Seducing, Father Aristotle

Kabanata 7

Mikay's POV

Kabanata 7

Akala niya siguro, mamahalin ko siya. No way! I'm just using him.

"Ibig bang sabihin niyan, we're officially in a relationship?" tanong ko habang nakayakap sa kaniya, pinipilit itago ang malamig na ngiti sa mga labi ko.

"Yes," sagot niya, hinahaplos ang buhok ko. "But secretly in a relationship. Hindi pwedeng malaman ng mga tao ang koneksyon nating dalawa!"

Napataas ang kilay ko, ngunit pilit kong itinago ang pagkairita. "So, it's a lie? Akala ko ba handa kang huminto sa pagiging pari para makasama ako?"

Bahagya siyang umurong, halatang nagulat sa tanong ko. Tumitig siya sa mga mata ko na parang pilit naghanap ng tamang sagot.

"Hindi ganun kadali," mahinang sagot niya. "Ang pagiging pari ay bahagi ng pagkatao ko. Pero ikaw... ikaw ang nagbibigay ng dahilan para magtanong kung tama pa ba ang ginagawa ko."

Napailing ako at bahagyang lumayo. Ang dami niyang sinasabi, pero walang kongkretong plano. Wala akong balak maging parte ng buhay na puro pagtatago.

"Alam mo, akala ko ba mahal mo ako?" sinubukan kong ipakita ang pekeng lungkot sa mukha ko, kasabay ng pagtulo ng isang patak ng luha. "Kung mahal mo talaga ako, bakit hindi mo kayang isakripisyo ang lahat para sa akin?"

Napahinga siya nang malalim, halatang nasasaktan sa mga sinabi ko. Lumapit siya at hinawakan ang mga kamay ko. "Mahal kita, higit pa sa iniisip mo. Pero kailangan nating maghintay. May mga bagay na hindi pwedeng madaliin."

"Hindi ako marunong maghintay," malamig kong tugon, sabay hugot ng kamay ko mula sa kaniya. "Kung talagang mahal mo ako, hindi mo ako ipapahintay."

Tahimik lang siyang nakatayo, tila hindi alam kung paano ako papakalmahin.

Habang pinapanood ko siyang nalilito, isang bahagi ng isip ko ang natutuwa. Hindi ko siya kailanman minahal. Ginagamit ko lang siya para makalimot sa sakit ng nakaraan. Ginawa ko siyang laruan, isang piraso ng chess na ginagalaw ko para sa sarili kong laro.

"Let’s stop this," mahina kong sabi, ngunit may laman. "Ayoko na."

"Mahal kita..." bulong niya, hawak pa rin ang kamay ko, ngunit sa pagkakataong ito, hinayaan kong makita niya ang tunay na ekspresyon sa mukha ko ang lamig, ang kawalan ng emosyon.

"Hindi kita mahal," diretso kong sabi. "Ginamit lang kita para makalimutan ang sakit. At ngayon, tapos na ang laro."

Parang nawalan siya ng hangin. Kita ko sa mga mata niya ang pagkabigla at sakit, pero hindi ko na ito pinansin. Tumalikod ako at nagsimulang maglakad palayo.

Hindi ko kailangang lumingon. Alam kong iniwan ko siyang durog, pero ganito ang buhay walang awa para sa mahina. At ako? Hindi na ako magpapatalo ulit.

“If you’re not willing to stand by our relationship, then we should stop this fvcking relationship. You know what I mean,” mariin kong sabi habang tumayo mula sa kama.

Narinig ko ang mabigat niyang paghinga habang nanatili siyang nakaupo, tila iniisip ang susunod niyang sasabihin.

“Hindi ganun kadali,” sagot niya, halatang nagpipigil ng emosyon. “Alam mo ang mga nakasalalay. Hindi lang ito tungkol sa akin o sa iyo.”

