Seducing, Father Aristotle

Kabanata 9

Kabanata 9

Aristotle's POV

Ilang sandali pa, may babaeng lumabas mula sa kwarto ni Reysan. Ang mga hakbang niya ay tahimik, ngunit sa bawat isa, parang may mabigat na tinig sa aking isipan. Nang umikot siya at humarap sa amin, napako ang mga paa ko. Ang puso ko’y parang tumigil sa pagtibok.

Hindi ko kayang paniwalaan ang aking nakikita. Si Mikay. Ang mukha niya hindi ko alam kung paano ko ito ipapaliwanag. Parang natulala ako. Ang kabuuan ng mukha ng asawa ni Reysan, na hindi ko akalain, ay siya palang Mikay siya ang babae na nagpatibok sa puso ko, ang babaeng patuloy na bumabagabag sa isip ko.

Hindi pwede ito. Hindi ko kayang tanggapin. Parang ang lahat ng mundo ko’y biglang nabulabog. Ang tawag sa kanya ni Sophia, ang pangalan na nagpa-ikot ng mga tanong sa aking isipan.

Napansin ko ang biglang pag-alis ng hangin sa aking mga baga, isang mabilis na gulping hirap na hindi ko maiwasan. "Ate Mikay?" Tanong ni Sophia, nagmamadaling naglakad patungo kay Mikay. Pero ako... ako'y na-stuck, nakatayo lang sa gitna ng lahat, para bang ang mundo ko’y napakabigat at hindi ko magawang huminga ng maayos.

Si Mikay? Ang asawa ni Reysan? Ang nawawalang asawa na matagal nang hinahanap, na ngayon ay siya palang ang babaeng nakatayo sa aking harapan?

Ang utak ko’y parang tumigil sa pagtatrabaho. Parang walang koneksyon ang lahat ng mga kaganapan. Hindi ko kayang ilahad ang mga nararamdaman ko. Lahat ng mga tanong na ayokong tanungin sa sarili ko ay biglang sumabog bakit? Paano? Ano ang ibig sabihin nito?

Hindi ko alam kung paano magsisimula. Hindi ko alam kung paano haharapin si Mikay sa mga sandaling ito, lalo pa't siya ang babaeng nagbigay sa akin ng isang pagmamahal na hindi ko inaasahan, pero sa parehong pagkakataon, siya rin ang babaeng magiging hadlang sa aking pangako at pananampalataya.

Tinutok ko ang mata ko kay Mikay, at sa bawat sandali ng pagtingin ko sa kanya, mas lalong sumisikip ang dibdib ko.

Kinusot-kusot ni Mikay ang kanyang mga mata. Magulo ang buhok, at halatang kakagising lamang siya. Ang amoy ng bagong gising na katawan ay bumabalot sa kanyang paligid, ngunit ang mga mata niya mga mata na minsan ay puno ng takot, minsan naman ay ngiti ay tila hindi ko mawari. Parang may kung anong kalituhan sa kanyang hitsura na nagpatigil sa akin sa aking kinatatayuan.

"Ate Mikay! Halika ka rito, ipapakilala kita kay Kuya Aris!" Muling tawag ni Sophia. Hinila niya si Mikay, at naglakad silang magkasama patungo sa aking kinaroroonan.

Ngunit bakit tila hindi niya ako kilala? Parang may pagkakailang nang makita niyang nakatayo ako sa harapan nila, isang hindi pamilyar na ekspresyon ang sumulput sa mukha niya. Parang ang mga mata ni Mikay ay nagsisilibing nagsusuri, pero hindi siya sigurado kung ano ang kanyang nakikita. Ang kanyang kamay ay dahan-dahang itinulak ni Sophia upang ipakilala ako.

"Kuya Aris, siya si Ate Mikay, asawa ni Kuya Reysan!" Ang tuwa sa boses ni Sophia ay hindi ko lubos maipaliwanag. Ang saya ni Sophia, ngunit ang akin... puno ng gulo.

"Ate Mikay, siya naman si Kuya Aris." Habang tumawa si Sophia at inabot ang aking kamay, nakita ko si Mikay na nag-atubiling mag-abot ng kamay niya sa akin.

Sa mga sandaling iyon, parang hindi ko na alam kung paano tatahakin ang mga susunod na hakbang. Pagtingin ko kay Mikay, ang mga mata ko ay naiwan ng isang tanong. "Bakit hindi mo ako kilala?" Hindi ko ito masabi, pero ramdam ko ito sa bawat hakbang ng aking puso.

Si Mikay, ang babaeng bumago sa lahat ng pagnanasa at pangarap ko, ang asawa ni Reysan nasa harapan ko, at tila hindi niya ako kilala.

Kahit ang kamay niya, nang inabot sa akin, ay tila may lungkot sa likod ng bawat galaw. May kabiguan sa bawat galak na ipinapakita. Ang pagkakaintindi ko, hindi ko pa rin sigurado kung anong kahulugan ng pagkikita naming ito.

Ibinaba ko ang kamay ko, at sa kabila ng pagkabigla, sinubukan ko pa ring ngumiti. "Mikay , magandang hapon ," sagot ko, bagama't ang tinig ko'y may halong pagkabahala.

Di ako makapaniwala na si Mikay ang nawawalang asawa ni Reysan. Ang babaeng nagpatibok sa puso ko, ang babaeng iniiwasan ko dahil sa takot na madulas at magkamali, siya pala ang asawa ng kapatid kong si Reysan. Paano nangyari ito? Paano ko hindi naisip na may koneksyon ang pagkakakilanlan ni Mikay kay Reysan? Ang mga tanong ko ay parang sumabog sa aking isipan, na mas lalong nagpapalabo ng aking mga nararamdaman.

