country tomorrow. Baka magtagal bago tayo magkita ulit. I’m afraid, Steve.”

“Oh, darling. I’m sorry I couldn’t be there. Pinagbawal ng mga pulis ang paglapit ko sa ‘yo for the mean time. I’m sorry, I’m really sorry. Just always remember that I love you.”

“Mahal na mahal din kita, Steve.”

“I think tama lang ang desisyon ninyong umalis muna. Sayang lang at hindi man lang tayo nakapagpaalam ng personal sa isa’t-isa. Maybe I could go there again. Gagawa ako ng paraan.”

“No, Steve. Ako na lang ang gagawa ng paraan para makapunta diyan sa ‘yo. I will try to escape.”

“No, darling. It’s too risky, it’s so dangerous for you. I won’t let you do that,” mariing tutol nito.

“But I want to see you,” pilit niya.

“Me too. But just let me be the one to make a way to meet you.”

“Oh, Steve...” ungol niya. Mabilis niyang naibaba ang awditibo nang makarinig ng mga yabag na paakyat sa hagdan. Nagmadali siya sa paglabas at naglakad ng normal sa pasilyo.

Nakita niya ang katulong nilang si Yveth na papaakyat. Sinalubong siya nito. “Ma’am naiwan po yata ninyo sa sala kanina,” anitong inabot sa kanya ang isang kahon na nakabalot sa makulay na wrapping. Inayos nito ang salamin sa mata at inilagay ang nakatirintas na buhok sa kanang balikat.

“No, this is not mine,” tanggi niya. Na-phobia na yata siya sa mga regalo. Pinilit niyang ibalik dito ang kahon.

“Pero, Ma’am nakasulat po ang pangalan ninyo diyan,” anitong hindi iyon tinanggap sa kanya. “Ano po kayang laman niyan? Bakit hindi po ninyo buksan?” usosyo pa nito. Tila excited na makita ang nasa loob ng kahon.

Minabuti niyang buksan iyon ng may kasama. Baka kung ano na naman ang laman niyon. Binalatan nga niya ang regalo at natagpuan sa loob niyon ang isa na namang vintage doll. Kinuha niya ang maliit na note na nakaipit doon at binasa iyon.

We will be together, soon... Very soon...

Kinilabutan siya. Ano na naman ang ibig sabihin niyon? Mas lalo pang nagiging magulo sa kanya ang lahat.

“Ma’am, may problema po ba?” pukaw sa kanya ng katulong.

“Wala naman. Sige, salamat.”

“Okay po, mauuna na rin po ako at mamimili pa po ako ng mga stock namin para sa pag-alis ninyo.”

“Mamimili ka?” tanong niya. Nabuhayan at nakaisip ng paraan kung paanong makakatagpo si Steve.

“MARAMING salamat, Yveth,” aniya sa katulong at inabot dito ang ilang lilibuhin mula sa kanyang pitaka. Pasasalamat niya iyon dahil tinulungan siya nitong maka-iskapo. Ito ang lumansi sa mga guwardiya para lihim siyang makapasok sa service van na ginagamit ng mga katulong sa mga lakad na katulad ng pagpunta sa market. “Ikaw na ang bahalang magbigay kay Mang Ipe. Sabihin mong salamat din. Balikan na lang ninyo ako rito mamaya pagkatapos ninyong mamili,” bilin pa niya.

“Walang anuman po, Ma’am. Maraming salamat din po rito,” tugon nitong nanlalaki ang mga mata sa pagtanggap sa salapi. Ibinulsa agad nito iyon.

“Sige, mauuna na ako.” Nagpaalam na siya. Matulin siyang lumayo at pumara ng taxi. Nagpahatid siya sa bahay ni Steve.

Pinara ni Veronica ang taxi nang humantong sila sa harap ng entrada ng bahay ni Steve. Inabutan niya ng ilang libo ang driver at hindi na nag-abala pang humingi ng sukli. Tinakbo agad niya ang gate at nag-doorbell.  Nang pagbuksan siya ng guwardiya ay sinabi agad niyang hinahanap niya si Steve. Hindi naglaon ay pinagbuksan naman siya nito ng walker’s gate. Naroroon sa labas ng bahay si Steve nang makapasok siya. Nakabihis ito ng pang-alis. Mukhang nabigla ito nang makita siya ngunit agad rin itong nakabawi at tinakbo siya at niyakap.