Napangiti ako ng mapait, tumalikod at tumingin sa bintana. "Lagi na lang. Lagi na lang may dahilan, may excuse." Tiningnan ko siya ng diretso, puno ng panlalamig ang mga mata ko. "Kung talagang mahal mo ako, bakit hindi mo kayang ipaglaban ako? Bakit hindi mo kayang piliin ako?"

Tumayo siya, lumapit sa akin, at hinawakan ang braso ko. "Dari, hindi ganun kasimple ang lahat. Hindi mo naiintindihan ang bigat ng desisyong ito."

Napailing ako at marahang inalis ang kamay niya sa braso ko. "Alam mo, pagod na akong maghintay. Pagod na akong maging lihim na bahagi ng buhay mo. Kung hindi mo kayang tumayo para sa atin, kung hindi mo kayang ipaglaban ang meron tayo, mas mabuti pang itigil na natin ‘to."

Nanatili siyang tahimik, nakatitig sa akin na parang pilit na inuunawa ang mga salitang binitiwan ko.

“I deserve someone who’s brave enough to choose me,” dagdag ko, ang boses ko’y nanginginig sa galit at hinanakit. "At ikaw, malinaw na hindi ikaw iyon."

"Mikay, please... give me more time," pagsusumamo niya, halatang desperado.

"No," madiin kong sagot, tumalikod at nagsimulang maglakad palayo. "Tapos na tayo."

Hindi ko na narinig kung anuman ang sinabi niya pagkatapos. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang malalakas na t***k ng puso ko—hindi dahil sa pagmamahal, kundi dahil sa desisyon kong wakasan ang isang relasyong alam kong kailanman ay hindi magiging patas.

"No! They won't tolerate you. At saka nagsimula nang manghinala si Ministro sa ating dalawa. Hihintayin mo pa bang mangyari iyon?"naiinis kong sabi. "Sabagay, sino ba naman ako, 'di ba? I'm just a homeless girl na nakilala mo lang sa tabi-tabi." Kunwari ay nalulungkot ako, hinahaplos pa ang braso ko na parang nagmamakaawa.

Bumangon siya at tumayo, mariing napabuntong-hininga. Ang mga kamay niya ay mariing nakahawak sa kanyang noo, halatang hindi alam ang gagawin.

"Mikay please, huwag kang magbiro ng ganyan. Alam mong hindi ka lang basta homeless girl para sa akin," seryoso niyang sabi, habang naglalakad papunta sa bintana. Pinagmasdan niya ang labas, tila hinahanap ang tamang sagot sa kawalan.

Tumayo ako, dahan-dahang lumapit sa kaniya, at hinaplos ang balikat niya. "Kung ganoon, patunayan mo. Ipakita mo sa lahat na ako ang mahal mo, kahit na ano pa ang sabihin nila. Pero kung hindi mo kayang gawin iyon..."

Lumingon siya sa akin, ang mga mata niya ay puno ng kaba at pagkalito.

"Kung hindi mo kayang ipaglaban ang relasyon na ito, mas mabuti pang maghiwalay na lang tayo," mariin kong sabi, sinigurado kong ramdam niya ang bigat ng bawat salita ko.

"Dari, hindi ganoon kadali!" napalakas ang boses niya, pero halata ang desperasyon. "Hindi lang ito tungkol sa atin. May mga taong maaapektuhan. May mga paninindigan akong kailangang sundin."

"Tama ka," sagot ko nang malamig, ang mga mata ko ay nakatutok sa kanya. "Hindi ito madali, pero minsan kailangan mong piliin kung ano ang magpapasaya sa'yo. At kung hindi ako iyon, mas mabuti pang umalis ka na."

Tahimik kaming nagkatitigan. Sa sandaling iyon, tila nawala ang lahat ng ingay sa paligid. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na pintig ng puso ko.

Bigla siyang napayuko, hinawakan ang ulo niya, at parang gustong sumigaw pero hindi magawa. "I don't know what to do anymore," bulong niya, tila kausap ang sarili.

