Ang picture na sinend sa akin ni Winston ay isang picture ni Dad at ni Johannes noong araw na mismo kung kailan namatay si Daddy. Nakahawak si Johannes sa kwelyo ni Dad at kitang-kita sa ekspresyon niya na galit siya. My Dad, on the other hand, medyo nakatalikod siya – mostly kita iyong likod niya sa picture at konti lang ang kita sa mukha niya pero kahit na ganoon pa hindi naman maitatanggi na si Dad itong kasama niya sa picture.
When he said that there is nothing to worry about.
That’s not true.
There is.
Because I worry.
Walang tigil sa panginginig ang kamay ko at maka-ilangan ulit rin akong kurap-kurapa para mawala ang panlalabo ng mata ko at kasabay naman nun ang pagtulo ng luha ko.
I took a shower and dress up as usual like there is nothing I discovered. At that time, I was