“Oh, darling! What are you doing here? Ang tigas talaga ng ulo mo! Hindi ba’t sinabi ko nang ako na lang ang pupunta sa inyo? Paano kung napahamak ka? Hindi mo na lang ba iyon naisip? Hindi mo man lang ba ako inisip? I’ll die, Veronica. I’ll die kapag may nangyaring masama sa ‘yo,” he said nonchalantly in anger and fear.

Veronica shut his mouth with a kiss.

“Okay lang ako, Steve. Huwag ka ng mag-alala pa,” sabi niya nang pakawalan ang labi nito. Napangiti naman ito sa wakas. Pinangko siya nito at ipinasok sa loob ng kabahayan. Iniakyat siya nito sa silid nito.

“Huwag na huwag mo nang uulitin ang ginawa mo sa susunod,” he said in sweet reprimanding tone.

“What will you do if I repeat it, huh, Steve?” pilyang wika niya, nagkabit ng mapang-akit na ngisi sa labi.

“I will punish you like this,” turan nito at ibinagsak siya sa kama. Sinibasib siya nito ng halik sa mga labi. Napakapusok ng bibig at dila nito. Sinakop ng alab ng mga labi nito ang mga labi niya.

Pagkatapos niyon ay ang leeg naman niya ang pinag-interesan nito. Tinikman nito ang balat niya at mabagsik na pinaglaro roon ang labi, dila at ngipin nito. Ilang minuto pa’y hinuhubad na nito ang damit niya. Sa puntong iyon ay ang dibdib naman niya ang pinagtuunan nito. Isinubo nito ang isang rurok niyon at sinipsip na parang gutom na gutom na sanggol. Samantalang ang isang rurok ng dibdib niya ay pinaglaruan ng daliri nito. Mayamaya pa’y sa puson na niya ito lumilikha ng apoy gamit ang basang dila nito. Hindi nagtagal pa’y tinanggal na rin nito ang pangbaba at pang-ilalim niya. Nang tuluyang matanggal ang mga saplot niya ay nadama agad niya ang paglusot ng malamig na dila nito sa kaselanan niya na nagbigay init sa kanya. Mabilis na nag-alimpuyo ang diwa ng p********e niya. Napaarko siya ng ilang ulit at isinigaw ang pangalan nito. Nang malapit na niyang maabot ang ituktok ng kaluwalhatian ay huminto ito sa ginagawa.

“Steve, please finish your punishment,” pagsusumamo niya. Sabik na sabik na ipadama nitong muli ang ipinadama sa kanya kanina.

“Not yet, darling. It’s too early for that.” Kinabig siya nito sa beywang upang mapaupo siya sa kama. “It’s your turn to punish me.”

Tinalima niya ito.

Isa-isa niyang inalis ang butones ng long-sleeve polo nito sa ohales niyon at hinayaan iyong dumulas sa sahig. Isinunod niya ang pagbaklas sa belt nito at inihagis iyon sa kung saan. Ibinaba niya ang zipper nito at nanggigil na hinubad ang pantalon nito. Nang ang brief na lamang nito ang natira ay dinamadama muna niya ang nagtatago sa loob niyon. Nang tuluyang magalit iyon ay hinaklit niya ang brief nito pababa.

Hinalikan niya ang ulo ng ari nito at kiniliti iyon sa pamamagitan ng dila. Mahinang kinagat-kagat niya ang lambi niyong natira. Isinunod naman niya ang katawan niyon, hinagod niya ng paulit-ulit sa pamamagitan ng bibig.  Nang mangalay ang panga niya sa laki ng p*********i nito ay pinaglaruan naman niya ang dalawang bola nito, pinagsalit-salitan niya iyon sa dila niya.

Panay naman ungol at anas si Steve. “Oh, darling… that’s awesome…”

Sa gitna ng kasarapan nito ay binitin niya rin ito at inihinto ang ginagawa kahit kasiya-siya rin iyon para sa kanya.

“You are cruel,” pahayag nitong hindi niya malaman kung natatawa o naiinis. Kinabig na lamang niya ito upang pareho silang mapahagi sa kama.

“I’m going to miss you, Steve,” pagkakuwa’y wika niya.

“It’s not going to be too long, darling. Maaayos din ang lahat sa lalong madaling panahon. Gagawa ako ng paraan, huwag kang mag-alala. When you came into my life, sinabi ko agad sa sarili kong hindi na kita papakawalan pa. Ngayong akin ka na, papayag pa ba akong magkalayo tayo? Mahal kita. Mahal na mahal. Hindi ako magsasawang sabihin ‘yan sa ‘yo ng paulit-ulit para malaman mong tunay ang pangako ko sa ‘yo.”