"Kung ganoon," sagot ko habang dahan-dahang umatras, "baka oras na para magdesisyon ka. Pero habang nag-aalangan ka, hahayaan kong ako ang magdesisyon para sa atin. Paalam."

At tumalikod ako, pilit pinipigilan ang sariling lumuha habang naglalakad palabas ng kwarto. Narinig ko ang pagtawag niya, pero hindi na ako lumingon. Alam kong tapos na ang lahat.

Nanlaki ang mga mata ni Ministro nang makita ako. Halatang gulat na gulat siya, at tila hindi makapaniwala na nasa harap niya ako. Inirapan ko lamang siya, kasabay ng malamig na ngiting naglalaro sa aking mga labi.

"Ikaw ang susunod, Ministro," sabi ko sa isip ko, habang marahang naglalakad palapit sa kanya.

“A-anong ginagawa mo dito?” nauutal niyang tanong, kasabay ng bahagyang pag-atras. Halatang natatakot siya, ngunit pilit niyang pinapakalma ang sarili.

Tumigil ako sa harapan niya, tinignan siya mula ulo hanggang paa na parang wala siyang halaga. “Keep silence if you don’t want me to hunt you,” malamig kong sabi, ang boses ko’y halos bulong ngunit puno ng pananakot.

Nakikita ko ang biglang paglamig ng kanyang ekspresyon, tila hindi alam kung paano ako haharapin. Alam niyang seryoso ako sa binitawan kong salita. Hindi ko na hinintay ang sagot niya at dumiretso akong naglakad, nilagpasan siya.

Aristotle's POV

Sumikip ang dibdib ko sa bawat salitang binitiwan ni Mikay. Ang mga sinabi niya ay parang kutsilyong unti-unting tumatama sa puso ko. Mahal ko siya—sa paraang hindi ko naisip na magiging posible. Pero ano nga ba ang magagawa ko?

Hindi ko pwedeng balewalain ang pagiging pari ko. Ito ang sinumpaan kong buhay, ang panata ko sa Diyos at sa simbahan. Alam kong mali na nilabag ko ang patakaran, na hinayaan kong magtagumpay ang damdamin ko sa halip na ang pananampalataya. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko rin pwedeng itanggi kung gaano kabigat sa akin ang ideyang mawala si Mikay sa buhay ko.

Nakatayo ako sa gilid ng altar, nag-iisa, habang tumutunog ang kampana sa simbahan. Tila isang paalala ang bawat kalembang sa akin ng mga pangako at sakripisyo na kasama ng aking bokasyon.

"Diyos ko, ano ang dapat kong gawin?" mahina kong dasal, pilit na nilalabanan ang gulo sa isipan ko. Ang bawat saglit na kasama si Mikay ay nagdudulot ng kasiyahan na hindi ko pa naramdaman noon. Ngunit ang bawat oras na iyon ay tila ring tanikala na nagtatali sa akin sa kasalanan.

Kung pipiliin ko si Mikay, isusuko ko ang lahat ng alam kong buhay. Pero kung pipiliin ko ang simbahan, paano ko tatanggapin ang sakit ng pagkawala niya?

Napahawak ako sa dibdib ko. "Patawad, Diyos ko," bulong ko. Hindi ko alam kung anong kapatawaran ang kailangan ko—ang kapatawaran ba mula sa Diyos o mula kay Mikay, na tila nawawalan na ng tiwala sa pagmamahal ko sa kanya.

Hindi ko pwedeng balewalain ang pagiging pari ko, pero hindi ko rin kayang balewalain si Mikay. Isa itong laban na alam kong may talo ako kahit anong piliin ko. Ang tanong na lang: sino ang dapat kong piliin na saktan? Ang Diyos na nagbigay sa akin ng panata o si Mikay na nagbigay sa akin ng dahilan para maramdaman ang mundong ito?