Somewhere In Between

KABANATA 9

Nang makauwi kami matapos gumaala sa kung saan saan ay agad naman silang nakatulog, habang ako, hindi. Inabot na rin kasi kasi ng hapon, dumalaw sila sa families nila, sa school naming, ang daming napuntahan. Nakakapagod pero buhay pa rin diwa ko hanggang ngayon na gabi nanaman.

Lumabas ako sa aking kwarto at pumunta sa may rooftop. Tanaw ditto ang city lights kaya ditto ko napiling tumambay, hindi rin naman ganon kalamig. Umakyat ako dala dala ang isang bote ng beer na kinuha ko sa ref naming.

Is it really possible na kahit sobrang tagal na ang nakalipas, yung nararamdaman ay hindi pa rin nag babago?

Na yung akala natin na okay na, na tanggap na, nan aka move on na… Sa isang iglap hindi pa rin pala.

Distracted lang pala talaga, pero kapag nandon na mismo yung tao, o kahit pangalan lang, alam mo pa rin sa sarili na may epekto na. Kahit anong pigil o pag kukunwari, hindi ko maitatangging meron pa talaga, na mahal ko pa rin siya.

Sa hindi inaasahang pag play ng music, biglang tumugtog ang fallingfpryou by The 1975.

“What time you coming out? We started losing light.” Marahang sambit ni Achilles, he’s really careful sa pananalita niya, sinisiguradong maiintindihan ang bawat mga liriko ng kanta.

Kung noon ko maririnig itong kanta ay wala akong maiintindihan, pero ngayon? Unti unti ko ng nagegets, nare realize ang bawat liriko sa kanta. Word by word, sentence by sentence.

Achilles is basically waiting for me to come see him, but as it gets dark, he’s worried that I may not show up. Which shows how Achilles feels unsure and a little bit sad as he waits.

“I don’t wanna be your friend, I wanna kiss your lips.” Muling sambit ni Achilles.

Nanigas ako sa kinauupuan ko matapos marinig ang liriko ng kanta. Paulit ulit na nag stay sa isip ko ang boses ni Achilles at ang naiwang lyrics ng kanta. The lyrics caught me off guard. How come I did not realize this before? How stúpid am I before?

“Achilles doesn’t just want to be friends with you. He wants to be close to you in a romantic way. He’s being honest about what he really feels, lowkey confession I guess? He wants it more than a friend and yet??” Seryosong sambit ni Ryen.

Hindi ko namalayan na nasa likod ko na pala siya at sumunod sa akin paakyat sa rooftop.

“Are you getting our point na?” Tanong niyang muli.

“That’s what we kept on telling you noong college.” Seryosong dagdag niya.

Nanatili lang akong tahimik, hindi alam ang irereact o ang sasabihin. All I could think of is What if nag risk ako? What if hindi ko siya iniwan ng on the spot noong graduation? Sayang.

“I’m falling for you, I’m falling for you, I’m falling for you.” Sambit ko habang sinasabayan ang kanta at ang boses ni Achilles na naririnig ko sa aking isip.

That time, when they are both here, the also sang the same lyrics. Thinking about each other at the same time. It’s like the’re both telling themselves how they feels, and can’t deny it anymore, not again, not this time.

“Does it rings a bell?” Tanong ni Ryen na ngayon ay uminom sa kaniyang hawak din na beer.

I look at Ryen with full of emotions in my eyes.

Alam kong kapag lumingon siya ay babagsak ang mga luha sa mata ko na kanina ko pa pinipigilan. Maybe the time has come? I am finally admitting it to myself. Wala ng takas, hindi na muling makakaiwas.

Those actions, memories, unti unti nanaman nabubuhay. Everything inside me just clicked.

“I am falling for him. I’ve been in love for a while now, since then, through his glances, his words, his actions and even his silence. And now, now that I am not scared to admit it to myself, saka naman kung kailan wala siya, at nakalipas na ang ilang taon.

