Nanatiling nakasandal ang ulo ni Thea sa dibdib ni Liam habang dahan-dahang kumakalma ang kaniyang paghinga. Ang mabilis at matatag na t***k ng puso ng binata, kasabay ng malumanay nitong pag-tapik sa kaniyang likod, ang unt-unting nagpatahimik sa mga multo ng kaniyang nakaraan.
Matagal silang nanatili sa ganoong posisyon sa tahimik na pasilyo, malayo sa ingay ng natitirang selebrasyon sa loob ng gym.
Nang tuluyan nang huminto ang kaniyang paghikbi, dahan-dahang lumayo si Thea nang bahagya. Ginamit niya ang panyong ibinigay ni Liam para ayusin ang kaniyang mukha. Tiningnan niya ang binata—namumula rin ang mga mata nito, at may bakas ng basang luha sa pisngi.
"I'm sorry kung ngayon ko lang nasabi sa'yo," mahinang wika ni Thea, habang nakatitig sa panyong hawak niya. "Natatakot kasi akong
