Never Fall In Love

Chapter 23: Punishment

Lumipas Ang Araw Hindi ko pa rin mahanap si Sandy. Lagi ko ring tinatawagan si Lolo para kumbinsihin pero Hindi Niya sinasagot Ang mga tawag ko. Kaya Wala akong choice kundi makipagkita sa kanya at Doon ko nalang Siya kukumbinsihin. Sino na Naman kaya itong ipapakilala niya sa akin.

Papunta na Ako Ngayon sa location na binigay ni Lolo sa akin. Pagkapasok ko sa restaurant sinamahan ako ng waiter papunta sa VIP room kung saan sila Lolo. Nakita ko kaagad si Lolo pagkapasok ko sa loob ng room at isang babae na nakatalikod sa akin.

“Its good you’re here. Akala ko Hindi ka sisipot.” Banat agad ni Lolo pagkadating ko. “Iha, I want you to meet my Grandson” sambit ni Lolo pagkalapit ko. Naramdaman Kong tumayo Ang babae kaya napatingin Ako dito.

“Mavvy?”

“Sandy?” panabay naming sambit.

‘Wait..Tama ba Ang nakikita ko? Si Sandy talaga itong nasa harapan ko?’ kausap ko sa sarili.

“Siya Po Ang apo niyo Lo?” Tanong ni Sandy na nagpabalik sa diwa ko. Palipat lipat naman ang tingin Niya sa amin ni Lolo.

“Both of you, sit down” Saad ni Lolo sa ma authoridad na tono.

“I don’t know what’s taking you so long to meet me. Kaya ako na Ang gumawa Ng paraan.” Dagdag pa nito.

“Anong ibig niyo pong Sabihin Lo?” Naguguluhang Tanong ni Sandy. “Ibig pong Sabihin hindi niyo talaga Ako nadaanan nong nagkita tayo?” Tumango tango Naman si Lolo.

“Yes. But I don’t know what happened to you that time. I happened to see you leaving kaya sinundan ka namin. At mabuti nalang ginawa Namin yon kundi baka may nangyari ng masama sayo. Where have you been that time? Bakit mo hinayaang umalis mag Isa Ang fiancee mo?” Baling ni Lolo sa akin. Tiningnan ko din si Sandy na may pagtatanong dahil Hindi ko Rin alam Ang dahilan.

“I told you already Lo. Tsaka bakit Hindi mo sinabi sa akin nong nagkausap tayo. Alam mong hinanap ko siya” Tanong ko kay Lolo na may panunumbat. Ilang Araw na naming hinanap ito na Kay Lolo lang Pala. Pambihira.

“That’s your punishment for not paying attention to you fiancee” napakunot Naman Ang noo ko pero hindi na Ako sumagot. Tiningnan ko nalang Ng masama si Sandy.

“You will be husband and wife soon. Kung may problema kayo pag usapan niyo Hindi yong magwalk out nalang agad. At Ikaw naman” duro ni Lolo sa akin. “Wag mong hayaang sumama Ang loob ng magiging Asawa mo. Marami pa kayong pagdadaanan. Kung simpleng argument lang ganyan na Kayo, paano kayo tatagal sa isat isa?” pangaral ni Lolo. Pagtingin ko Kay Sandy nakatanga lang ito habang nakatingin kay Lolo.

“Anyway, I’ll leave you here. Mag usap kayo Ng masinsinan.” Saad ni Lolo sabay Tayo. Nagkatinginan Naman kami ni Sandy.

“By the way, your Engagement Party will be next week” Bago pa man kami makapagreact nakaalis na kaagad si Lolo.

“So, do you have anything to say?” baling ko Kay Sandy. Umiling iling Naman ito.

“Wala.” Nakaismid nitong sabi kaya natampal ko Ang table dahil sa inis.

“Alam mo bang kung saan saan ka Namin hinanap!” nanggagalaiti Kong Tanong sa kanya

“Sino bang may Sabi sayong hanapin mo ako?” sarkastiko Naman nitong sagot.