“The truth is, I didn’t want to just be his friends neither. I wanted to hold his hand, laugh with him, cry with him, kiss him. I wanted everything. But I am not yet ready to face him.” Sambit ko kay Ryen at tuluyan nan gang bumagsak ang luhang kanina ko pa pinipigilang pumatak.

“How can I not know this before?” Natatawa kong tanong habang umiiyak at umiinom ng beer.

“It happens for a reason. Hindi niyo nga maamin sa sarili niyo na gusto niyo isa’t isa e.” Sambit ni Ryen.

“Tahan na, everything will be okay, in the right time, everything will be alright.” Sambit ni Ryen.

“Isaiah 60:22 When the time is right, I, the Lord will make it happen.” Marahan kong sambit.

“At least, ngayon sa sarili mo, tanggap mo na.” Natatawang sambit ni Ryen.

“Pero hindi pa rin ako handa.” Sambit ko.

“Kailan man ay hindi ka naging handa Saraiah. Nauuna ang takot diyan sa dibdib mo.” Sambit ni Ryen habang tinuturo sa akin ang aking dibdib.

“Hinahayaan mong makain ka ng takot at pangamba, imbis na labanan mo ay nag papatangay ka. Parang agos sa ilog, kapag hindi mo pinuwersa ang katawan mo, tatangayin ka.” Sambit ni Ryen.

“Minsan, mas magandang pinapairal ang isip, hindi sa lahat ng oras dapat puso. Kasi dyan ka mahina, yan ang kahinaan mo, si Achilles na laman ng puso mo.” Makahulugang sambit ni Ryen.

Hindi na ako nakipag talo, hinayaan ko nalang at muling tumingin sa city lights.

“Kaya nga tayo nag punta rito para malibang aako, pero why does it feel empty? Like there is something missing. May kulang, may nawawala.” Sambit k okay Ryen.

“Simply because, wala si Achilles. May parte sa puso mo naa hindi pa nakakabalik, at hindi mo maibalik.” Sambit ni Ryen.

“At hindi masama yon, may kulang man, at least alam mong kahit papaano ay unti unti ka na rin nabubuo.” Nakangiti niyang sambit.

“It’s fine kung may kulang ha? Parte ng buhay yan. May nawawala, may umaalis, may darating at malay mo, may bumalik.” Natatawa niyang sambit kaya napanguso ako.

“Alam mob a, napapaisip ako. Paano kung bumalik?” Tanong ko kay Ryen.

“What about it?” Tanong niya.

“Paano kong bumalik si Achilles?” Tanong ni Ryen.

“I don’t know, there’s a part of me na gusto ko, kasi ayan reason bakit ako umuwi ditto. Pero there’s also a part of me na sana, sana hindi na kami muling mag kita dahil takot ako. Dahil ayoko ng bumalik ang nararamdaman ko.” Sambi ko.

“Why?” Tanong niya.

“I cannot take the risk, hindi ko kayang irisk friendship naming.” Pag amin ko.

“Pero sa tingin mo ba, yang pag iwan mo sakanya sa ere? Yang biglaa mong pagkawala at tanging confession at goodbye letter na iniwan mo hindi risk yon?” Tanong ni Ryen dahilan para wala nanaman akong masagot.

“Kasi Saraiah, doon palang sa pag iwan mo, you already take a big step, much worse is risk. Kasi sa ginawa mo, hindi ba naapektuhan ang pag kakaibigan niyo?” Tanong niyang muli.

“Iniwan mo ng walang paalam, tinaguan mo just because alam mong nahuhulog ka na. Hindi ba risk yon? Hindi ba naapektuhan friendship niyo don?” Tanong ni Ryen.

“Naapektuhan.” Mahinaa kong sambit. Tama si Ryen, I already take a big step, mas malala pa sa risk. Pero hindi ko maintindihan bakit takot ako.

“Alam mo bakit ganyan? Kasi hindi ka sigurado kung may nararamdaman ba siya sayo. Hindi moa lam kung ma rereciprocate ka, at doon ka natatakot.” Sambit ni Ryen.