“Okay, stop. You make me cry,” birong-totoo niya. Hindi niya napigilan ang paglagos ng makulit na munting patak ng luha sa mga mata niya. Pinalis agad iyon ni Steve.

“You are my life, Veronica. My sunshine, my breath and my everything. You complete my whole being, darling. Thank you for giving me a piece of love, for giving me a space in your heart. Your affection makes me wild in hunger, and makes me die not to take you now to forever.”

“Puwes, angkinin mo na ako ulit ngayon, Steve…”

Nagtitigan sila nito at nagsimulang magningas ulit ang apoy sa pagitan nila na naghudyat sa pagsasanib ng kanilang mga katawan. Muli ay nagniig ang uhaw at sabik nilang mga laman. At sa ilang iglap ng paghugot at pagbaon nito ng p*********i nito sa p********e niya ay narating nilang muli ang walang kapantay na kaluwalhatian.

Hinahapong ibinagsak nito ang katawan sa tabi niya. Ikinulong siya nito sa mga bisig nito sa paraang tila ayaw na siyang pakawalan pa. Hinayaan na lamang niya ito at umamot ng init sa katawan nito.

They savored the moment of silence.

“Maraming salamat din sa pagmamahal mo, Steve. Mamahalin kita hanggang kaya ko,” she said breaking the silence. Hindi na siya maaaring magtagal pa at baka hanapin na siya ng lola niya at matuklasan nitong tumakas siya. She has to go now. “Kailangan ko ng umalis,” paalam niya.

“Let me take you home.”

“Hindi na kailangan. Susunduin ako nila Yveth malapit sa market na pinamilihan nila.”

“Ihahatid na lang kita roon,” sabi nito at gumayak kahit hindi pa siya sumasang-ayon.

Nagpatianod na lamang siya sapagkat gusto pa rin talaga niya itong makasama ng matagal.

Nang makapag-ayos sila ay bumiyahe na rin sila. Nang makarating sila ni Steve sa lugar kung saan siya babalikan ng katulong niyang si Yveth ay pilit niya itong pinaaalis na dahil baka may iba pang makakita sa kanila at isuplong sila sa lola niya. Ayaw naman niyang isapahamak si Steve.

Matapos ang mahabang diskusyon at pagpapanatag niya sa loob nito ay napilitan din itong sumunod sa kanya. “Take care, honey. Call me when you got home,” pagpapaalam nito at kinintalan siya ng halik sa labi at noo.

“Mag-ingat ka rin, Steve. Susubukan kong tawagan ka mamaya. I love you. Goodbye,” tugon niya. Siya naman ang humalik dito pagkatapos. Siya rin ang kusang bumitaw at itinaboy ito.

Makailang saglit lang naman ay dumating na rin ang van. Mabilis siyang sumakay roon.

“Kumusta ang lakad ninyo, Ma’am?” anang katulong. Nakangiti sa kanya. napansin niyang iba na ang suot nito at hindi na iyon maid's uniform. Wala na rin ang suot nitong makapal na salamin sa mata. Nakalugay na rin ang buhok nitong maalon-alon na sa tuwina ay lagi niyang nakikitang nakatirintas. Mukhang pinangmake-over nito ang ibinigay niyang pera.

“Ayos naman, Yveth. Ang ganda mo ngayon. Mang Ipe, pwede na po tayong umalis,” imporma niya sa driver. Nang lumingon ito ay anong gulat na lamang niya, nanlaki ang mga mata niya at nahigit ang hininga.

Hindi ito si Mang Ipe. Kundi ang, “Daddy...” hindi makapaniwalang usal niya.

Hindi na niya nasabi ang iba pa niyang nais sambitin nang takpan ni Yveth ang ilong at bibig niya ng panyo. Sigurado siyang may chloroform iyon sapgkat mabilis siyang nahilo. Nanakit ang ulo niya nang malanghap ang nakalagay roon. Hindi na siya nakapalag at nakapagprotesta pa. Nalunod siya sa kawalan kasabay ng napakaraming tanong sa isip niya.

Ang Daddy ba talaga niya ang nakita niya? O baka pinaglaruan lamang siya ng mga mata? Paanong nangyari iyon? Totoo bang buhay ito? Ano ba talaga ang nangyayari? Kung buhay talaga ito, bakit gusto siya nitong saktan? Bakit? Bakit?

Kadiliman.