“Wow…as in Wow! Sana lang talaga Hindi na kami nag aksaya pa ng oras para hanapin ka. f**k! Sino ka ba para pag aksayahan ko Ng Oras?” diko mapigilang sigaw sa kanya.

“Tama ka! Sino ba Ako para pag aksayahan mo ng oras! Isa lang Naman akong gamit sayo na anumang Oras gusto mong gamitin. Pero ipapaalala ko lang Sayo, Wala sa kasunduan natin Ang gamitin akong rebound. Kung may mga issue ka pa sa nakaraan mo wag mo akong idamay! Hindi porket pumayag Ako sa kasunduan natin ay pwede mo ng gawin Ang mga gusto mo!” pasigaw din nitong sagot saka padabog na umalis pero Hindi pa man ito nakakalayo napigilan ko na ito.

“Anong sinasabi mong ginagamit kita? Paano kita ginamit ha?”

“Bitawan mo ako!”

“Hindi kita bibitawan hanggat Hindi mo sinasagot Ang Tanong ko” nanlilisik Naman Ang mga mata nitong tiningnan Ako Ng masama.

“Sinabi Ng bitawan mo ako!” dahil sa inis ko binuhat ko ito na parang Isang sakong bigas.

“Ahhh..Ano ba! Ibaba mo Ako Ngayon din!” pagpupumiglas nito. Sampal, kalmot at suntok na Ang natanggap ko Mula sa kanya.

“No way! You deserve a punishment”

“Anong binabalak mo!”

“You’ll see.” Nagpupumiglas ulit ito kaya pagkadating Namin sa sasakyan hinagis ko ito sa loob. f**k! Puro kalmot Ang leeg at braso ko dahil nararamdaman ko na Ang hapdi.

“Anong ginagawa mo! Ayokong sumama sayo!” pagsisigaw pa Rin nito Kaya pinasibad ko Ang sasakyan.

“Ano ba! Magpapakamatay ka ba? Huwag mo akong idamay!” sigaw nito habang nakakapit Ng mahigpit sa seatbelt.

“Kung Hindi ka titigil mababangga talaga Tayo” tumigil Naman ito kaya binagalan ko Ang pagpapatakbo Ng sasakyan. Tahimik pa rin ito kaya tiningnan ko ito. Nakapikit habang nakahawak pa ito sa seatbelt at nanginginig. Napansin ko Rin Ang luhang tumulo sa mata niya kaya kinabig ko Ang sasakyan sa gilid Ng kalsada.

“Are you okay?” Tanong ko Dito pero Hindi ito umimik. Tanging hikbi lang Ang narinig ko Kaya niyakap ko na ito.

“I’m sorry if I scared you. I did it to punish you for pissing me off. I’m sorry. Stop crying already.” Pag aalo ko sa kanya. Pero Hindi pa rin ito tumigil sa paghikbi kaya hinayaan ko nalang Siya. Nang huminto na ito sa pag iyak bigla itong umalis sa pagkakayakap ko Saka tumingin sa labas. Napabuntong hininga nalang Ako. Nang masigurong ayos na Siya nag umpisa na ulit akong magdrive.

Pagkadating Namin sa bahay, binuhat ko na ito dahil nakatulog ito habang nasa byahe kami kanina. Dumerecho na ako sa kuarto Niya. Nang mailapag ko na Siya sa kama hinaplos ko ang maamo niyang Mukha. Bakas pa Rin sa Mukha Ang luha tanda ng kanyang pag iyak kanina. Gusto ko lang Naman Siya bigyan Ng leksyon dahil pinag alala Niya Ako. Pero kaninang umiyak ito parang dinurog Ang puso ko sa Hindi malamang dahilan. Simula noong hiniwalayan Ako ni Amara Hindi ako nakaramdam Ng ganito sa isang babae. Ngayon lang at Kay Sandy lang.