Si Mikay, na hindi ko makalimutan, ang asawa pala ng aking kapatid—at hindi ko ito alam. Hindi ko pa rin matanggap. Para bang ang buong mundo ko’y biglang nagbago ng walang paalam, at lahat ng mga tanong na kinikimkim ko ay hindi ko alam kung paano haharapin. Bakit hindi ko alam ang tungkol dito? Bakit hindi ko siya nakilala noon bilang asawa ni Reysan?

At saka, hindi niya ako kilala, o baka nagpapanggap lang siya na hindi niya ako kilala? Parang may hindi tama sa reaksyon niya kanina, parang walang koneksyon ang mga mata niyang tumingin sa akin. Wala man lang pagkakaalam o alingawngaw ng kahit anong pamilyaridad sa mga kilos niya. Kung totoo siyang hindi ako kilala, paano kung wala siyang kahit anong alaala sa mga sandaling magkasama kami? O baka naman ay may iba siyang dahilan kung bakit nagkaganito?

Ang sakit ng mga tanong na ito. Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang sagot. Si Mikay, ang asawa ni Reysan, siya pa rin ba ang babaeng gusto ko? Siya pa rin ba ang babaeng magpapaikot sa buhay ko, o ito na ang simula ng pagtatapos ng lahat ng ito?

Habang naroroon ako sa harap ni Mikay, ang loob ko’y naguguluhan at puno ng sakit. Hindi ko alam kung anong hakbang ang susunod, o kung kaya ko pa bang magsimula muli sa isang kwentong hindi ko naman inaasahan.

“Oh, kuya, may problema po ba?” tanong ni Sophia habang nakatingin sa akin. Halatang napansin niya ang pagkabigla ko at ang mga hindi maipaliwanag na emosyon sa aking mata. Hindi ko kayang tumingin nang matagal kay Mikay, hindi ko kayang tanggapin ang lahat ng ito sa isang iglap.

“W-wala, Sophia. Napagod lang ako sa biyahe. Magpapahinga muna ako,” sagot ko, ang boses ko'y tila may pagkatalo. Wala sa sarili ko ang mga salita ko, at ramdam ko na hindi ko kayang itago ang mga tanong na umaabot sa aking isipan. Mabilis akong tumayo, at sinadyang umiwas sa kanilang mga mata.

“O sige, kuya. Doon ka muna sa kwarto mo. Tatawagin na lang kita mamaya sa hapunan,” sabi ni Sophia na may bakas ng pagkabahala, pero hindi ko na siya pinansin pa. Tumango lang ako, at pilit na ngumiti, kahit alam kong hindi ko kayang magsinungaling sa sarili ko.

Habang papunta ako sa kwarto ko, hindi ko maiwasang magbalik-tanaw. Ang mga tanong ko kay Mikay, kay Reysan, at sa sarili ko ay tumatakbo sa isipan ko. Paano ko haharapin ang sitwasyon na ito? Hindi ko kayang itago ang mga nararamdaman ko, pero alam kong hindi rin ito tamang panahon para ipakita ang lahat ng iyon.

Kailangan ko ng oras upang mag-isip, ngunit habang tinatahak ko ang bawat hakbang patungo sa kwarto ko, ramdam ko ang kabigatan ng mga sagot na hindi ko pa natutuklasan.

At nang makapasok ako sa kwarto ko, hindi ako mapakali. Ang mga pader na minsang naging kanlungan ko sa mga sandaling ako’y naguguluhan, ngayon ay parang humihigop sa akin ng lahat ng mga tanong na hindi ko kayang sagutin. Ang mga alingawngaw ng mga nangyari sa mga nakaraang araw, ang mga hindi inaasahang pagnanasa ko kay Mikay, at ang mga saloobin ko bilang isang pari ay nagsanib at naging isang malaking gulo sa aking isipan.

Hindi ko pa rin lubos maisip na si Mikay ang nawawalang asawa ni Reysan. Kaya pala tatlong araw na hindi nagpakita sa akin si Mikay dahil nahanap na pala siya ng kapatid ko. Isang matinding pagkabigla. Si Mikay, ang babaeng hindi ko kayang kalimutan, ang asawa ng kapatid ko, at hindi ko pa alam kung anong ibig sabihin ng lahat ng ito. Bawat tanong ay parang tinutusok ang puso ko, at hindi ko alam kung paano ko haharapin ang lahat ng ito.

Paano kung malaman ni Reysan na may nangyari sa amin ni Mikay? Paano kung malaman niyang may naramdaman ako para sa asawa niya, na ang akala ko’y nawawala? Isang malaking lihim na maaaring magdulot ng gulo at hindi pagkakaunawaan sa aming pamilya. Ang relasyon namin bilang magkakapatid ay maaaring masira dahil sa isang pagkakamali na hindi ko sinasadya.

Ang takot na baka mawalan ako ng kapatid, o masaktan siya dahil sa mga hindi inaasahang pangyayari, ay mas matindi kaysa sa takot kong maramdaman ng pamilya ko ang mga pagpapasya ko sa aking buhay. Paano ko haharapin ito? Hindi ko kayang itago ang nararamdaman ko kay Mikay, pero alam kong maaari itong magdulot ng malaking epekto sa amin bilang pamilya.

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan. Hindi ko alam kung anong hakbang ang susunod. Ngunit sa bawat minuto ng pananahimik ko sa kwarto ko, ramdam ko na ako’y nagsisisi at natatakot sa mga hakbang na maaaring magbago sa lahat ng relasyon ko kay Reysan, kay Mikay, at sa aking pamilya.